به گزارش ورزش سه، در میان صفحات قدیمی مطبوعات ورزشی ایران، گاهی مصاحبه‌هایی دیده می‌شود که فراتر از یک گفت‌وگوی معمولی هستند. یکی از این نمونه‌ها، مصاحبه آلن راجرز با کیهان ورزشی در بهمن‌ ماه ۱۳۵۰ لست؛ سرمربی‌ای که در آن مقطع هدایت پرسپولیس را بر عهده داشت و بعدها به یکی از چهره‌های تاثیرگذار تاریخ این باشگاه تبدیل شد. راجرز که پیش از حضور در پرسپولیس، پیکان را نیز هدایت کرده بود، از سال ۱۳۵۰ تا ۱۳۵۳ روی نیمکت سرخپوشان نشست و با این تیم به قهرمانی جام تخت جمشید رسید.

یکی از مهم‌ترین تغییراتی که در دوران حضور راجرز به فوتبال ایران رخ داد، استفاده از سیستم هجومی ۳-۳-۴ و نقش فعال‌تر مدافعان کناری در حملات بود. در شرایطی که در فوتبال آن زمان ایران، وظیفه مدافعان تنها به کارهای دفاعی محدود می‌شد، راجرز به دنبال استفاده بیشتر از ظرفیت بازیکنان این پست در فاز هجومی بود.

راجرز در تمرینات پرسپولیس نیز به دنبال تغییر عادت‌های بدنی بازیکنان بود و تمرین روی تپه‌ها، بخشی از روش بدنسازی او به شمار می‌رفت؛ روشی که در ابتدا با تپه‌های پیکانشهر آغاز شد و بعدها تپه‌های داوودیه نیز به محل تمرینات بدنسازی سرخ‌پوشان تبدیل شد. در آن دوران، چنین شیوه‌ای برای افزایش توان جسمانی بازیکنان، ایده‌ای متفاوت با تمرینات رایج فوتبال ایران محسوب می‌شد.

البته تغییرات راجرز تنها به مسائل فنی و بدنی محدود نبود و ردپای او در ظاهر تیم نیز دیده می‌شود. در دوره حضور این مربی انگلیسی، پیراهن قرمز به‌ عنوان لباس اصلی پرسپولیس انتخاب شد و این در حالی‌ بود که پیش از آن، پیراهن سفید به عنوان لباس‌ اول و پیراهن قرمز به عنوان لباس دوم تیم استفاده می‌شد. این تغییر، ظاهر پیراهن پرسپولیس را شبیه به لباس آرسنال کرد.

راجرز در گفتگوی خود با کیهان ورزشی صحبت‌های جالبی درباره فوتبال ایران و نحوه حضورش در پرسپولیس مطرح کرده است. او تأکید کرده که با این باشگاه قرارداد ندارد و به واسطه رفاقتش با علی عبده در این تیم فعالیت می‌کند.

وقتی در این گفت‌وگو از راجرز درباره احتمال پذیرفتن هدایت تیم ملی ایران سوال شده، او ابتدا تأکید کرده که تیم ملی سرمربی دارد و به همین دلیل، پرسش مطرح‌شده را درست نمی‌داند. او در ادامه توضیح داده است که در پرسپولیس، در انجام وظایف خود را دارد اما حضور در تیم ملی می‌تواند او را وارد اختلافات با باشگاه‌ها بر سر انتخاب بازیکنان کند. راجرز در ادامه مدعی شده که ایران تنها شش بازیکن تأثیرگذار و باکلاس دارد.

راجرز در بخش دیگری از این مصاحبه، از مربیان ایرانی انتقاد کرده و گفته است از زمان حضورش در تهران، حتی یک بار هم ندیده که یکی از آن‌ها برای تماشای تمرین تیمش در محل تمرین حاضر شود. او در این باره توضیح داده که آنها یا علاقه‌ای به سرنوشت تیم‌هایشان ندارند و مشکلات باعث دلسردی‌شان شده و یا اینکه برای کار او ارزشی قائل نیستند که در این صورت، باید آن را به حساب خودخواهی این افراد گذاشت.

بخش دیگری از این مصاحبه، به نگاه راجرز به فوتبال زنان اختصاص داشته که او صراحتا اعلام کرده اعتقادی به فوتبال زنان ندارد و فوتبال را ورزشی مردانه می‌داند. دیدگاهی که البته بازتاب‌دهنده نگرش رایج بخشی از جامعه فوتبال در آن مقطع است و امروزه نگاه متفاوتی به این موضوع وجود دارد.