| گزارش پارسینه /// حمید رضا اسکندری//21 نوامبر، روز جهانی تلویزیون، فرصتی است برای یادآوری نقش این رسانه در اطلاع رسانی، آموزش، فرهنگ سازی و ایجاد ارتباط میان مردم. تلویزیون در ایران همچنان عنوان رسانه ملی را یدک می کشد، اما واقعیت این است که فاصله میان این رسانه و بخش قابل توجهی از مخاطبان جامعه، به خصوص نسل جوان، قابل چشم پوشی نیست. امروز بسیاری از جوانان ترجیح می دهند اخبار، برنامه های سرگرمی، مستندها و حتی آموزش های مورد نیاز خود را از طریق اینترنت و شبکه های اجتماعی دنبال کنند. این تغییر فقط نتیجه گسترش فناوری نیست بلکه باید آن را نشانه ای از تغییر سلیقه و انتظارات مخاطبان نیز دانست. یک رسانه ملی برای حفظ جایگاه خود نمی تواند صرفاً به نام و عنوانش تکیه کند. باید اعتماد مخاطب را به دست بیاورد، به سلیقه های متنوع احترام بگذارد، از برنامه های تکراری فاصله بگیرد و برای نسل جوان محتوایی جذاب، باکیفیت و متناسب با نیازهای روز تولید کند. مردم انتظار دارند تلویزیون بازتاب دهنده واقعیت های زندگی جامعه باشد. رسانه ای که بتوانند در آن تنوع فرهنگی، اجتماعی و فکری کشور را ببینند و احساس کنند صدایشان شنیده می شود. روز جهانی تلویزیون فقط یادآور اهمیت این رسانه نیست بلکه فرصتی است برای بازنگری و اینکه باید پرسید چرا رسانه ای که باید متعلق به همه مردم باشد، نتوانسته بخش بزرگی از مخاطبان، به ویژه نسل جوان را با خود همراه کند؟ بازگشت مخاطب به تلویزیون با تبلیغ و اجبار اتفاق نمی افتد راه آن کیفیت، اعتماد، نوآوری و احترام به انتخاب و سلیقه مردم است. تلویزیون اگر می خواهد همچنان رسانه ای تأثیرگذار باشد، باید پیش از هر چیز دوباره شنونده صدای جامعه شود. |