به نقل از فرادید، فال گرفتن از آثار ادبی، از باور های کهن این مرز و بوم است. در گذر زمان ساکنان این خاک به ادیبانی که گمان می بردند بهره ای از کلام حق دارند رجوع می شد. با این حال، اما در گذر زمان تنها تفال به حافظ در فرهنگ عامیانه ما باقی مانده است.

اگر به باده مشکین دلم کشد شاید

که بوی خیر ز زهد ریا نمی آید

جهانیان همه گر منع من کنند از عشق

من آن کنم که خداوندگار فرماید

طمع ز فیض کرامت مبر که خلق کریم

گنه ببخشد و بر عاشقان ببخشاید

مقیم حلقه ذکر است دل بدان امید

که حلقه ای ز سر زلف یار بگشاید

تو را که حسن خداداده هست و حجله بخت

چه حاجت است که مشاطه ات بیاراید

چمن خوش است و هوا دلکش است و می بی غش

کنون به جز دل خوش هیچ در نمی باید

جمیله ای ست عروس جهان، ولی هش دار

که این مخدره در عقد کس نمی آید

به لابه گفتمش ای ماه رخ چه باشد اگر

به یک شکر ز تو دلخسته ای بیاساید

به خنده گفت که حافظ خدای را مپسند

که بوسه تو رخ ماه را بیالاید

شرح لغت: مشاطه: به فتح اول و تشدید دوم آرایشگر/ بیغش: ناب و خالص /جمیله: به فتح اول زیبا مونث جمیل /ماه: در این جا به استعاره مراد یار ماهروی است.

اگر دلم متمایل به شراب خوشبو شود، شایسته است، زیرا از زهد دروغین بوی خبر نمی آید. مقصود او از این شعر این است که نا امیدی از درگاه معشوق جایز نیست؛ چرا که معشوق رحمت را نصیب حال عاشقانش می سازد. از این رو لازم است عاشقان همان کاری را انجام دهند که محبوب می خواهد.

شخصی به شما علاقه مند است، تا حدی که حاضر است جان فشانی کند. تو نباید از این امر سو استفاده کنی. او را دریاب و دوستانه با او رفتار کن.