یک کشف جدید باستان شناسی نشان می دهد، قدیمی ترین تاریخ شناخته شده برای روشن کردن عمدی آتش به حدود 400 هزار سال پیش بازمی گردد.

به گزارش ایسنا ، توانایی روشن کردن آتش به دلخواه، مدت هاست که به عنوان نقطه عطفی در داستان فرگشت(تکامل) ما انسان ها دیده می شود. این توانایی مزایایی مانند پختن غذا، گرم ماندن و محافظت در برابر شکارچیان را برای ما به ارمغان آورد.

انسان های آغازین، هزاران سال از جمع آوری شعله های اطراف آتش های جنگلی به مراقبت از آنها و در نهایت، روشن کردن عمدی پیشرفت کردند.

نیک اشتون(Nick Ashton)، پژوهشگری که با موزه بریتانیا کار می کند و رهبری این مطالعه را بر عهده دارد می گوید جمع آوری آتش به رویدادهای طبیعی به ویژه برخورد صاعقه وابسته بود و مشکلات و هزینه های قابل توجهی در حفظ آتش وجود داشت. با این حال، روشن کردن آتش به انسان های اولیه این امکان را می داد که آن را در هر کجا و هر زمان که می خواستند، داشته باشند که منجر به استفاده معمول از آن شد.

تعیین دقیق زمان تکامل این نوع استفاده از آتش دشوار است، زیرا آثار سوختگی های طبیعی و سوختگی های ساخته دست بشر بسیار شبیه به هم هستند. در هر حال اکنون یک مطالعه جدید، گزارشی از یک تکه متمرکز از رسوبات داغ و ابزارهای سنگی سوخته از سایت باستان شناسی ایست فارم بارنهام ( East Farm Barnham) ارائه می دهد.

پژوهشگران دو قطعه پیریت(pyrite) را که یک ماده معدنی است که می تواند هنگام برخورد با سنگ چخماق جرقه تولید کند، پیدا کردند که نشان می دهد نئاندرتال های اولیه از آنها به عنوان ابزار آتش افروزی استفاده می کردند. این رسوبات باستانی، اولین شواهد شناخته شده از آتش افروزی را تقریباً در 400 هزار سال پیش نشان می دهند.

اشتون می گوید: کنترل کامل آتش از طریق ایجاد عمدی آن، 400 هزار سال پیش توسط نئاندرتال های اولیه به دست آمد.

سایت بارنهام در یک گودال گلی متروکه در سافک انگلستان قرار دارد و آثاری از دوره حدود 427 هزار تا 415 هزار سال پیش را حفظ کرده است. پژوهشگران در این منطقه، یک تکه کوچک از رسوبات قرمز شده تقریباً به اندازه یک آتش کوچک، احاطه شده توسط دو پیریت، 19 سنگ چخماق و چهار تبر دستی شکسته پیدا کرد که نشانه های واضحی از گرم شدن را نشان می داد. پیریت ها در این منطقه کمیاب هستند و نئاندرتال های اولیه احتمالاً آنها را از جای دیگری آورده اند.

پژوهشگران برای تأیید اینکه آیا تغییر رنگ این رسوبات قرمز و مصنوعات تغییر یافته، یک آتشدان عمدی انسانی بوده یا یک اتفاق طبیعی، آزمایش های خاصی انجام دادند.

آزمایش های در مقیاس کوچک نشان داد که اینها آتش های ساخته دست بشر بوده اند و از این ناحیه برای آتش زدن مکرر استفاده می شده است و برخی از نمونه های رسوب بیش از 750 درجه سانتیگراد دما داشته اند. اشتون می گوید اینها دماهایی هستند که در آتش های اردوزنی به دست می آیند.

وی افزود: نئاندرتال های اولیه دانش تهیه پیریت را داشتند که در این منطقه بسیار نادر بود و از خواص آن در ایجاد جرقه هنگام ضربه زدن برای تهیه آتش آگاه بودند. حتی آتش زنه نیز باید با دقت انتخاب می شد. برخی از قارچ های خشک شده به ویژه مؤثر هستند. این نشان دهنده سطح بالایی از شناخت نئاندرتال های اولیه، نه تنها در بریتانیا، بلکه به طور گسترده تر در سراسر اروپاست.

شواهد قبلی مبنی بر روشن کردن آتش به حدود 50 هزار سال پیش برمی گشت. بنابراین این یافته، رکورد را 350 هزار سال به عقب می راند.

این یافته همچنین نشان می دهد که روشن کردن عمدی آتش، مهارتی بوده که قبل از فرگشت(تکامل) انسان خردمند (هومو ساپینس) پدیدار شده است.

این مطالعه در مجله Nature منتشر شده است.