به گزارش "ورزش سه"، ترسولدی پس از هت‌تریک در سن‌سیرو احساساتی شد: «شبی دیوانه‌وار بود، یک رؤیا بود.» او سپس در حالی که جایزه بهترین بازیکن این مسابقه را در دست داشت، درباره آینده‌اش صحبت کرد: «فعلاً باید با آلمان قهرمان اروپا شوم، بعد خواهیم دید...»

گل‌های آفتابگردان مسیر او را نام‌گذاری کرده‌اند و امروز با افتخار به سویش می‌چرخند. ترسولدی، خورشید بروژ، ده‌ها بار چنین شبی را در خیال خود تصور کرده بود، شاید با پیراهن میلان و در کنار اسطوره‌اش، پیپو اینزاگی، یکی با شماره هفت و دیگری با شماره ۹. این یک رؤیا بود و حالا به واقعیت تبدیل شده است: هت‌تریک مقابل نراتزوری از آن اتفاقاتی است که هرگز فراموش نمی‌شود، به‌ ویژه وقتی ۲۲ ساله باشید و برای نخستین بار در سن‌سیرو بازی کنید، ورزشگاهی که پدرش، امانوئله، مدافع سابق آتالانتا، راونا، گوبیو و... سه بار در آن به عنوان مدافع چپ به میدان رفته بود. 

ترسولدی این کار را در حالی انجام داد که هوادار میلان بود و تلفنش مدام پیام دریافت می‌کرد: «هواداران میلان برایم پیام فرستاده بودند. از همان ابتدا پرس از بالا را اجرا کردیم و اجازه ندادیم نفس بکشند. برای من، این بازی مثل یک دربی بود. یک دربی واقعی. شبی دیوانه‌وار بود، یک رؤیا بود. همه‌ چیز در حضور خانواده و دوستانم اتفاق افتاد و هنوز نمی‌توانم باورش کنم.» در پایان مسابقه، او روی چمن سن‌سیرو دراز کشید و با چشمانی اشک‌آلود به سکوها نگاه کرد. ترسولدی همین‌طور است: صادق، بی‌ریا، پاک و همیشه خندان. کسانی که او را می‌شناسند، همیشه از همین ویژگی‌ها شروع می‌کنند.

نکته جالب این است که تنها باری که او به عنوان بازیکنی ایتالیایی در این کشور بازی کرد، به ۱۰ سال پیش برمی‌گردد: در فصل ۱۷-۲۰۱۶، او ۱۲ گل برای تیم فونتانله در رقابت‌های منطقه‌ای جوانان گوبیو به ثمر رساند، تیمی از شهری که سریال دون ماتئو در آن فیلم‌برداری شده است. او در کنار زمینی پر از گل‌های آفتابگردان و نزدیک به مجموعه ورزشی کوچکی بازی می‌کرد که هنوز هیچ‌کس در آنجا فراموشش نکرده است.

مارکو بدینی، مربی آن زمان او، به ما گفت که نیکولوی جوان حتی در آن سن هم پس از پایان تمرین یک ساعت بیشتر می‌ماند تا حرکاتش را به عنوان مهاجم تمرین کند: «او را به عنوان مهاجم نوک به میدان می‌فرستادم، با اینکه از نظر بدنی آمادگی لازم را نداشت. این بخشی از پروژه‌ای بود که با پدرش و رئیس وقت آکادمی توافق کرده بودیم. نیکولو پیش از آن هرگز در چنین سطحی فوتبال بازی نکرده بود.»

باید تنیس را مقصر دانست؛ ورزشی که او مدتی از آن لذت می‌برد. اگر نامش را در گوگل جستجو کنید، هنوز هم می‌توانید رده‌بندی او را که تا سال ۲۰۱۷ به‌روزرسانی شده است، پیدا کنید: ۳.۳. او با لوکا ناردی تمرین می‌کرد: «من جزو بهترین‌های ایتالیا بودم و عضو تیم ملی زیر ۱۲ سال بودم.» او زمانی این حرف را با غرور بیان کرده بود، چرا که همیشه روحیه رقابتی داشت.

ترسولدی همه نگاه‌ها را به خود جلب کرد، حتی توپ را به گوشه بالای دروازه فرستاد و مانند یک مهاجم نوک واقعی، در ورزشگاه لااسکالا جشن گرفت: یک ضربه پنالتی که با اعتمادبه‌نفس و مسئولیت‌پذیری همراه بود و مستقیم به گوشه بالای دروازه رفت، یک توپ‌ربایی و یک گل دیگر از داخل محوطه جریمه. او در این فصل در ۱۱ بازی ۹ گل زده، قهرمان فصل گذشته بلژیک است و عنوان آقای گلی آخرین دوره لیگ بلژیک را نیز در اختیار دارد.

گل‌های او در لیگ قهرمانان اروپا همیشه مقابل تیم‌های بزرگ به ثمر رسیده‌اند: بارسلونا، اتلتیکو مادرید، موناکو و اینتر. او در کودکی از سوی میلان، یوونتوس، بولونیا، فیورنتینا، آتالانتا و بسیاری از باشگاه‌های دیگر رد شد. آنها می‌گفتند: «ما از قبل بازیکنانی در آن سطح داریم.» یا «او تنیس هم بازی می‌کند...» در سال ۲۰۱۷، به دلیل شغل مادرش به هانوفر رفت. در آلمان، جایی که در ۲۶ بازی برای تیم زیر ۲۱ سال ۱۶ گل به ثمر رساند، هم از نظر شخصیتی و هم از نظر فوتبالی رشد کرد. درهای آلمان به روی او باز شد؛ درهایی که در ایتالیا به رویش بسته شده بودند. تا جایی که حالا شمشیر داموکلس بر فراز دوران حرفه‌ای‌ فوتبالش آویخته است: ایتالیا یا آلمان؟

او در حالی که جایزه بهترین بازیکن مسابقه را در دست داشت، گفت: «من قبلاً با یورگن کلوپ و روبرتو مانچینی صحبت کرده‌ام. برایشان توضیح دادم که به این موضوع چگونه نگاه می‌کنم. فعلاً از حضور در تیم‌های پایه لذت می‌برم و بعد خواهیم دید. باید در مسابقات قهرمانی اروپا قهرمان شویم؛ همان رقابتی که پدرم با ایتالیا قهرمانش شد...» پس از شبی مانند این، امید ایتالیا و مانچینی این است که او توجهش را به سوی این تیم معطوف کند.