کانگ وو در اینترپرتر (اندیشکده موسسه لوی) به این موضوع احیای مذاکرات کره شمالی و آمریکا در دور دوم ریاست جمهوری دونالد ترامپ می تواند محتمل باشد، پرداخته است.

او نوشته است: با نزدیک شدن بازگشت ترامپ به کاخ سفید تیم سیاست خارجی او در حال شکل گیری است. ترامپ الکس وونگ را که در دوره نخست ریاست جمهوری اش در مذاکرات سطح کاری با کره شمالی نقش داشت به عنوان معاون اصلی مشاور امنیت ملی منصوب کرده است.

البرج کولبی که پیش تر از یک توافق کنترل تسلیحاتی با کره شمالی حمایت می کرد به سمت معاون وزیر دفاع برگزیده شده و ریچارد گرنل سفیر پیشین آمریکا در آلمان نیز به عنوان فرستاده ویژه مأموریت های خاص منصوب شده است. فردی که سابقه جدی کار روی پرونده کره شمالی دارد و از حامیان گفتگو با پیونگ یانگ است.

گزارش ها حاکی از آن است که تیم ترامپ در حال بررسی ازسرگیری گفت وگو با کیم جونگ اون رهبر کره شمالی است. ترامپ در جریان کارزار انتخاباتی خود بارها به رابطه شخصی اش با کیم اشاره کرد و آن را عامل اصلی توقف آزمایش های موشکی کره شمالی دانست.

با این حال اگر بپذیریم کره شمالی از این چشم انداز هیجان زده شده هنوز که نشانه ای از آن بروز نداده. نه تنها پیونگ یانگ پیروزی انتخاباتی ترامپ را پوشش خبری نداد بلکه بارها تأکید کرد که اهمیتی ندارد چه کسی رییس جمهور آمریکا باشد. در ماه ژوییه خبرگزاری رسمی کره شمالی صراحتاً اعلام کرد که: سیاست خارجی یک دولت و احساسات شخصی باید کاملاً از یکدیگر تفکیک شوند . در نشست پایان سال نیز کره شمالی سخت گیرانه ترین سیاست خود در قبال ایالات متحده را تصویب کرد و در ژانویه با آزمایش دو موشک بالستیک میان برد پیام خود را آشکارا ارسال کرد.

در عین حال پیونگ یانگ سیاست ابهام حساب شده ای را در پیش گرفته است. در حالی که حتی احتمال پیشنهاد گفت وگو از سوی ترامپ را نادیده می گیرد متن کامل قانون اساسی اصلاح شده خود را نیز منتشر نکرده است. قانونی که در آن کره جنوبی به عنوان دولت متخاصم تعریف شده است. به نظر می رسد به ویژه در شرایط بحران سیاسی کره جنوبی پس از اعلام نافرجام حکومت نظامی در ماه گذشته راهبرد صبر و انتظار در پیش گرفته شده. پیروزی احتمالی یک رییس جمهور لیبرال در کره جنوبی در سال 2025 سناریویی نه چندان دور از ذهن است. این را بگذاریم کنار تلاش ترامپ برای گفت وگو که می تواند بار دیگر شتابی شبیه دوران ریاست جمهوری مون جائه-این ایجاد کند.

ولی این که چنین گفت وگویی به توافقی واقعی بینجامد مسئله ای کاملاً جداست. هرچند سه دیدار ترامپ و کیم در سال های 2018 و 2019 به نتیجه ملموسی نرسید اما دو طرف درک روشن تری از انتظارات متقابل به ویژه در مورد دامنه کاهش تحریم های آمریکا در برابر توقف برنامه هسته ای کره شمالی به دست آوردند. مانع اصلی این بار نه خود برنامه هسته ای کره شمالی بلکه اتحاد این کشور با روسیه است.

زمانی که گفت وگوهای آمریکا و کره شمالی در سال 2018 آغاز شد پیونگ یانگ سود چندانی از مسکو نمی برد. روسیه تحریم های بین المللی علیه کره شمالی را اجرا می کرد و کارگران کره شمالی را اخراج کرده بود. در آن مقطع توافق با آمریکا برای کاهش تحریم ها منفعتی بزرگ برای کره شمالی به شمار می رفت.

اما محاسبات کره شمالی اکنون تغییر کرده است. در مارس 2024 روسیه رژیم تحریم های سازمان ملل علیه کره شمالی را وتو کرد. مسکو همچنین در قبال مشارکت نیروهای کره شمالی در جنگ روسیه و اوکراین با ارائه فناوری و پول به احیای صنایع دفاعی و توسعه روستایی این کشور کمک کرده است. افزون بر این روسیه تأیید کرده که در صورت حمله به کره شمالی به آن یاری خواهد رساند.

پاداش هایی که روسیه ارائه می دهد به مراتب بیش از آن چیزی است که ایالات متحده می تواند عرضه کند. حداکثر امتیاز آمریکا به رسمیت شناختن کره شمالی به عنوان یک قدرت هسته ای همراه با کاهش محدود تحریم هاست.

ایالات متحده همچنین در شرایطی که نیروهای کره شمالی در جنگ اوکراین حضور دارند برای رسیدن به توافق با پیونگ یانگ با دشواری جدی مواجه خواهد شد. هر توافقی باید تکلیف این نیروها را نیز روشن کند تا تهدید علیه متحدان اروپایی آمریکا کاهش یابد.

چنین توافقی همچنین وابسته به بهبود روابط آمریکا و روسیه خواهد بود چراکه مسکو احتمالاً اجازه نخواهد داد کره شمالی از تعهدات دفاعی خود شانه خالی کند یا نیروهایش را از جبهه غربی روسیه خارج سازد آن هم در شرایطی که روسیه با کمبود نیرو روبه روست. پیونگ یانگ نیز نگرانی های امنیتی روسیه را بسیار جدی می گیرد زیرا در صورت بروز جنگ دوم در شبه جزیره کره به کمک نظامی مسکو نیاز خواهد داشت. از این رو سرنوشت جنگ اوکراین تأثیری مستقیم بر چشم انداز هرگونه توافق آمریکا و کره شمالی دارد.

مذاکرات آمریکا و کره شمالی که صرفاً بر دامنه برنامه هسته ای متمرکز بوده اند به ندرت موفق شده اند. هرچند توافق هسته ای احتمالی در سال 2019 به راحتی می توانست حمایت روسیه و چین را جلب کند. اما اکنون که عامل روسیه پیچیده تر شده ترامپ ناچار است هم زمان با پیونگ یانگ و مسکو وارد معامله شود زیرا هر توافقی نباید به زیان منافع روسیه تمام شود. در عین حال کره شمالی هیچ نشانه ای از توقف ارسال مهمات و نیرو به روسیه نشان نمی دهد.

ابهام ورزی کره شمالی در قبال ترامپ و کره جنوبی نشان می دهد که این کشور دیپلماسی را به طور کامل کنار نگذاشته است. با این حال ایالات متحده نمی تواند با همان پیشنهادهای گذشته به میز مذاکره بازگردد و انتظار نتیجه ای متفاوت داشته باشد.