فرارو- مارتی سوپریم تلاش می کند جذابیت پینگ پنگ و شخصیت پیچیده قهرمان خود را نشان دهد، اما روایت ناپیوسته و ضعف در انسجام داستانی، مانع از رسیدن فیلم به اوج تأثیرگذاری می شود.

به نقل از دِ رَپ، همیشه دیدن مسیر جداگانه دو هنرمند خلاق جذاب است و اینکه بفهمیم هر یک از ابتدا چه سهمی در آثار مشترک داشتند. برادران کوئن جدا شدند و اتان کوئن مجموعه ای از کمدی های جنایی عجیب ساخت، در حالی که جوئل اقتباسی آرت هاوس از مکبث شکسپیر ارائه داد، که نشان می دهد هر کدام چه نقش متفاوتی در خلق بارتون فینک و لِبوسکی بزرگ داشتند.

جاش و بنی سفدی یکی از جالب ترین نمونه ها هستند؛ چرا که نویسندگان و کارگردانان زمان خوب و جواهرات تراش نخورده امسال هرکدام فیلمی مستقل ساخته اند که هر دو درامی تاریخی درباره یک ورزش نوظهور است که در آستانه محبوبیت بین المللی قرار داشت. هر دو فیلم قهرمانان آمریکایی ناقصی دارند که در ژاپن به دنبال موفقیت هستند. اما ماشین خردکن بنی سفدی یک بیوپیک آرام و عجیب درباره هنرهای رزمی ترکیبی است و پیام معناداری دارد، در حالی که مارتی سوپریم جاش سفدی فیلمی پرتنش و هراس آور درباره پینگ پنگ است که با پیامی شیرین و تقریباً کاملاً ناامیدکننده به پایان می رسد.

اگر هر دو فیلم با هم ترکیب شوند، می توانستند یک اثر ویژه خلق کنند، اما به صورت جداگانه، ماشین خردکن و مارتی سوپریم به روش های کاملاً متفاوتی ضعف دارند.

تیموتی شالامه، همچنان در همه نقش ها درخشان، شخصیت اصلی مارتی سوپریم ، مارتی ماوزر، را به خوبی بازی می کند؛ مردی که نامزدش را باردار می کند، پول دایی اش را می دزدد و به یک مسابقه بین المللی پینگ پنگ در انگلستان در دهه 1950 می رود، جایی که با حیله وارد هتلی گران قیمت می شود و بازیگر سابقی، کی استون (با بازی گویینت پالترو) را اغوا می کند. اینکه مارتی بازیکن خوبی در پینگ پنگ است، تقریباً موضوع فرعی است. او واقعاً مهارت دارد، اما کافی نیست تا در مسابقه برنده شود و رویاهایش برای تبدیل شدن به قهرمان مشهور و ثروتمند جهانی به باد می رود.

بقیه فیلم چند ماه بعد رخ می دهد، زمانی که مارتی به خانه بازمی گردد و همه مسائلش یک باره نمایان می شوند. نامزد سابقش، ریچل (اودسا آزیون)، باردار است و در یک ازدواج سوءاستفاده گرانه گرفتار شده و حالا مارتی او را در طرح های پول ساز خود دخیل می کند. دایی اش می خواهد پولش را پس بگیرد و در غیر این صورت از مارتی می خواهد رویاهایش را رها کند و در فروشگاه کفش کار کند. سازمان تنیس روی میز می خواهد مارتی برای جبران بی نظمی هایش در انگلستان هزینه کند و او هنوز باید پول کافی برای شرکت در مسابقات ملی ژاپن به دست آورد تا ارزش خود را اثبات کند.

مشکل، که مارتی نمی تواند آن را ببیند، این است که او واقعاً هیچ ارزشی ندارد. شاید در بهترین حالت خود را فردی سرکش یا نترس تصور کند، نوعی ضدقهرمان که شجاعتش نقص های اخلاقی او را جبران می کند. اما نه مارتی و نه مارتی سوپریم هرگز نمی پذیرند که او یک هیولاست و تقریباً هر زندگی ای که لمس می کند را خراب می کند. هیچ دنیای منطقی وجود ندارد که مارتی شایسته رسیدن به اهدافش باشد؛ حتی روی میز پینگ پنگ تلاش کافی نمی کند. او انتظار دارد بدون تمرین یا مطالعه، مسابقه ای با رقیب برترش ببرد. حتی تنها لحظه ای که خودخواهی اش ضربه ای می بیند، تأثیر ماندگاری ندارد و او روز بعد به رفتارهای قبلی خود بازمی گردد.

جاش سفدی توانسته است فشارهای مارتی را به خوبی منتقل کند و هنگامی که طناب خویش را محکم می کند، تماشاگر ناخواسته اضطراب او را حس می کند. اما فیلم همان گزندگی فیلم جواهرات تراش نخورده را ندارد که نفس گیرتر و هدفمندتر بود و پایان بهتری داشت. به عنوان یک درام ورزشی، مارتی سوپریم شکست می خورد، زیرا نمی داند چگونه داستان را جمع بندی کند و در عین حال چیزی درباره مارتی یا مسیر او بگوید.

مارتی سوپریم نه علت موفقیت مارتی در پینگ پنگ را می فهمد و نه نشان می دهد که چرا در مواجهه با حریف برتر شکست می خورد. این داستانی از آرزوست بدون هیچ تلاش واقعی برای رسیدن به اهداف، بنابراین وقتی به هر شکل پیشرفت مارتی ظاهر می شود، حداقل در زمینه پینگ پنگ، تصادفی و غیرقانع کننده است. هیچ خط داستانی دراماتیکی وجود ندارد، فقط ناامیدی و پایانی ناسازگار که از این ناامیدی به طور ارگانیک ناشی نشده است.

به جای روایت ورزشی منسجم، تنها چیزی که باقی می ماند، نمادهای مارتی است. او خودش می گوید: نماینده آمریکا است، کشوری که خودخواهی گستاخانه پاداش می گیرد و هیچ کس مجبور نیست برای موفقیت چیزی یاد بگیرد. تنها به فرصتی نیاز است تا خود را اثبات کنیم. فیلم نشان می دهد که غرور آمریکایی، واقعیت بزرگی آن هاست و توانایی واقعی آن ها فرعی است؛ و هر آسیبی در مسیر موفقیت قابل بخشش است. موجوداتی بی پروا که هرچه لمس می کنند را خراب می کنند، اما اگر در کاری خوب باشند یا خوش شانس باشند، کسی اهمیت نمی دهد.

شاید این همان پیامی باشد که سفدی می خواهد منتقل کند، اما اگر چنین است، پیامش سطحی است؛ خودستایی کم عمق برای شجاعت آمریکایی به هزینه دیگران. فیلم تخریب های مارتی را می بیند و بی تفاوت عبور می کند، نه از همدلی واقعی، بلکه چون باید تحت تأثیر جسارت آمریکایی او قرار بگیریم. این که فیلم هیچ یک از دلایل احتمالی طرد مارتی توسط تماشاگر را بررسی نمی کند، می تواند به عنوان چالش برداشت شود، اما در واقع محدود و کوتاه بینانه است.

مارتی سوپریم با سرعت برق روایت می شود. ماشین خردکن بنی سفدی نسبتاً کند است، اما قلب، هوش و پیام روشنی دارد که داستان آن را حمایت می کند. هر یک از این ویژگی ها می توانست مارتی سوپریم را به شکل چشمگیری بهبود بخشد. سفدی ها از هم جدا شدند و هر کدام نیمه ای از یک فیلم ورزشی عالی ساختند؛ کاش مجبور نبودیم آن ها را جدا ببینیم.