به گزارش "ورزش سه"، روزنامه گاردین نوشت، این اقدام، در صورتی که بخشی از یک استراتژی آگاهانه برای تقویت این احساس در آرسنال باشد که این تیم مورد هدف داوران قرار دارد، می‌تواند به یک سلاح خطرناک تبدیل شود و اثرات منفی بر عملکرد تیم داشته باشد.

این موضوع در جریان پیروزی 2-0 آرسنال مقابل اورتون در هفته گذشته آغاز شد، زمانی که آرتتا 44 ساله دومین اخطار خود در این فصل را به دلیل خروج از منطقه فنی دریافت کرد. اگرچه سرمربی اسپانیایی به تخطی خود اعتراف کرد، اما اشاره کرد که مربیان دیگری نیز به طور مکرر مرتکب همین تخلف می‌شوند، بدون اینکه مجازات شوند.

آرتتا گفت که او ویدیوها و تصاویری را جمع‌آوری کرده است که نشان می‌دهد یکی از مربیان رقیب، 36 بار در عرض تنها 10 دقیقه از منطقه فنی خود خارج شده است، بدون اینکه حتی یک کارت زرد دریافت کند. او افزود که این مدارک را جمع‌آوری می‌کند تا در صورت لزوم، بتواند از آن‌ها برای توضیح رفتار خود استفاده کند، و اشاره کرد که افرادی وجود دارند که تعداد دفعات خروج از منطقه فنی آن‌ها بیشتر از او است.

به گفته گراهام اسکات، داور سابق انگلیسی، آرتتا قبل از دریافت اخطار، 44 بار از منطقه فنی خود خارج شده بود.

رفتار آرتتا می‌تواند دو تفسیر داشته باشد: اول، این‌که او واقعاً احساس می‌کند در اجرای قوانین داوری، تبعیض وجود دارد و تلاش می‌کند با مستندسازی تخلفات رقبای خود، دیدگاه خود را اثبات کند. دوم، این‌که او عمداً از این موضوع برای تقویت ذهنیت محاصره در آرسنال استفاده می‌کند و به بازیکنان و هواداران خود القا می‌کند که این تیم مورد ظلم قرار می‌گیرد.

تفسیر دوم می‌تواند خطرناک‌تر باشد، زیرا ممکن است باعث شود تیم به جای تمرکز بر رفع اشتباهات خود، بر تصمیمات داوری متمرکز شود.

در این راستا، جاناتان ویلسون، نویسنده، به حادثه‌ای اشاره کرد که در جریان بازی دکلان رایس مقابل برایتون رخ داد، زمانی که بازیکن آرسنال با وجود انجام یک خطا در خارج از محوطه جریمه، از دریافت اخطار در امان ماند. او با طعنه اشاره کرد که هواداران این باشگاه همچنان به معرفی تیم خود به عنوان قربانی اصلی تصمیمات داوری ادامه می‌دهند.

استفاده از جنگ روانی در فوتبال چیز جدیدی نیست. پیش از این، مربیان متعددی از روش‌های غیرمتعارف برای تأثیرگذاری بر رقبای خود و هوادارانشان قبل از بازی‌های مهم استفاده کرده‌اند.

یکی از برجسته‌ترین مثال‌ها، فرانک باکلی، مربی انگلیسی است که قبل از فینال «جام حذفی انگلیس» در سال 1939 ادعا کرد که بازیکنان ولورهمپتون را با موادی که از حیوانات استخراج شده‌اند، تقویت کرده است تا توانایی‌های بدنی آن‌ها افزایش یابد.

اگرچه احتمالاً این موضوع فراتر از دادن چند ویتامین به بازیکنان نرفت، اما هدف، افزایش روحیه تیم و ایجاد نگرانی در بازیکنان پورتسموث بود، که در نهایت با نتیجه 4-1 پیروز شد.

در یک مورد دیگر که به سال 1965 برمی‌گردد، هیلنیو هررا، مربی اینترمیلان، قبل از بازی برگشت نیمه‌نهایی «جام اروپا» مقابل لیورپول، حدود 100 هزار بروشور توزیع کرد و ادعا کرد که هواداران باشگاه انگلیسی در جریان بازی رفت، توهین‌های نژادپرستانه به بازیکنان ایتالیایی روا داشته‌اند.

این بروشورها به ایجاد فضایی پر تنش در ورزشگاه «سن سیرو» کمک کرد، جایی که اینتر با نتیجه 3-0 پیروز شد و با نتیجه 4-3 در مجموع دو بازی، به مرحله بعد صعود کرد، در حالی که در مورد برخی از تصمیمات داوری، بحث و جدل وجود داشت.

الکس فرگوسن، سرمربی افسانه‌ای منچستریونایتد، یکی از برجسته‌ترین افرادی بود که در استفاده از جنگ روانی مهارت داشت، در حالی که ژوزه مورینیو اعتراف کرد که آماده‌سازی برای بازی بعدی، از کنفرانس خبری پس از بازی قبلی آغاز می‌شود.

اگرچه آرتتا هنوز به سطح فرگوسن و مورینیو در استفاده از این روش‌ها نرسیده است، اما تلاش او برای استفاده از بحث و جدل داوری به صورت سازمان‌یافته، در صورت عمدی بودن، می‌تواند عواقب منفی داشته باشد.

این نظریه که آرسنال مورد هدف داوران قرار دارد، در میان برخی از هواداران این باشگاه، به ویژه پس از اخراج ماکس داومان، بازیکن 16 ساله، در جریان بازی مقابل فلیتوود در دور چهارم «جام اتحادیه باشگاه‌های انگلیس»، مورد استقبال قرار گرفته است.

داومان پس از زدن زانو به سینه هریسون نیل، کارت قرمز دریافت کرد، که این اقدام باعث خشم خود آرتتا نیز شد. با این حال، برخی از هواداران آرسنال به سرعت از این بازیکن دفاع کردند و این سوال را مطرح کردند که چرا کول پالمر در یک مورد مشابه در جریان بازی چلسی و تاتنهام، اخراج نشد.

در حالی که آرتتا در تلاش است تا آرسنال را به سمت کسب جام هدایت کند، نگرانی‌هایی وجود دارد که القای این باور در باشگاه که داوران علیه آن‌ها توطئه می‌کنند، باعث می‌شود که توجه از اشتباهات فنی و انضباطی منحرف شود و تیم را وارد یک چرخه از تردید کند که می‌تواند بر عملکرد آن تأثیر بگذارد.

سوال این است: آیا آرتتا از طریق این مجموعه عکس‌ها، به دنبال عدالت داوری است، یا این‌که او با تقویت ذهنیت توطئه در آرسنال، خطر می‌کند؟