| صبح نو: این روزها بخشی از تریبونهای رسانهای و فضای مجازی مذاکرات اسلامآباد را با زبان اتهام و تهدید دنبال میکنند. اما نقد تفاهمنامه یک چیز است و صدور حکم «نامشروع» و «خیانت» برای تیم مذاکرهکننده چیز دیگر. این ادعاها بیش از آنکه دفاع از منافع ملی یا تبعیت از رهبری باشد، مصداق بارز «تخریب انسجام ملی» است. این جریانات به جای عمل به توصیههای مکرر رهبر انقلاب درباره پرهیز از دوقطبیسازی، با انتشار ادعاهای نادرست و تقطیعشده، فضای کشور را در آستانه تصمیمهای کلان به سمت تنش و حاشیه سوق میدهند. محمود نبویان اخیرا مدعی شده، رهبرانقلاب به تیم مذاکرهکننده فرمودهاند «کار شما مشروعیت نداشته است». او پیشتر نیز با قرائت «ناقص و مخدوش» اسناد طبقهبندیشده روی آنتن زنده، مصداق تخلف قانونی شناخته شد و سازمان صداوسیما اعلام کرد این اقدام «مستوجب پیگرد قضایی» است. ادعای او درباره «مشروعیتنداشتن» مذاکرات نیز در حالی مطرح میشود که رهبری در پیام های خود، بر راهبرد «پرهیز از کشاندن یک موضوع ملی به عرصه کشمکشهای سیاسی داخلی» تاکید کردهاند. اما همزمان با ادعاهای نبویان، مهدی جمشیدی نیز با روایتسازی از «تحمیل نظر به رهبری» درباره مذاکرات اسلام آباد مدعی شده «رهبری بیش از 20 بار نامه را برگشت زدند و گفتند که نظر من چیز دیگریست، در نهایت هم نظر خود را تحمیل کردید؟ شما اجماع میکنید و نظر خود را به رهبری تحمیل میکنید؟» و بعد اعضای مذاکره کننده را متهم به عدم التزام عملی در برابر حکم رهبری می کند که نمونهای آشکار از جعل روایت و روایت سازی نادرست درباره ساحت رهبری است. این ادعا در حالی مطرح میشود که رهبر انقلاب در پیام خود، ضمن تأکید بر «اعتماد به مسئولان متعهد»، صراحتاً فرمودهاند که اجازه مذاکره را «بنا به مصالح عالی کشور» صادر کردهاند. جمشیدی با این ادعا در واقع میخواهد القا کند که رهبری تحت فشار بودهاند؛ این در حالی است که خود او و همفکرانش با «جنجالهای پیاپی» و «بازی بههمزنی» در فضای رسانهای، سعی در تحت فشار قرار دادن تصمیمگیرندگان نظام دارند. نبویان میگوید، «آزمون ولایتمداری به تبعیت در عمل است»، درست. اما تبعیت در عمل یعنی التزام عملی در برابر تصمیمات نهادهای رسمی و پرهیز از ایجاد حاشیه در شرایط حساس فعلی. متأسفانه برخی با تبدیل تریبونهای رسمی به محل «سیاسیکاری» و «تسویهحسابهای جناحی»، نه تنها به انسجام کشور ضربه میزنند، بلکه با «خلافگویی درباره واقعیت و متن تفاهم»، «خلاف منافع ملی و مصلحت عمومی» عمل میکنند. ولایتمداری واقعی در «تعهد به چارچوبهای تعیینشده نظام» و «حفظ وحدت و انسجام» معنا پیدا میکند، نه در جنجالآفرینی، حاشیهآفرینی و ساختن انگاره توطئه و خیانت از سوی مسئولان ذیل عناوین مقدس. اگر «تفاهم اسلامآباد» واقعاً سند تسلیم یا تحمیلی به منافع ملی بود، یک پرسش ساده مطرح میشود: چرا شروط هفتگانهای که امروز بهعنوان مبنای هر توافق احتمالی با آمریکا مطرح میشود، مستقیماً از دل همان تفاهمنامه بیرون آمده است؟ نبویان مدعی است «تفاهم نامه قالیباف از خسارت مجض برجام هم بدتر است»، اما همزمان از شروطی دفاع میکنند که از همان متن بیرون آمده؛ تیم مذاکرهکننده را به «تحمیل» متهم میکنند، اما همان تیم و همان سیاست ماههاست بدون تغییر مانده است. این تناقض نشان میدهد که هدف، نقد یک سند نیست؛ هدف ایجاد تردید نسبت به هرگونه دیپلماسی مبتنی بر تصمیم نهادهای رسمی و دوقطبیسازی در شرایطی است که رهبری صراحتاً از آن پرهیز دادهاند. تفاهم اسلامآباد را میتوان نقد کرد، اما نقدی که همزمان شروط برآمده از آن را بپذیرد و تیم مذاکرهکننده را «نامشروع» بخواند، بیش از آنکه نقد باشد، تلاشی برای بیاعتبار کردن اصل تصمیمگیری نظام است. وقتی در میانه مذاکره، کسانی که به نمایندگی از کشور پشت میز نشستهاند در برخی رسانهها «نامشروع» و «خائن» خوانده میشوند، این حکم فقط درباره چند نفر نیست. اولین پیام این محاکمه رسانهای مذاکرهکنندگان به طرف مقابل است. این سخنان به نادرست نشان میدهد تصمیمگیرندگان در داخل وحدت ندارند و هر تعهدی که امروز بدهند، فردا ممکن است زیر سؤال برود. چنین تصویری قدرت چانهزنی کشور را کم میکند. پیام دیگر آن، تاثیر در افکار عمومی است. چراکه با این ادعاها، اعتماد به نهادهای رسمی کاهش مییابد، در حالی که کشور در آستانه تصمیمهای بزرگ بیش از هر زمان دیگر به انسجام نیاز دارد. این هزینه این ادعاها را همه ملت و منافع ملی میپردازند. |