به گزارش "ورزش سه"، هانس‌دیتر فلیک 61 ساله با مسابقه‌ای بسیار دشوارتر از آنچه نتیجه نهایی نشان می‌دهد روبه‌رو بود؛ پیروزی پرگل و قاطع ۶ بر ۱ که کمتر کسی در آلاوس انتظار آن را داشت، چرا که شاگردان کیکه سانچس فلورس در ۱۰ مسابقه قبلی خود در لالیگا تنها ۱۱ گل دریافت کرده بودند. با این وجود، انگیزه بارسا برای جبران نتایج پس از دو شکست ناامیدکننده مقابل پاریس سن‌ژرمن و رئال مادرید، یعنی سخت‌ترین دیدارهای این فصل، بسیار بالا بود.

تیم آبی‌اناری می‌دانست که نباید با ترس پا به میدان بگذارد؛ آن هم در شرایطی که هفته آینده دو رقیب سرسخت یعنی استلا ویلا و اتلتیکو مادرید در راه هستند. جالب اینجاست که تیم اتلتیکو مادرید با پیروزی در زمین لوانته به طور موقت صدرنشین جدول شده بود.

افزون بر این، بارسا با توجه به مصدومیت‌های اندریاس کریستنسن، اریک گارسیا، ژول کنده و ژاوی اسپارت در خط دفاعی با بحران روبه‌رو بود. گویی این مشکلات کافی نبود، جرارد مارتین نیز نیاز به استراحت داشت. در چنین وضعیتی، هانسی فلیک تصمیم گرفت دست به قمار بزرگی بزند و با داشته‌هایش دست به نوآوری بزند.

 سرمربی بارسا بدون توجه به جدول آمار دقایق بازی بازیکنان، به‌ویژه با در نظر گرفتن کم‌تجربگی برایان فاریناس و فرانکی دی‌یونگ، تصمیم گرفت ایده‌هایی را که در تمرین پیش از مسابقه آزمایش کرده بود و روزنامه «موندو دپورتیوو» نیز آن را فاش کرده بود، در ترکیب اصلی پیاده کند.

 به این ترتیب، او فاریناس را که یک هافبک است و هنوز برای تیم به میدان نرفته بود، در پست دفاع راست گذاشت و دی‌یونگ را که او نیز هافبک است و به دلیل مصدومیت زانو در جام جهانی، در این فصل تنها ۱۶ دقیقه (در بازی مقابل رئال مادرید) بازی کرده بود، در قلب خط دفاعی قرار داد.

اما کاملاً منطقی بود که بارسای تحت هدایت او با هجومی همه‌جانبه تلاش کند کار حریف را در همان دقایق ابتدایی یکسره سازد و زهر خط حمله آلاوس را بگیرد، زیرا خط دفاعی تیم از سر ناچاری و با مهره‌های غیرتخصصی چیده شده بود. دست‌کم دو راهکار موقت فلیک جواب دادند. 

دی‌یونگ با بازی‌سازی دقیق و ارسال‌های تمیز نبض بازی را در دست گرفت و تنها در یک صحنه طی نبرد فیزیکی با بویه تعادلش را از دست داد و سرنگون شد، هرچند بلافاصله برخاست و شوت این مهاجم سمج را مهار کرد. هم‌زمان، فاریناس نیز هماهنگی چشم‌نوازی با لامین یامال به نمایش گذاشت و گوشه‌هایی از توانمندی فنی بالای خود را نشان داد.

در نهایت، این آزمون تاکتیکی برای فلیک کاملاً موفق بود و او توانست صدمین پیروزی خود روی نیمکت بارسا را در ۱۳۱ مسابقه جشن بگیرد. این آمار، دومین رکورد برتر تاریخ باشگاه پس از لوئیس انریکه به شمار می‌رود که در ۱۲۶ مسابقه به این رکورد رسیده بود. فلیک حتی از رکورد پپ گواردیولا نیز عبور کرد، مربی بزرگی که برای ثبت ۱۰۰ برد به ۱۳۹ بازی نیاز داشت. تفاوت چشمگیر فلیک با لوچو و پپ در این است که او هرگز از موهبتی به نام لیونل مسی در ترکیب خود برخوردار نبوده است، عاملی حیاتی که در ثبت پیروزی‌ها نقشی تعیین‌کننده ایفا می‌کرد.