تحلیل اسکلت این مرد نشان می دهد او حدود 60 ساله و احتمالاً سفالگر بوده، اما حدود یک پنجم دی ان ای او از اجدادی بوده که 1500 کیلومتر دورتر، در تمدن عظیم بین النهرین (عراق امروزی) زندگی می کرده اند.

به گزارش بی بی سی فارسی، این نخستین مدرک زیستی از پیوند میان این دو تمدن بزرگ است و می تواند توضیح دهد که چگونه مصر از مجموعه ای از جوامع کشاورزی به یکی از قدرتمندترین تمدن های جهان تبدیل شد.

این یافته ها دیدگاه هایی را تقویت می کند که بر اساس آن، نوشتار و کشاورزی از طریق تبادل انسان ها و افکار میان این دو تمدن باستانی شکل گرفته اند.

این اسکلت جزییات خارق العاده ای از زندگی این مرد را آشکار کرده است

پروفسور پونتوس اسکوگلوند، پژوهشگر ارشد این مطالعه از مؤسسه فرانسیس کریک لندن، گفت: توانایی استخراج و خوانش دی ان ای از استخوان های باستانی می تواند نور تازه ای بر رویدادها و چهره های تاریخی بیندازد، و واقعیت های سیاه وسفید گذشته را به روایاتی رنگی با جزییات کامل تبدیل کند.

او افزود: اگر اطلاعات ژنتیکی بیشتری به دست آوریم و آن ها را کنار شواهد باستان شناسی، فرهنگی و متون مکتوب قرار دهیم، بسیار هیجان انگیز خواهد بود.

درک ما از تاریخ تا حد زیادی به متون مکتوب متکی است؛ متونی که اغلب از سوی ثروتمندان و قدرتمندان درباره خودشان نوشته شده اند. روش های زیستی اکنون ابزاری تازه در اختیار تاریخ نگاران و دانشمندان قرار می دهد تا تاریخ را از نگاه مردم عادی بازخوانی کنند.

دی ان ای از استخوان گوش داخلی مردی گرفته شده که در روستای نویره، 265 کیلومتری جنوب قاهره دفن شده بود.

او بین 4500 تا 4800 سال پیش درگذشته است، در دورانی تحولی در تاریخ مصر و بین النهرین. شواهد باستان شناسی نشان می دهد این دو منطقه احتمالاً حدود 10 هزار سال پیش، یعنی زمانی که کشاورزی و دامداری در بین النهرین آغاز شد، در تماس با یکدیگر بوده اند.

بسیاری از پژوهشگران معتقدند این انقلاب کشاورزی و اجتماعی ممکن است بر تحولات مشابه در مصر باستان تأثیر گذاشته باشد اما تا پیش از این، شواهد مستقیمی از ارتباط وجود نداشت.

این بقایا در سال 1902 در یک تابوت سفالی سرامیکی کشف شد

آدلین مورز جاکوبز، که این بقایا را در چارچوب پروژه دکترای خود در دانشگاه جان مورز لیورپول بررسی کرده، می گوید: این نخستین مدرک واضح از مهاجرت گسترده انسان ها، و در نتیجه تبادل اطلاعات میان دو مرکز تمدن بزرگ است.

او افزود: ما دو منطقه داریم که در هر دو، سیستم های اولیه نگارش ایجاد شده اند. باستان شناسان از پیش حدس می زدند که این دو منطقه با هم در تماس بوده اند و تبادل دانش داشته اند. حالا ما سند و مدرکی در اختیار داریم که این فرضیه را تأیید می کند.

امیدواریم نمونه های ژنتیکی آینده از مصر باستان بتواند به دقت زمانی مشخص کند که این حرکت از آسیای غربی دقیقاً چه زمانی آغاز شده و تا کجا گسترش یافته است.

این مرد درون کوزه ای سفالی در مقبره ای واقع در دامنه تپه دفن شده بود. این دفن مربوط به پیش از دوران مومیایی سازی رسمی در مصر است، که احتمالاً به حفظ دی ان ای کمک کرده است.

بررسی مواد شیمیایی موجود در دندان های او نشان داد که او چه نوع غذایی می خورده است و احتمالاً در مصر بزرگ شده بود.

اما ماجرای علمی این پژوهش در همین جا به پایان نمی رسد.

نگاره ای در مقبره آمنمحات در نزدیکی نویره شیوه کار سفالگران را نشان می دهد

پروفسور جول آیریش از دانشگاه جان مورز لیورپول بررسی دقیقی روی اسکلت انجام داد تا چهره و شخصیت این مرد را بازسازی کند.

او گفت: می خواستم بدانم این مرد چه کسی بوده، چه سنی داشته، قد و قامتش چگونه بوده، شغلش چه بوده و سعی کردم از او تصویری انسانی بسازم، نه فقط یک نمونه بی جان تاریخی.

ساختار استخوانی نشان می دهد که او بین 45 تا 65 سال داشته، اگرچه نشانه های آرتروز سن او را بیشتر نشان می دهد. قد او کمی بیش از 155 سانتی متر بوده است که حتی برای آن زمان نیز کوتاه محسوب می شد.

پروفسور آیریش احتمال می دهد او سفالگر بوده باشد. بزرگی استخوان قلاب مانند پشت جمجمه اش نشان می دهد مدت طولانی رو به پایین کار می کرده است. لگن های بزرگ تر از حد معمول نشان دهنده نشستن طولانی مدت بر سطح سخت است. استخوان های بازو نیز نشانه هایی از حرکات تکراری و رشد ماهیچه دارند که حاکی از بلند کردن اجسام سنگین است.

او گفت: همه این شواهد نشان می دهد که این مرد در تمام عمرش به سختی کار کرده است.

دکتر لینوس گیردلند فلینک توضیح می دهد که فقط به لطف خوش شانسی بود که این اسکلت برای پژوهش باقی مانده است.

او می گوید: این اسکلت در سال 1902 کشف شد و به موزه جهانی لیورپول اهدا شد، جایی که از بمباران های جنگ جهانی دوم جان سالم به در برد؛ در حالی که بسیاری از بقایای انسانی در دیگر مجموعه ها از بین رفتند. اکنون می توانیم بخشی از داستان زندگی او را بازگو کنیم، مردی که برخی از اجدادش از هلال حاصل خیز آمده بودند، که ترکیب و آمیختگی گروه های انسانی در آن دوران را نشان می دهد.

این پژوهش جدید در نشریه نیچر منتشر شده است.