به گزارش "ورزش سه"، اولیسه روز دوشنبه در جریان پیروزی ۱-۴ تیم ملی فرانسه مقابل تیم ملی بلژیک، با یک ورود فوق‌العاده به زمین مسابقه، دو گل و یک پاس گل به ثبت رساند و «اولیسه توپ طلا! و اولیسه توپ طلا!» این شعار که پیش‌تر معمولاً به عثمان دمبله اختصاص داشت، این بار مخاطب خود را تغییر داد.

روز دوشنبه در ورزشگاه استادو دو فرانس برابر بلژیک، مایکل اولیسه بود که از افتخار تحسین توسط تماشاچیان شیفته درخشش خودش بهره‌مند شد. این بازیساز بایرن مونیخ در ۲۴ سالگی ابعاد جدیدی در ترکیب خروس‌ها پیدا کرده است. در روزهای آغازین دوران حضور زین‌الدین زیدان، او به چهره محبوب، شاهزاده و ناجی تیم ملی کشورش تبدیل شده است.

در شرایطی که فرانسه در لحظه ورود او در دقیقه ۶۰ با یک گل از حریف عقب بود، درخشش اولیه او زمان زیادی نبردند. یک مهار توپ، یک ابتکار عمل، یک شتاب‌گیری و آن شیوه خاص بازی کردن با سر بالا و جستجوی مداوم راهکارهایی که به حریف ضربه می‌زند. اولیسه برای انجام یک بازی ساده پا به زمین مسابقه نمی‌گذارد، او اثر خود را بر جا می‌گذارد، می‌درخشد و همه را شیفته می‌کند.

در مصاف با بلژیک نیز بار دیگر زمان زیادی لازم نبود تا میزان تأثیرگذاری او سنجیده شود. او که پیش‌ از این در سه گل نخست این وقفه دیدارهای ملی نقش داشت، مسیر خود را با ورود به زمین ادامه داد و ریتم مسابقه را به طور کامل دگرگون کرد. او در ابتدا با یک پاس به عقب کاملاً دقیق، شرایط به ثمر رساندن گل دوم را برای رایان شرکی فراهم ساخت و سپس خود در دقایق پایانی فرمان امور را در دست گرفت.

دو گل. دو ضربه. دو پای متفاوت. در دقیقه ۸۸، او با تلاشی بی‌امان پاس ارسالی دزیره دوئه را با پای راست تبدیل به گل کرد. سپس در وقت‌های اضافه، روی ارسال تازه دیگری از این بازیکن پاریسی با پای چپ کار را تمام کرد. دو حرکت زلال و بی‌نقص برای به سرانجام رساندن یک شب تماشایی و یادآوری این نکته که او دیگر صرفاً بازیکنی برای تحسین شدن نیست، او کسی است که سرنوشت بازی را رقم می‌زند.

در جریان جام جهانی نیز اولیسه همان وعده شکوهمند و همان بازیکنی بود که کیفیت ضربات، دید و ظرافت بازی‌اش ستایش می‌شد. اکنون او کسی است که وقتی تیم ملی فرانسه به جرقه و روشنایی نیاز دارد، همه چشم‌انتظار او هستند. لنی یورو خاطرنشان می‌کند: «آنچه او هر بار به تیم تزریق می‌کند واقعاً چشمگیر است!» و در نهایت اندی دیوف می‌افزاید: «او بازیکنی فوق‌العاده است. او به تنهایی می‌تواند جریان بازی‌ها را برگرداند. و این همان ویژگی است که یک بازیکن بزرگ را متمایز می‌کند.»

زیرا اولیسه از آن کیفیت کمیابی برخوردار است که هنرمندان را متمایز می‌سازد: او به خوب بازی کردن بسنده نمی‌کند. او این حس را القا می‌کند که قادر است در هر لحظه مسیر مسابقه را تغییر دهد. حضور او در زمین تعادل‌ها را دگرگون می‌کند. مدافعان عقب می‌نشینند، فضاها پدیدار می‌شوند و سرعت بازی افزایش می‌یابد. در این نسخه جدید از تیم ملی فرانسه، این توانایی در ایجاد آشفتگی یک سلاح ارزشمند به شمار می‌رود.

کاری که او انجام می‌دهد به سادگی استثنائی است. مقایسه او با سرمربی‌اش ناخودآگاه وسوسه‌انگیز است. همان ظرافت، همان توانایی بازی میان خطوط و همان حس دیدن بازی پیش از دیگران. اولیسه هنوز زیدان نیست (البته که هیچ‌کس نیست) اما او چیزی از جنس این خانواده از بازیکنان دارد که به فوتبال بعدی تقریباً هنری می‌بخشند. زیدان به رهبران فنی نیاز دارد، به بازیکنانی که بتوانند مسئولیت‌پذیر باشند، به شخصیت‌هایی که وقتی بازی گره می‌خورد و راه‌ حل‌ها کمیاب می‌شوند، دستپاچه نشوند. اولیسه تمام این معیارها را در خود دارد و این خواسته‌ها را برآورده می‌کند. این قهرمان جام جهانی ۹۸ اذعان می‌کند: «من حرفی برای گفتن ندارم، کاری که او انجام می‌دهد فوق‌العاده است.»

این بازیکن بایرن مونیخ با به ثمر رساندن ۱۱ گل در ۲۹ بازی ملی دیگر در دوران وعده‌ها نیست، او وارد مرحله مسئولیت‌پذیری شده است. دیدارهای نخست این دوران جدید تیم ملی نشان می‌دهد که او کاملاً مصمم است این مسئولیت‌ها را به دوش بکشد.

در سکوهای ورزشگاه استادو دو فرانس، تماشاگران تنها دو گل یا یک ورود طوفانی دیگر را تشویق نکردند. آنها ویژگی نادرتری را به رسمیت شناختند: بازیکنی که می‌تواند انتظار، هیجان و این حس لذت‌بخش را برانگیزد که هر بار او توپ را لمس می‌کند، اتفاق ویژه‌ای در راه است. کیلیان امباپه در این بازی حضور نداشت اما روشنایی و درخشش گم نشد. این نور در پاهای مایکل اولیسه جریان داشت.

منبع: لوپاریزین