تقریباً همه مان این صحنه را تجربه کرده ایم که فردا امتحان داریم، پروژه ها عقب افتاده، اما ناگهان اتاقمان فریاد می زند من را تمیز کن! ، فیلمی که قبلاً حوصله مان را سر می برد، حالا شاهکار تاریخ سینما به نظر می رسد. یا دلمان می خواهد کتابی بخوانیم که ماه ها به آن دست نزده بودیم. سؤال اینجاست: چرا درست وقتی باید درس بخوانیم، هر کاری جذاب تر از درس می شود؟

به گزارش فارس، مغز انسان عاشق کارهای لذت بخش، فوری و کم دردسر است. درس خواندن معمولاً هیچ کدام از این دو را ندارد. سخت است، نتیجه اش دیر معلوم می شود و پر از سؤال های ترسناک است: اگه نفهمم چی؟ ، اگه خراب کنم چی؟ این ابهام برای مغز نوعی تهدید محسوب می شود. طبق پژوهش های علوم شناختی، وقتی مغز احساس تهدید یا فشار می کند، سیستم اجتناب فعال می شود؛ یعنی مغز دنبال راه فرار می گردد، حتی اگر آن راه فرار شستن ظرف ها باشد!

اینجاست که پدیده ای به نام اهمال کاری وارد ماجرا می شود. روان شناسان می گویند این رفتارها نوعی اهمال کاری فعال هستند. ما کار مفید انجام می دهیم، اما نه کاری که واقعاً مهم است. پژوهش ها نشان می دهد، اهمال کاری بیشتر از آنکه مشکل مدیریت زمان باشد، مشکل مدیریت احساسات است. ما درس را عقب می اندازیم نه چون بلد نیستیم، بلکه چون حس اضطراب، ترس، فشار را نمی توانیم تحمل کنیم. پس به کاری پناه می بریم که حالمان را الان بهتر کند.

نوجوانی هم این وضعیت را تشدید می کند. بخش تصمیم گیری مغز قشر پیش پیشانی هنوز درحال رشد است، اما بخش هیجانی مغز کاملاً فعال است. نتیجه؟ انتخاب لذت کوتاه مدت به جای هدف بلندمدت.

اما دانستن این موضوع به ما این قدرت را می دهد که بفهمیم مغزمان دارد از استرس فرار می کند. می توانیم با قدم های کوچک، مثل فقط ده دقیقه درس ، مقاومتش را بشکنیم. گاهی مشکل درس نیست؛ مشکل ترسی است که بی صدا پشت آن نشسته است.