به گزارش “ورزش سه” شاید بازی با نفت آبادان آخرین حضور علیرضا بیرانوند با پیراهن تراکتور در ورزشگاه یادگار امام باشد، مسابقه‌ای که برای شماره یک سرخ‌پوشان تبریز، فراتر از سه امتیاز و نتیجه نهایی اهمیت دارد.

بیرانوند در شرایطی به این بازی می‌رسد که پرونده سربازی‌اش ۲۴ ساعت بعد او را از تراکتور جدا خواهد کرد، آن هم در حالی که همین اواخر قرارداد سه‌ساله‌ای با این باشگاه امضا کرده بود. البته ماجرای خدمت سربازی هنوز به ایستگاه پایانی نرسیده است. کد محل خدمت بیرانوند برای فجر سپاسی شیراز ثبت شده، اما او امیدوار است بتواند دوران سربازی‌اش را در نیروی زمینی تهران بگذراند.

بیرو برای آخرین تصویر، برنامه ویژه‌ای دارد. کلین‌شیت در این مسابقه می‌تواند بخش مهمی از این پایان احتمالی باشد. او می‌خواهد دروازه‌اش را بسته نگه دارد و اگر قرار است از تبریز برود، با نمایشی مطمئن و خاطره‌ای خوش از ورزشگاه خارج شود.

برای دروازه‌بانی در اندازه بیرانوند، چنین مسابقه‌ای فرصتی برای تبدیل شدن به یک بوسه طولانی با هوادارانی است که در هفته‌های گذشته از این گلر ملی‌پوش دلخور شدن بودند. بیرانوند در هفته‌های اخیر روزهای کم‌حاشیه‌ای را پشت سر نگذاشته و اتفاقات دو هفته گذشته، نام او را دوباره در مرکز توجه قرار داده است.

حالا یک نمایش مطمئن و کلین‌شیت مقابل نفت می‌تواند راهی برای تغییر فضای اطراف او باشد. در فوتبال، همیشه فرصت زیادی برای توضیح دادن وجود ندارد، گاهی بهترین پاسخ را باید در زمین داد، با چند واکنش مطمئن و نود دقیقه‌ای که دروازه باز نشود.

این وداع شاید شبیه خداحافظی احمد نوراللهی کاپیتان سابق پرسپولیس با سرخها در میانه لیگ شانزدهم است. درست در فصلی که پرسپولیسی‌ها بعد از آن نایب قهرمانی باورنکردنی و سپردن جام به استقلال خوزستان از ابتدا طوری قدم به لیگ برتر تا بدون حرف و نکته‌ای به قهرمانی برسند اما در تا رسیدن به نیم فصل مقداری شرایط تغییر کرد. نوراللهی در کنار عالیشاه سرباز شد و مجبور بود این دو دوران بدون بازگشت را در تیمی نظامی سپری کند. بازی آخر او هم در استادیوم آزادی بود؛ جایی که سکوهای این ورزشگاه جایی برای سوزن انداختن نداشت و پرسپولیس با کاپیتانی احمد نوراللهی مقابل سیاه جامگان قرار گرفت. آنقدر پیوند احساسی میان او، برانکو و هواداران عمیق بود که احساس مشترک هر سه ضلع جاری شدن اشک از چشم‌ بود. انگار که شماره ۸ سرخ‌ها می‌خواهد برای همیشه جدا شود؛ اما این جدایی تنها یک سال دوام آورد و نوراللهی بار دیگر پیراهن پرسپولیس را بر تن کرد.

اما تراکتور دیگر آن تیم نظامی سابق نیست که بتواند بازیکنان مشمول خدمت را به سادگی در اختیار بگیرد و بیرانوند مجبور به گذراندن سربازی خود در تیمی دیگر است.

در نهایت کلین‌شیت، نتیجه خوب و وداعی آبرومندانه همان پایانی است که بیرانوند می‌تواند در زمین برای خودش بسازد. او شاید هفته دیگر سفر به شرق آسیا داشته باشد و بزرگترین جایزه فوتبالی عمرش را هم بگیرد.