به گزارش پارسینه // متأسفانه در بسیاری از شهرهای ما، توسعه شهری گاهی بدون توجه کافی به نیازهای واقعی مردم انجام می شود. کمبود پارکینگ، پیاده روهای نامناسب، ترافیک سنگین، کمبود فضای سبز، ساخت وسازهای بی رویه و بی توجهی به نیاز سالمندان، کودکان و افراد دارای معلولیت، از مشکلاتی هستند که کیفیت زندگی شهروندان را کاهش می دهند.

شهرسازی اصولی باید پیش از هر چیز به انسان، محیط زیست و حقوق عمومی توجه کند. حفظ درختان، توسعه حمل ونقل عمومی، ایجاد مسیرهای امن برای دوچرخه سواران و عابران پیاده، دسترسی عادلانه به پارک ها و فضاهای تفریحی و رعایت اصول ایمنی در ساخت وساز، نباید در اولویت های مدیریت شهری نادیده گرفته شوند.

از شهرداری ها، شوراهای شهر و دستگاه های مسئول انتظار می رود که در برنامه ریزی های شهری، منافع عمومی را بر منافع کوتاه مدت و نگاه صرفاً اقتصادی مقدم بدانند و با نظارت دقیق تر، از تخریب محیط زیست و تضییع حقوق شهروندان جلوگیری کنند.

شهر متعلق به همه شهروندان است پس باید برای زندگی همه، با هر سن و شرایطی، مناسب باشد.