به گزارش "ورزش سه"، آاس نوشته است، هر کس به لامین یامال و توانایی‌های فوق‌العاده فوتبالی او شک داشته باشد، استدلالی جز تعصب افراطی ندارد؛ تعصبی که بهتر است به آن نزدیک نشوید. 

این بحث پیرامون ابرستاره 19 ساله بارسلونا نیست. تحلیل ما عمیق‌تر است. هفته‌ای که بر ستاره بارسا گذشت آن‌قدر سخت بود که نیاز به تأملی جدی دارد. بدیهی است که کار مهمی در رابطه با او باقی مانده است و باید کاری انجام شود.

همه چیز با یک ال‌کلاسیکوی بی‌اهمیت شروع شد و با مراسم توپ طلا ادامه پیدا کرد؛ مراسمی که او در آن به شکلی واضح بازنده بزرگ لقب گرفت. شاید بگویند استراتژی او برای خودستایی در رسانه‌ها به عنوان بهترین بازیکن جهان به اندازه استراتژی امباپه ریسکی بود و در واقع هر دو شبیه به هم بودند، اما نتیجه بسیار متفاوت از آب درآمد. مهاجم فرانسوی رئال مادرید تنها ۲۸ امتیاز با کین فاصله داشت، در حالی که بازیکن اسپانیایی بارسلونا دید که رودری در رتبه چهارم، پشت سر او و بسیار نزدیک‌تر نسبت به دو نفر اولی که برای جایزه می‌جنگیدند، قرار دارد.

شکی نیست که شخصیتی ساختارشکن و هنجارستیز لامین را تعقیب می‌کند؛ شخصیتی که میان هم‌سن‌وسالان خودش محبوب‌تر از بزرگسالان است، یعنی همان رده سنی که رأی‌دهندگان توپ طلا را تشکیل می‌دهند. توانایی او در محبوبیت‌آفرینی میان نسل جوان، ارتباط معکوس با انزجاری دارد که برخی از رفتارش در میان افراد مسن‌تر ایجاد می‌کند. این یک انتقاد نیست، بلکه یک توصیف است. هر پدری ترجیح می‌دهد دامادی سر به زیر داشته باشد تا دامادی با ادعاهای لامین.

نه بارسلونا و نه ژرژ مندس نتوانستند این تأثیر منفی را ارزیابی کنند؛ دو بازویی که استراتژی تبدیل کردن نماد جدید فوتبال جهان به بهترین بازیکن دنیا روی آن‌ها بنا شده بود. در مواجهه با رقیبی چون امباپه که استراتژی‌اش مستلزم ریسک بود و نامزدی چون کین که گزینه‌ای مورد اجماع به شمار می‌رفت، رویکردی میانه‌رو و خنثی‌تر به سبک مسی ترجیح داشت.

مشکل اینجاست که این موارد در دو ماه به دست نمی‌آید، بلکه حاصل کار روزمره است. توپ طلا نتیجه توالی عناوین و گل‌هاست، اما همچنین سال‌ها همزیستی با افکار عمومی را می‌طلبد؛ همان افکار عمومی که تصویر فرد را بازتاب می‌دهد. لامین باید روی همین مسائل روزمره تمرکز کند.