کوهستان سبلان زیستگاه و خانه چندین خرس است. بیشتر کوهنوردان که در فصل تابستان به این قله صعود کرده اند خاطره و روایتی از خرس قهوه ای سبلان دارند. یکی می گوید آن را در نزدیکی پناهگاه کوهنوردان دیده است که با بچه هایش دنبال غذا می گشته و دیگری به یاد می آورد بوی غذا خرس و توله هایش را به سمت چادر کوهنوردان کشانده و باعث آسیب رساندن به چادر و محتویات داخل آن شده است.

به گزارش ایسنا، صحبت از خرس است؛ پستانداری وحشی که در فصل های مختلف از مواد غذایی متفاوتی استفاده می کند و حجم غذاها و نوع مواد غذایی که در طبیعت پیدا می کند، با غذاهایی که انسان ها در اختیار آنها می گذارد، کاملا متفاوت است و غذارسانی به آنها باعث مشکلات متعددی می شود. در کشورهای توسعه یافته برای غذا دادن به حیوانات قوانین سختگیرانه ای وجود دارد، اما در باور عامه برخی مردم ما این کار مترادف است با حیوان دوستی و انسانیت.

با همین نگاه، تعدادی از کوهنوردان به طور غیر معمومل به این حیوان وحشی غذارسانی می کنند. از نگاه فعالان محیط زیست و دامپزشکان این کارِ خودسرانه باعث می شود حیوانات وحشی به جای آن که خوی وحشیگری شان برای مقابله با خطرات و شکار حفظ و تقویت شود، رفتار طبیعی شان تغییر کند و کم کم از زیستگاه های خود فاصله بگیرند و به زیستگاه انسان ها نزدیک شوند. موضوعی که هم برای حیوان خطرناک است و هم برای انسان ها.

وقتی خرس ها متوجه می شوند می توانند به طور معمول برای غذا به همان منطقه برگردند، جسورتر و کم احتیاط تر می شوند. ضرب المثل معروف خرس سیر شده، خرس مرده است به این معنی نیست که خرس در نتیجه خوردن غذای انسان خواهد مرد. خود غذا خطرناک نیست، بلکه محل قرارگیری غذا است که آن را برای انسان ها و خرس ها خطرناک می کند.

خرس ها به مکان هایی برمی گردند که می دانند می توانند غذا پیدا کنند. غذایی که توسط انسان رها می شود اغلب در یک منطقه پرجمعیت پیدا می شود که هم زندگی خرس و هم زندگی سایر افراد را به خطر می اندازد. متأسفانه، این خرس ها اغلب به دلیل تبدیل شدن به خطری برای جامعه، معدوم می شوند.

اگرچه شناخت دامنه پراکندگی خرس قهوه ای، آمار جمعیت گونه، شرایط محیط، بررسی زیستگاه، وضعیت جمعیت گونه های هم زیستگاه با آن، نصب تابلوهای هشدار دهنده، آموزش عشایر، زنبورداران و جوامع محلی، کوهنوردان و در نهایت برنامه ریزی و مدیریت براساس اطلاعات به دست آمده از اقدامات اساسی انجام شده برای حفظ و بقای خرس قهوه ای سبلان است، اما با این وجود همچنان رفتار هیجانی کوهنوردان باعث بروز مشکلاتی خواهد شد.

یکی دیگر از پیامدهای غذارسانی به چنین پستانداری این است که چرخه های زیستی او به هم می خورد. حیوانات وحشی در فصل های مختلف از مواد غذایی متفاوتی استفاده می کنند و حجم غذاها و نوع مواد غذایی که در طبیعت پیدا می کنند، با غذاهایی که انسان ها در اختیار آنها می گذارند، کاملا متفاوت است و این باعث مشکلات متابولیسمی در آنها می شود، مشکلاتی در چرخه های زیستی طبیعی آنها ایجاد می کند، رفتار طبیعی آنها را تغییر می دهد، تعارض بین خودشان را زیاد می کند، بیماری های مختلف در آنها افزایش پیدا می کند. همه این مشکلات به خاطر زباله ای است که آدم ها به اسم غذا به حیوانات وحشی می دهند.

قطعا دیدن خرس در طبیعت می تواند هیجان انگیز و جذاب باشد، اما اگر خرسی را دیدید، به سمت آن نروید یا سعی نکنید به آن غذا بدهید. خرس ها اغلب برای ما خطرناک نیستند، مگر اینکه تحریک شوند. در طبیعت، خرس ها معمولاً از انسان ها می ترسند و ترجیح می دهند از رویارویی اجتناب کنند.