به گزارش پارسینه ، روزنامه اعتماد نوشت: وقتی بازیکنان به دلیل توهین های بی امان سکوها زمین مسابقه را ترک می کنند و داور در میانه آشوب توانایی مدیریت شرایط را ندارد یعنی فوتبال ما در باتلاق بی نظمی ساختاری گیر کرده است.

غم انگیزترین بخش ماجرا اینجاست که این رویداد تلخ نه یک استثنا که به یک بدعادت مزمن تبدیل شده است. فوتبال ایران مدت هاست با چنین درگیری های زشت و حالا دیگر حوصله سربری دست به گریبان است که روح فوتبال را می خورد. از طرف دیگر به همان اندازه تکراری بودن این اتفاقات شاهد رفتار تکراری فدراسیون بوده ایم؛ انفعال و ناتوانی در جمع کردن حواشی.

سال هاست که فدراسیون فوتبال وعده های دهان پرکن درباره تجهیز استادیوم ها می دهد؛ وعده هایی مثل نصب دوربین های هوشمند، سیستم های دقیق بلیت فروشی با شماره صندلی های مشخص و کنترل کامل ورود و خروج تماشاگران، اما در عمل این موارد تنها در حد شعار باقی مانده اند.

همین دو سال پیش بود که مهدی تاج و مدیران سازمان لیگ با صراحت تمام اعلام کردند اگر از ابتدای فصل در استادیومی تماشاچیان سر جای خودشان ننشینند، تیم میزبان محروم می شود و مسابقه برگزار نخواهد شد. اما در عمل چه اتفاقی رخ داد؟ این مورد هم به صف طولانی وعده های پوچ تاج و همکارانش اضافه شد. وعده ای که اگر عملی شده بود شاید امروز کسی در استادیوم جرات نمی کرد به راحتی ناسزا و شعار نژادپرستانه و قومیتی سر بدهد. اگر چند تماشاچی با همین تکنولوژی مادام العمر از ورود به استادیوم ها منع شده بودند دیگر کسی این رفتار را تکرار نمی کرد.

امروز که این گزارش نوشته می شود در هیچ کدام از ورزشگاه های ما تماشاگر براساس شماره صندلی خود نمی نشیند و هیچ سازوکاری برای رصد دقیق خاطیان وجود ندارد.

مشکل اصلی در نگرش فدراسیون نهفته است. اولویت مدیران فوتبال تنها برگزاری لیگ آن هم تحت هر شرایطی و در هر مکان و زمانی است! یعنی صرفا عبور از فصل و به پایان رساندن تقویم بازی ها. در این نگاه سطحی ارتقای کیفیت، فرهنگ سازی و ایجاد زیرساخت های امنیتی اولویت های دست چندم محسوب می شوند. وقتی فدراسیون نمی تواند یا نمی خواهد سازوکار شناسایی تماشاگران خاطی را پیاده کند عملا به بی اخلاقی ها در سکوها مشروعیت بخشیده است. بازیکنان تراکتور با ترک زمین قربانی همین بی برنامگی هستند.

آنها در محیطی بازی می کنند که هیچ مرجع نظارتی برای حفظ امنیت روانی شان وجود ندارد. از طرف دیگر ملوان هم قربانی همین ناتوانی است. تیمی که آماده شده بود در زمین خودی با انجام یک بازی باکیفیت از رقیب قدرتمندش امتیاز بگیرد حالا باید منتظر بماند تا نتیجه تلاش و تمرینش را ارکان قضایی و شاید لابی های پشت پرده تعیین کند.

گرچه نباید فراموش کرد در ورزشگاه همین تراکتور هم مثل اکثریت ورزشگاه های کشور شرایط اصلا گل و بلبل نیست!

فوتبال بدون انضباط و احترام تنها نمایشی است که هر لحظه ممکن است به صحنه درگیری تبدیل شود. مادامی که فدراسیون فوتبال از مسوولیت تجهیز ورزشگاه ها شانه خالی و به شعارهای بی سرانجام بسنده کند، شاهد تکرار این حوادث خواهیم بود. فوتبال مدرن در دنیا به سیستم های دقیق نظارتی وصل است نه به وعده های بی پشتوانه. اگر قرار است لیگ برتر به استانداردهای حداقلی برسد باید زیرساخت از یک کلمه در مصاحبه ها به یک واقعیت میدانی تبدیل شود.

تا زمانی که مدیریت فوتبال تنها به برگزار کردن فکر کند و نه کیفیت بخشی، ما همچنان شاهد فرار بازیکنان از زمین و پیروزی حاشیه ها بر متن فوتبال خواهیم بود و همین گونه ادامه خواهد یافت. نباید فراموش کرد این بازی تنها یکی از پرده های نمایش بی مدیریتی در ورزشگاه های ماست.

در پایان بد نیست بگوییم که این گزارش و گزارش های مشابه سال هاست که در روزنامه اعتماد و سایر رسانه ها منتشر می شود، اما هیچ گوش شنوایی برای شنیدن پیدا نمی کند. از همین حالا هم می توانیم با قاطعیت بگوییم که این بار هم تغییری در اوضاع به وجود نخواهد آمد. دوباره چند هفته بعد، چند ماه بعد یا سال بعد در استادیومی دیگر همین اتفاقات رخ خواهد داد و آن وقت ما دوباره همین متن را تکرار می کنیم.