به نقل از خبرآنلاین، اصغر فرهادی، که برای نمایش فیلم داستان های موازی در جشنواره فیلم ریو حضور دارد، درباره سلطه سینمای آمریکا و این موضوع صحبت کرد که چرا نباید هالیوود را منبعی قابل اعتماد برای بازنمایی دقیق فرهنگ های دیگر کشورها دانست.

بنابر گزارش ورایتی، از فرهادی پرسیدند که فیلم آرگو تنها یک سال پس از آن که جدایی نادر از سیمین اسکار بهترین فیلم غیرانگلیسی زبان را دریافت کرد، جایزه اسکار بهترین فیلم را به دست آورد. او در پاسخ گفت هنگام اکران، فیلم را دیده و احساس کرده بود با اثری از جنس هالیوود روبه روست.

در این فیلم که به طور آزاد از ماجرایی واقعی الهام گرفته شده، بن افلک نقش متخصصی در عملیات خارج کردن افراد از مناطق خطرناک را بازی می کند که خود را تهیه کننده ای هالیوودی جا می زند تا شش آمریکایی را که در جریان بحران گروگان گیری در تهران گرفتار شده اند، نجات دهد. مجری نشست به این نکته اشاره کرد که فیلم افلک ایران را چنان به تصویر می کشد که گویی در جهنم هستید .

فرهادی گفت: مشکل این نوع فیلم ها در هالیوود و برخی از مردم ایالات متحده این است که دنیا را از بالا به پایین نگاه می کنند. یک روز باید از آن ها بپرسید: چرا احساس می کنید شما بالا هستید و ما پایین؟ نمی فهمم این خودبزرگ بینی از کجا می آید که فکر می کنند در جایگاه بالاتری قرار دارند.

این کارگردان ایرانی سپس به ادعای آمریکایی ها درباره برخورداری از دموکراسی اشاره کرد و گفت: شما دموکراسی ندارید. این یک دروغ است.

فرهادی در ادامه به تجربه اقامتش در آمریکا، چند سال پیش و در جریان کار روی پروژه ای سینمایی، اشاره کرد. او در مرحله تحقیق برای آن پروژه به سان فرانسیسکو سفر کرده بود تا با مردانی که در زندان بودند گفت وگو کند.

او گفت: با افرادی در زندان ملاقات کردم که سیاه پوست بودند یا از کشورهای دیگر آمده بودند. آمریکای واقعی آنجا بود، اما مردم جهان آن بخش از ایالات متحده را نمی بینند.

فرهادی ادامه داد: وقتی احساس می کنند در جایگاه بالاتری هستند و فکر می کنند دیگران باید مثل آن ها باشند، با این مسئله مشکل دارم. حتی اگر نیتشان خیر باشد و بخواهند با شما مهربان باشند، باز هم آرزو می کنند که روزی شبیه آن ها شوید. اما نه، من نمی خواهم.

این فیلمساز در ادامه، بار دیگر به آرگو پرداخت و گفت فیلم هایی از این دست عمیق نیستند .

او توضیح داد: این فیلم ها را برای پول می سازند؛ این یک تجارت است. در چنین فیلم هایی همیشه یک مرد سفیدپوست آمریکایی وجود دارد که دیگران را نجات می دهد. سؤال من این است: چرا؟ چرا یک آمریکایی باید به کوبا یا ایران برود تا مردم را نجات دهد؟ مردم می دانند که می توانند خودشان را نجات دهند. چه کسی از شما خواسته بیایید و ما را نجات دهید؟

وقتی از فرهادی پرسیدند چگونه سیاست را وارد فیلم هایش می کند، این فیلمساز شناخته شده گفت هرگاه درباره جامعه صحبت می کنید، در واقع درباره سیاست حرف می زنید.

او توضیح داد: حتی وقتی درباره زندگی خانوادگی، روابط آدم ها و دشواری ها و مشکلاتشان صحبت می کنید، به طور غیرمستقیم درباره سیاست حرف می زنید. من در فیلم هایم همیشه تلاش می کنم مستقیماً درباره سیاست صحبت نکنم، چون از نظر من، این کار کمی از سینما فاصله دارد. سینمایی که من به آن باور دارم، سینمایی است که به مخاطب فرصت می دهد چیزهایی را درباره خودش کشف کند.

فرهادی سپس از فیلم مستند همشهری ساخته عباس کیارستمی به عنوان سیاسی ترین فیلم ایران یاد کرد. این مستند محصول سال 1983، رانندگان خودروها را در خیابان های پایتخت ایران دنبال می کند.

او گفت: کیارستمی مستندی درباره رانندگان خودرو در تهران ساخت، اما وقتی مردم را می بینید و به شیوه صحبت کردنشان با پلیس توجه می کنید، متوجه می شوید که لایه های مختلفی از سیاست در آن وجود دارد.

فرهادی افزود: رسانه ها و سینما تصویر کاملی از زندگی روزمره مردم به ما نمی دهند. اما مسئله همدلی این است که مردم در سراسر جهان به یکدیگر شباهت دارند. سینما بر پایه نفرت و عشق شکل گرفته است و در این زمینه، همه جا شبیه هم است. عشق میان مادر و فرزند در برزیل همان عشقی است که در تهران وجود دارد. شیوه ابراز آن متفاوت است، اما جوهره اش یکی است.

فرهادی گفت وقتی فیلمی برزیلی تماشا می کند، خیلی زود فراموش می کند که داستان در نقطه دیگری از جهان اتفاق می افتد و احساس می کند فیلم درباره ما، به عنوان انسان است.

او گفت: اگر روزی مردم بتوانند به کشورهای دیگر سفر کنند و با یکدیگر دست بدهند، این بهترین راه برای شناختن آدم هاست، نه از طریق رسانه ها. من باور ندارم که رسانه ها بتوانند تصویر کاملی به ما بدهند.

این فیلمساز در ادامه تأکید کرد دو فیلم اخیرش، قهرمان و داستان های موازی ، درباره این موضوع اند که ما دیگران را چگونه می بینیم و آن ها در مقابل، ما را چگونه می بینند. به گفته او، این آثار همچنین به شدت از تأثیر شبکه های اجتماعی بر زندگی انسان ها تأثیر پذیرفته اند.

فرهادی گفت: وقتی چیزی را در رسانه ها می بینیم، باید مراقب باشیم.

او اضافه کرد که بخش زیادی از اطلاعاتی که رسانه های جریان اصلی درباره ایران بازنشر می کنند، بر شناختی بسیار سطحی از زندگی واقعی مردم این کشور استوار است.

به اعتقاد فرهادی، وقتی یک روایت واحد مدام تکرار می شود، مردم آمادگی پیدا می کنند که ادعای کسی را که می گوید آن ها دشمن هستند بپذیرند.

او گفت: این کاری است که رسانه ها انجام می دهند، چون قدرتمندترین رسانه ها در اختیار افراد قدرتمند هستند. مشکل همین است.

فرهادی درباره فیلم بعدی خود توضیح چندانی نداد، اما بار دیگر تأکید کرد که این اثر به زبان مادری اش، فارسی، ساخته خواهد شد.

وقتی از او پرسیدند آیا ممکن است فیلم به جنگ کنونی در ایران و درگیری فلسطین بپردازد، پاسخ داد: نه به طور مستقیم.

این پاسخ نشان می دهد که اگرچه تحولات سیاسی روز موضوع مستقیم فیلم نخواهند بود، فضای سیاسی کنونی ممکن است به طور غیرمستقیم بر داستان آن تأثیر بگذارد.

کارگردان فروشنده همچنین درباره تجربه ساخت داستان های موازی صحبت کرد؛ فیلمی که قرار بود در ابتدا در آمریکا ساخته شود.

او گفت: سه سال آنجا ماندم؛ می نوشتم، تحقیق می کردم و بازیگر انتخاب می کردم. در آمریکا با بازیگران آمریکایی و چند چهره بسیار سرشناس جلسات انتخاب بازیگر برگزار کردم. اما هر روز که به خانه برمی گشتم، به خودم می گفتم: نمی توانم با این پروژه ارتباط برقرار کنم. یک جای کار اشتباه است. این مشکل بزرگی بود. یک شب تصمیم گرفتم همه چیز را تغییر بدهم.

فرهادی توضیح داد که تغییر محل وقوع داستان به فرانسه و انتقال تولید فیلم به خارج از آمریکا تصمیم آسانی نبود، اما به گفته او، دی ان ای این فیلم بیشتر اروپایی است تا آمریکایی .

این فیلمساز درباره گروه بازیگران پرستاره فیلم، از جمله ایزابل هوپر، ویرژینی افیرا و ونسان کسل، گفت پس از ورود به فرانسه، فیلم نامه را برای تعدادی از بازیگران منتخب فرستاده و خوش شانس بوده است که همه آن ها بلافاصله با حضور در فیلم موافقت کرده اند.

با این حال، فرهادی تأکید کرد که هنگام حضور در صحنه فیلم برداری، به شهرت بازیگران فکر نمی کند.

او گفت: همه آن ها اعضای گروه من، خانواده من و بازیگران من هستند. فرقی نمی کند چهره ای سرشناس باشند یا نه. شیوه کار من تغییری نمی کند و آن ها هم این شیوه را دوست دارند.