در آستانه آغاز فصلی جدید از اکتشافات فضایی، دانشمندان در تلاش هستند با استفاده از داده های طرح های در حال اجرا، راهی به سوی زندگی دائم انسان در ماه و مریخ بسازند. آن ها در نشستی خبری در گردهمایی اتحادیه ژئوفیزیک آمریکا، نشان دادند که چگونه علم امروز در تلاش برای حل چالش های دیروز است: یافتن آب، در امان غماندن از تشعشع و مدیریت غبار.

به گزارش ایرنا، این تلاش ها، هم زمان با هدف جاه طلبانه ناسا (آژانس فضایی آمریکا) برای بازگشت انسان به ماه تا سال 2028 میلادی و ایجاد یک پایگاه دائمی قمری تا سال 2030 میلادی شکل می گیرد. دانشمندان تأکید می کنند که رسیدن به این آرزو بدون کمک ربات ها و داده های بی وقفه آن ها ممکن نیست.

یکی از بزرگ ترین تهدیدها برای فضانوردان آینده مریخ، تابش های مرگبار کیهانی است. اکنون، دانشمندان با تبدیل داده های چندین مأموریت مریخ، از جمله مدارگرد مِی وِن و مریخ نوردهای کنجکاوی و استقامت، به یک سامانه هشدار زودهنگام نصب شدنی روی تبلت، به دنبال مدیریت این خطر هستند.

جینا دیبراچیو (Gina DiBraccio)، از مرکز فضایی گادِرد ناسا می گوید: این ابزار به فضانوردان امکان می دهد آب وهوای فضایی را از سطح مریخ رصد کنند و در لحظه تصمیم بگیرند که آیا نیاز به پناه گرفتن هست یا نه.

این فناوری که ابتدا برای زمین طراحی شده بود، اکنون در حال تطبیق برای مریخ است.

برنامه بازگشت به ماه بر یک پیش نیاز حیاتی استوار است: یافتن آب. مشکل اینجاست که داده های فعلی مکان دقیق این ذخایر را، به ویژه در قطب جنوب ماه که هدف فرود آرتمیس است، نشان نمی دهند. بتانی اِلمَن (Bethany Ehlmann)، از دانشگاه کلرادو، وضعیت را این طور تشریح می کند: مثل این است که بگوییم آب در شهر نیواورلئان وجود دارد، اما ندانیم کجای شهر.

برای حل این معما، ناسا در حال ساخت یک طیف سنج تصویربرداری پیشرفته است که مانند چشمانی تیزبین از مدار ماه، ذرات آب و مواد معدنی را نقشه برداری می کند.

مأموریت هایی مانند داستِر (کاوشگر غبار و پلاسمای محیطی) که برای پرواز با آرتمیس 4 انتخاب شده، به طور ویژه برای مطالعه و مقابله با غبار ریز و ساینده ماه طراحی شده اند. شو وانگ (Xu Wang)، پژوهشگر اصلی این طرح می گوید: غبار همه جای ماه است. باید یاد بگیریم با آن زندگی کنیم و فناوری مان را در برابر آن مقاوم کنیم.

آینده اکتشاف، پر از فناوری های نوظهور است. دانشمندان در حال بررسی این موضوع هستند که آیا میدان های مغناطیسی محلی مریخ، مانند آهن رباهای طبیعی کوچک در پوسته آن، می توانند سپرهایی موضعی در برابر تشعشع ایجاد کنند یا خیر. برای کشف این راز، آن ها در حال ساخت مغناطیس سنج های فوق سبک هستند تا روی پهپادهایی شبیه به اینجینیتی نصب کنند و سطح مریخ را با جزییات بی سابقه ای نقشه برداری کنند.

در نهایت، کلید موفقیت نه در انتخاب میان اکتشاف رباتیک یا انسانی، بلکه در همکاری و همراهی این دو با یکدیگر است. همان طور که بتانی المَن تأکید می کند: آینده از آنِ اکتشافی است که در آن، ربات ها و انسان ها قابلیت های یکدیگر را تکمیل می کنند.