یک مطالعه جدید، همگام سازی کالری روزانه با ریتم شبانه روزی بدن را برای بهبود متابولیسم گلوکز و محافظت در برابر دیابت نوع 2 و چاقی مطرح کرده است. این در حالی است که تاکنون رابطه بین مصرف انرژی و ساعت بیولوژیکی داخلی، در رابطه با عملکرد متابولیک به خوبی درک یا مطالعه نشده بود.

به گزارش ایسنا به نقل از ان ای، دانشمندان مرکز تحقیقات دیابت آلمان(DZD) بررسی کردند که چگونه زمان غذا خوردن در رابطه با ساعت شبانه روزی داخلی بدن فرد، بر حساسیت به انسولین (یک نشانگر سلامت متابولیک) تأثیر می گذارد و اینکه آیا این الگوهای غذایی تحت تأثیر ژنتیک قرار می گیرند یا خیر؟

برای انجام این کار، خواب و حرکت 46 جفت دوقلو، چه همسان و چه غیرهمسان، به مدت 14 روز با دستگاه های اکتیگرافی(مخصوص اندازه گیری خواب و فعالیت) ردیابی شد. آنها در طول این مدت، یک دفترچه یادداشت غذایی پنج روزه داشتند که زمان دقیق تمام وعده های غذایی و میان وعده ها، اندازه وعده ها و انواع غذا را در آن ثبت می کردند.

از این طریق، یک نقطه میانی کالری (زمانی از روز که 50 درصد کالری روزانه مصرف می شد) و یک نقطه میانی کالری شبانه روزی (نحوه تطابق آن زمان با ساعت بیولوژیکی آنها) برای هر شرکت کننده به تفصیل شرح داده شد. علاوه بر این، آزمایش های دقیق گلوکز، مقاومت و حساسیت به انسولین ارزیابی شد.

اولگا رامیچ(Olga Ramich)، محقق DZD که رییس بخش متابولیسم مولکولی و تغذیه دقیق در موسسه تغذیه انسانی آلمان پوتسدام-رهبروک(DIfE) نیز است، گفت: اگرچه سهم ساعت شبانه روزی در تنظیم متابولیسم به طور گسترده شناخته شده است، اما نقش زمان بندی غذا خوردن در متابولیسم گلوکز و خطر دیابت هنوز به اندازه کافی مورد مطالعه قرار نگرفته است.

خواب، بازه ایده آل دریافت انرژی ساعت بیولوژیکی(CCM) شما را تعیین می کند، بنابراین به عنوان مثال، اگر به طور متوسط هشت ساعت بین ساعت 11 شب تا 7 صبح می خوابید، نقطه میانی خواب ساعت 3 صبح خواهد بود که شروع روز شما را نشان می دهد. در آن برنامه خواب، CCM ایده آل شما بر اساس هماهنگی شبانه روزی و سلامت متابولیک، حدود ساعت 11 صبح تا 1 بعد از ظهر خواهد بود.

در این زمان از روز، شما می خواهید 50 درصد از انرژی دریافتی خود را مصرف کرده باشید. اگر انرژی دریافتی شما در عصر بیشتر باشد، شما یک دیر غذاخور در نظر گرفته می شوید که بیشتر کالری خود را در فاصله دورتری از صبح بیولوژیکی خود مصرف می کند.

البته دو نفر می توانند دقیقاً وعده های غذایی یکسانی را در ساعت 6 بعد از ظهر بخورند، اما اگر یکی از آنها کرونوتایپ بسیار زودتری داشته باشد، از نظر بیولوژیکی دیرتر از دیگری غذا خورده است.

مطالعات قبلی شواهدی از افزایش اختلال عملکرد متابولیک ناشی از غذا خوردن در اواخر شب را نشان داده اند، اما این مطالعات بیشتر بر زمان کلی صبح، روز و شب تمرکز داشته اند.

خواب شرکت کنندگان به دانشمندان کمک کرد تا آن نقطه میانی انرژی ایده آل را ارزیابی کنند که محققان را قادر ساخت تا ببینند آیا افرادی که دیر غذا می خورند ، حتی اگر زمان شام طبق یک ساعت استاندارد، دیر نباشد، معیارهای متابولیکی را به خطر انداخته اند یا خیر.

محققان با مقایسه دوقلوهای همسان (که تمام ژن هایشان مشترک است) با دوقلوهای ناهمسان (که تقریباً نیمی از ژن هایشان مشترک است) می توانند تخمین بزنند که چه مقدار از رفتار خوردن و تنظیم شبانه روزی از نظر ژنتیکی هدایت می شود

آنها دریافتند که هم زمان غذا خوردن و هم کرونوتایپ (ریتم خواب و بیداری بیولوژیکی) تا حدودی توسط ژنتیک شکل می گیرند. به طور کلی، دوقلوهای همسان نسبت به دوقلوهای غیرهمسان، زمان غذا خوردن و کرونوتایپ های مشابه تری داشتند که نشان دهنده وراثت پذیری متوسط است.

محققان با بررسی بیشتر نتایج و تنظیم سن، جنسیت، مدت خواب و کل انرژی دریافتی دریافتند که غذا خوردن در اواخر شبانه روز (دریافت اکثر کالری ها چند ساعت پس از CCM) منجر به حساسیت به انسولین بدتر و سطح انسولین ناشتای بالاتر نسبت به افرادی که نزدیک تر به پنجره زمانی خود نسبت به ساعت بدن خود غذا می خوردند، شد. ضمن اینکه افرادی که دیر غذا می خوردند، به طور متوسط ​​شاخص توده بدنی(BMI) بالاتر و دور کمر بزرگتری نیز داشتند که هر دو نشانگر چاقی هستند.

رامیچ گفت: افرادی که کالری اصلی خود را در اوایل روز مصرف می کردند، حساسیت به انسولین بهتری داشتند. از سوی دیگر، افرادی که کالری اصلی خود را در اواخر روز مصرف می کردند، حساسیت به انسولین ضعیف تری نشان دادند که با خطر بیشتر ابتلا به دیابت نوع 2 مرتبط است."

محققان خاطرنشان کردند که عوامل خارجی زیادی نظیر خانواده، کار، زمان و دسترسی به غذا وجود دارند که تعیین می کنند چه چیزی را چه زمانی بخوریم، اما استفاده از ساعت بیولوژیکی شخصی بدن شما به عنوان راهنما می تواند مفیدتر از صرفاً مشاهده زمان روی صفحه ساعت باشد.

برخلاف روزه داری یا فستینگ، نیازی نیست تمام کالری های خود را در یک بازه زمانی دقیق مصرف کنید، فقط کافی است میزان مصرف انرژی خود را به سمت صبحِ بیولوژیکی خود تنظیم کنید. برای بسیاری، این ساعت تأکید بیشتری بر مصرف بیشتر انرژی شما از طریق صبحانه و ناهار دارد.

برای تعیین کرونوتایپ خودتان می توانید خواب خود را برای چند هفته ثبت کنید و به طور مشخص روزهایی را که به طور طبیعی از خواب بیدار می شوید، یادداشت کنید. سپس پرسشنامه کرونوتایپ مونیخ(MCTQ) را پر کنید یا خواب خود را با یک دستگاه پوشیدنی ردیابی کنید یا اگر هیچ شغل یا تعهد اجتماعی ندارید، به سادگی زمان خواب و بیداری خود را محاسبه کنید. سپس می توانید CCM خود و چگونه هماهنگ کردن وعده های غذایی با ریتم داخلی بدن خود را که می تواند به سلامت متابولیک و سطح انرژی شما کمک کند، تعیین کنید.

رامیچ افزود: با این حال، از آنجایی که زمان غذا خوردن تا حدودی ارثی است، ممکن است برخی از افراد در تغییر عادات خود مشکل داشته باشند. بنابراین مطالعات اعتبارسنجی بیشتر و آزمایش های بالینی برای درک بهتر اثربخشی مداخلات مبتنی بر زمان غذا مورد نیاز است.

این مطالعه در مجله eBioMedicine منتشر شده است.