به گزارش ورزش سه، کومو فقط در عرض هفت سال از تیمی که حتی در فوتبال حرفه‌ای ایتالیا حضور نداشت و تیمی آماتوری به حساب می‌آمد به جمع 29 تیم برتر جهان در رده‌بندی اپتا رسیده است. امشب، استادیوم کوچک و تماشایی جوزپه سینیگالیا کنار دریاچه کومو میزبان منچستریونایتد در لیگ قهرمانان است. داستان این باشگاه، ترکیبی عجیب است، ترکیبی از سرمایه، جاه‌طلبی، فوتبال مدرن و البته انتقادهای طوفانی و عبور از آنها.

سن‌سیرو، دل آلپی، المپیکو و آرتمیو فرانکی. منچستریونایتد در سال‌های حضورش در رقابت‌های اروپایی بارها در مشهورترین ورزشگاه‌های ایتالیا بازی کرده است. امشب یک اسم تازه به این فهرست اضافه می‌شود. ورزشگاهی که شاید برای هواداران فوتبال نام آشنایی نباشد، اما از نظر موقعیت و حال‌وهوا یکی از خاص‌ترین ورزشگاه‌های فوتبال اروپا است.

استادیوم جوزپه سینیگالیا، خانه کومو ۱۹۰۷، در کنار دریاچه زیبای کومو قرار گرفته و کوه‌های آلپ ایتالیا پس‌زمینه‌ای تماشایی برای آن ساخته‌اند. پیدا کردن چنین چشم‌اندازی در ورزشگاه‌های پنج لیگ بزرگ اروپا کار ساده‌ای نیست.

خود باشگاه هم به این ویژگی افتخار می‌کند. کومو پیش از آغاز فصل اعلام کرده بود که پس از نزدیک به یک قرن حضور سینیگالیا در قلب هویت باشگاه و شهر، برای اولین بار قرار است شب‌های لیگ قهرمانان در ساحل دریاچه کومو برگزار شود. دیدار با منچستریونایتد، یکی از بزرگ‌ترین شب‌های تاریخ این باشگاه است.

سینیگالیا در حال بازسازی است و بخشی از عملیات آماده‌سازی آن برای برگزاری مسابقات اروپایی در تابستان با سرعت زیادی انجام شد. با این حال، استادیوم هنوز همان ظاهر قدیمی و بی‌تکلف خودش را حفظ کرده و ظرفیت رسمی آن 13602 نفر است.

شاید این ورزشگاه برای باشگاهی با چنین بلندپروازی‌هایی کوچک به نظر برسد، اما همین تضاد، داستان صعود کومو را جذاب‌تر می‌کند. هفت سال پیش، این تیم در رده‌بندی قدرت اپتا پایین‌تر از رتبه سه هزار و پانصد قرار داشت. امروز اما در جایگاه بیست‌ونهم ایستاده است.

برخی داستان کومو را صرفاً یک قصه سیندرلایی می‌دانند که با استفاده بهینه از استعدادیابی هوشمندانه، مربیگری فوق‌العاده سسک فابراس و رشد تدریجی به اینجا رسیده، ولی این توصیف از درخشش کومو بخش مهمی از واقعیت را نادیده گرفته‌ است.

در سال ۲۰۱۹، گروه Djarum، متعلق به برادران میلیاردر اندونزیایی، رابرت بودی هارتونو و مایکل بامبانگ هارتونو، کومو را خرید. این شرکت یکی از غول‌های صنعت دخانیات اندونزی است و ورودش به فوتبال ایتالیا باعث شد کوموی کوچک ناگهان به خودش بیاید و ثروتمندترین مالکان فوتبال ایتالیا را بالای سرش ببیند.

کومو فصل 2019-2020 را در سری C آغاز کرده بود و پیش از آن در سری D، یعنی سطح چهارم فوتبال ایتالیا، حضور داشت. پس از خرید باشگاه، صعود خیلی زود آغاز شد: کومو در همان دوره به سری C رسید، دو فصل در این سطح ماند و سپس در سال ۲۰۲۱ راهی سری B شد.

این اتفاق اهمیت زیادی داشت، چون باشگاه پس از انحلال حقوقی در سال ۲۰۰۵، تنها یک فصل در سری B بازی کرده بود. بازگشت به سطح دوم، نقطه شروع مرحله‌ای بود که در نهایت کومو را به سری A رساند.

دنیس وایز، کاپیتان سابق چلسی، در سال‌های ابتدایی نقش مهمی در این پروژه داشت. او ابتدا به عنوان مشاور وارد باشگاه شد و بعد به سمت مدیرعاملی و ریاست رسید. وایز بعدها توضیح داد که در آن روزها پول زیادی برای خرید بازیکن در اختیار نداشت و حتی در مقطعی چهارده بازیکن قرضی در تیم به میدان می‌رفتند.

اما با صعود کومو به سری B، توجه‌ها به باشگاه بیشتر شد و چهره‌های بزرگ‌تری وارد پروژه شدند.

در تابستان ۲۰۲۲، سسک فابرگاس، ستاره سابق بارسلونا، آرسنال، چلسی و تیم ملی اسپانیا، به کومو پیوست. هم به عنوان بازیکن و هم به عنوان سهامدار اقلیت. تیری آنری، هم‌تیمی سابق او در آرسنال، کمی بعد به جمع سهامداران باشگاه اضافه شد.

فابرگاس فقط یک فصل برای کومو بازی کرد. پس از بازنشستگی در پایان فصل 2022-2023، مدتی در تیم‌های پایه و ذخیره فعالیت کرد و بعد به سریع‌ترین شکل ممکن به نیمکت تیم اصلی رسید.

مشکل این بود که او هنوز مجوز پرو یوفا را نداشت. سسک با معافیت خاصی که دریافت کرد توانست برای یک ماه سرمربی باشد و پس از پایان آن، رسماً به عنوان دستیار اوسیان رابرتس معرفی شد. هرچند در عمل همچنان نقش اصلی را روی نیمکت داشت.

تابستان ۲۰۲۴، پس از پذیرش فابرگاس در دوره پرو یوفا توسط فدراسیون فوتبال ایتالیا، بالاخره نام او به صورت رسمی به عنوان سرمربی کومو ثبت شد.

اما تا آن زمان، فابرگاس و رابرتس کار بزرگ‌تری انجام داده بودند.

کومو با کسب رتبه دوم سری B در فصل 2023-2024، پس از بیست و یک سال به سری A برگشت. کومو پاسخ اعتمادش به این مربی جوان و جاه‌طلب را به بهترین شکل ممکن گرفته بود.

و از آنجا، سرعت صعود بیشتر شد.

کومو در اولین فصل بازگشت به سری A دهم شد و بدون دردسر از سقوط فاصله گرفت. اما این موفقیت تنها حاصل کار فابرگاس روی نیمکت نبود. سرمایه‌گذاری سنگین مالکان هم بخش جدایی‌ناپذیر پروژه بود.

کومو در تابستان ۲۰۲۴ بیش از صد و شصت میلیون یورو برای خرید بازیکن هزینه کرد. رقمی که با احتساب مبلغی که در نهایت برای خرید نیکو پاز از رئال مادرید پرداخت شد، کومو را به یکی از پرهزینه‌های ایتالیا تبدیل کرد. دو تیم دیگری که همراه کومو به سری A صعود کرده بودند، پارما و ونتزیا، روی هم حدود هفتاد و هشت میلیون یورو خرج کردند.

پول، البته، به تنهایی توضیح‌دهنده موفقیت کومو نیست. سرمایه‌گذاری باشگاه در سال ۲۰۲۵ ادامه پیدا کرد و این بار نتیجه‌ای حتی بزرگ‌تر داشت: کومو در پایان فصل 2025-2026 با هفتاد و یک امتیاز چهارم شد و سهمیه لیگ قهرمانان را به دست آورد. این بهترین رتبه تاریخ باشگاه در سری A بود.

آمار فصل نشان می‌دهد این صعود فقط یک اتفاق تصادفی نبود. کومو با دریافت 29 گل، بهترین خط دفاع سری A را داشت و با 65 گل زده، فقط اینتر، قهرمان مسابقات، بیشتر از آنها گل زده بود.

فابرگاس سبک فوتبالی مشخصی را به تیمش تحمیل کرد. مالکیت توپ بالا و پرس شدید. کومو با میانگین 61 درصد مالکیت، بیشترین سهم مالکیت توپ در سری A را داشت و با تنها 9.1 پاس حریف به ازای هر اقدام دفاعی، شدیدترین پرس لیگ را اجرا کرد.

کومو ده گل پس از بازپس‌گیری توپ در مناطق بالای زمین به ثمر رساند و در کنار تیم‌هایی مثل پاری‌سن‌ژرمن، بایرن مونیخ، رئال مادرید، لیورپول و بارسلونا قرار گرفت.

در مرکز این پروژه، نیکو پاز قرار داشت.

ستاره آرژانتینی به نماد فوتبال جدید کومو تبدیل شده است. بازیکنی که هم در حمله تعیین‌کننده است، هم با توپ فوق‌العاده کار می‌کند و هم در پرس و بازپس‌گیری توپ نقش مهمی دارد.

پاز فصل گذشته 136 بار برای دریبل تلاش کرد و فقط کنان ییلدیز، با 158 تلاش، آمار بیشتری در سری A داشت. او همچنین با 26 بازپس‌گیری توپ در یک‌سوم نهایی زمین، سومین بازیکن برتر لیگ در این زمینه بود.

اما شاید مهم‌ترین عدد درباره او 18 باشد. پاز فصل گذشته روی هجده گل کومو به صورت مستقیم نقش داشت و هیچ هافبک دیگری در سری A نتوانست حتی به او نزدیک شود.

با این حال، داستان کومو در ایتالیا برای همه جذاب و دوست‌داشتنی نیست.

مثل تقریباً هر باشگاهی که پس از ورود سرمایه هنگفت با سرعتی غیرعادی بالا می‌آید، کومو هم با موجی از انتقاد روبه‌رو شده است و دشمن پیدا کرده است.

یکی از رایج‌ترین اتهام‌ها این است که پروژه کومو بیش از آنکه یک پروژه فوتبالی باشد، یک پروژه گردشگری و تجاری است. باشگاهی که به دلیل موقعیت جغرافیایی فوق‌العاده‌اش و نزدیکی به یکی از مشهورترین جاذبه‌های طبیعی ایتالیا انتخاب شده تا فوتبال را به بخشی از یک برند لوکس و سبک زندگی تبدیل کند. گزارش مشهور فایننشال تایمز به همین پیوند میان فوتبال کومو، گردشگری لوکس، مد و جذابیت جهانی دریاچه کومو پرداخته و بهانه‌ خوبی در اختیار هیترهای این باشگاه قرار داده است.

انتقاد دیگری که از کومو می‌شود فوتبالی و میهن‌پرستانه است و به تعداد دقایق بازیکنان ایتالیایی برمی‌گردد. کومو فصل گذشته تنها چهارده دقیقه به بازیکنان ایتالیایی فرصت داد. آن هم به یک بازیکن، ادواردو گولدانیا. 5485 دقیقه کمتر از هر تیم دیگری در سری A.

آنها در فصل جاری این وضعیت را بهتر کرده‌اند و بازیکنان ایتالیایی تاکنون 313 دقیقه برای کومو بازی کرده‌اند. بیشتر از اودینزه با 261 دقیقه و ونتزیا با 39 دقیقه. با این حال، این آمار هنوز برای خاموش کردن همه انتقادها کافی نیست.

و البته نمی‌شود از مهم‌ترین بخش ماجرا چشم پوشید: کومو پشتوانه ثروتمندترین مالکان فوتبال ایتالیا را دارد و به همین دلیل کسانی هستند که در ایتالیا از این تیم متنفرند. اما حتی اگر همه این انتقادها را بپذیریم، یک واقعیت را نمی‌توان انکار کرد: سرعت صعود کومو شگفت‌انگیز بوده است.

هفت سال پیش، این باشگاه در رده چهارم فوتبال ایتالیا دست‌وپا می‌زد. باشگاهی که سابقه ورشکستگی‌های متعدد و حتی سقوط اداری را پشت سر گذاشته بود.

امروز، همان تیم در لیگ قهرمانان اروپا مقابل منچستریونایتد قرار می‌گیرد. برای کسانی که فقط امشب را می‌بینند، تماشای درخشش کومو مقابل غول مثل منچستریونایتود واقعا جذاب است.

اما برای هوادارانی که سال‌های سخت کومو را در سری D دیده‌اند، این داستان معنای دیگری دارد. برای آنها، امشب فقط یک بازی لیگ قهرمانان نیست. شب دریاچه کومو است. شبی که باشگاهی که زمانی حتی در فوتبال حرفه‌ای ایتالیا جایی نداشت، در کوچک‌ترین و زیباترین نقطه در فوتبال اروپا ایستاده و منتظر منچستریونایتد است. هواداران کومو حق دارند از تیم‌شان لذت ببرند و کنار دریاچه‌ای که همه پولدارهای دنیا عاشق دیدنش از نزدیک هستند به تماشای بازی تیم‌شان با شیاطین سرخ بنشینند.