به گزارش ورزش سه، هواداران منچسترسیتی معتقدند پرونده ۱۱۵ اتهام مالی حاصل تبانی سه غول سنتی سرخ‌پوش انگلیس است که چشم به هشت جام قهرمانی سیتی و میلیاردها پوند درآمد دوخته‌اند.

بازی حساس لیورپول و آرسنال در آنفیلد از مرزهای یک مسابقه فوتبالی فراتر رفته و این روزها در انگلیس به روایتی پرتنش درباره پشت پرده اتاق‌های مدیریتی فوتبال انگلیس دامن زده است. دو مدعی سنتی فوتبال انگلیس که فصل گذشته در کورس قهرمانی رقابت کردند و در نهایت توپچی‌ها پس از سال ۲۰۰۴ دوباره جام را بالای سر بردند، همراه با منچستریونایتد متهمان اصلی پرونده‌ای هستند که هواداران و مدیران منچسترسیتی از آن به عنوان «کارتل سرخ» یاد می‌کنند: ائتلافی از سه باشگاه سرخ‌‌پوش با مجموع ۵۴ قهرمانی لیگ که سیتیزن‌ها آنها را معمار اصلی پرونده‌سازی و متلاشی کردن باشگاه‌شان می‌دانند.

سیتی ماه گذشته با حکم کمیته مستقل در ۱۱۴ بند از اتهامات مالی از جمله ثبت قراردادهای صوری و بیش‌برآورد کردن بیش از ۸۳۰ میلیون پوند در درآمدهای اسپانسری محکوم شناخته شد. ریچارد مسترز مدیرعامل لیگ برتر بعد از اعلام حکم محکومیت سیتی، آن را نقض سیستماتیک قوانین طی یک دهه توصیف کرد. اما در اتحاد، خشم بزرگی زبانه کشیده است.

هواداران و سران باشگاه این حکم را دقیقا خلاف اجرای عدالت می‌دانند، توطئه‌ای سازمان‌یافته توسط کارتل سرخ برای ریشه‌کن کردن تهدید نوظهور اماراتی‌ها.

اولین و محکم‌ترین سند هواداران سیتی، تصویری مشهور در رستوران لوکاندا ورده نیویورک در اکتبر ۲۰۱۷ است. سران ارشد کارتل سرخ شامل جوئل و آورام گلیزر به همراه اد وودوارد از منچستریونایتد، جان هنری مالک لیورپول و ایوان گازیدیس مدیرعامل وقت آرسنال دور یک میز شام نشسته بودند. دیداری مشکوک که هرچند بهانه رسمی آن توافق روی حق پخش پیش از جلسه سهامداران لیگ برتر بود، اما این دیدار در مقطع زمانی تخلفات ادعایی سیتی برگزار شد و از نظر مدیران سیتی آغاز هماهنگی‌ها برای تصویب قوانین مالی سفت‌وسخت با هدف به دام انداختن سیتی بود.

فران سوریانو مدیرعامل سیتی اخیرا حرفهای تندی به سیاق این تئوری توطئه مطرح کرد تا مشخص شود هدف بیانیه اعتراضی‌اش اتاق‌های هیئت مدیره آنفیلد، اولدترافورد و امیریتس بوده است.

سیتی می‌گوید نگاهی به اتفاقات تاریخی نشان می‌دهد سران این سه باشگاه از بدو ورود شیخ منصور در سال ۲۰۰۸ مدام حملاتی سازمان‌یافته علیه سیتی به راه انداخته‌اند. از اظهارات آرسن ونگر در سال ۲۰۰۹ درباره رقابت ناسالم مالی سیتی، تا طعنه توییتری جان هنری به رقم قرارداد ۴۰۰ میلیون پوندی منچسترسیتی در سال ۲۰۱۱، و لابی‌های علنی دیوید گیل در سال ۲۰۱۲ برای وضع قوانین فیرپلی مالی با همراهی نمایندگان دیگر سرخ‌ها.

سیتی می‌گوید حضور انبوه اسطوره‌های کارتل سرخ در رسانه‌ها مثل گری نویل، ریو فردیناند، پل اسکولز، جیمی کاراگر، تیری آنری و یان رایت به عنوان کارشناسان تلویزیونی، باعث شده فضایی تک‌صدایی علیه هزینه‌های سیتی در رسانه‌های بریتانیا شکل بگیرد.

اگر هشت عنوان قهرمانی منچسترسیتی پس گرفته شود، بیشترین منفعت مستقیم نصیب همین سه تیم خواهد شد: سه جام برای یونایتد، سه جام برای لیورپول و دو جام برای آرسنال. هواداران سیتی معتقدند فیرپلی مالی صرفا ابزاری برای انحصارطلبی کارتل سرخ بود تا مانع از ورود رقبای ثروتمند تازه به جمع بزرگان شود. کارتل سرخ به نظر آنها نه فقط سیتی، بلکه تیم‌هایی مثل استون‌ویلا و نیوکاسل را هم با فروش اجباری ستاره‌ها تضعیف کرد.

و البته باید گفت تحلیلگران بی‌طرف این ائتلاف را پاسخی طبیعی و یک رفتار تجاری قابل پیش‌بینی برای محافظت از منافع برندهای بزرگ در مقابل تغییر موازنه‌های سنتی می‌دانند.

این روزها که سیتی پا به پای آرسنال با ۲۱ امتیاز در صدر جدول می‌تازد. پرونده حقوقی منچسترسیتی تا پایان فصل ۲۰۲۶/۲۷ تعیین تکلیف خواهد شد. نبردی نفس‌گیر که صرف‌نظر از رای نهایی دادگاه، به یک تنفر تاریخی بین آبی منچسترسیتی و کارتل سرخ تبدیل شده است. اگر اینطور پیش برود بعید نیست سیتی به فکر ایجاد کارتل آبی بیفتد، مثلا با اتحاد با چلسی و اورتون!