موش هایی که رژیم غذایی کم نمک یا پرنمک داشتند، در زمینه حافظه دچار مشکل بودند. عملکرد این موش ها در مقایسه با موش هایی که مقدار معمول نمک مصرف می کردند، در آزمون های حافظه کاری کوتاه مدت و حافظه بازشناسی بلندمدت ضعیف تر بود.

درون هیپوکامپ که مرکز حافظه مغز است، هر دو رژیم غذایی به کاهش پروتیین های حیاتی سیناپسی نظیر SYN1، PSD95 و BDNF منجر شدند و فعالیت پروتیین CREB را سرکوب کردند. از آنجا که همه این موارد برای شکل دادن به خاطرات و سازگاری نورون ها ضروری هستند، تضعیف آنها توانایی مغز را در تشکیل خاطرات کاهش داد.

بیشتر غذاهای فوق فرآوری شده و حتی فست فودها سدیم بالایی دارند؛ به این معنا که بسیار شور هستند. پژوهش ها نشان می دهند که غذاهای فوق فرآوری شده حدود 60 درصد از کل کالری دریافتی در رژیم غذایی مردم آمریکا را تشکیل می دهند و روندهای مشابهی نیز در سایر کشورها دیده می شود. این مسئله در کنار سایر عادت های غذایی باعث شده است که مصرف بیش ازحد نمک به یک معضل جهانی در حوزه بهداشت عمومی تبدیل شود؛ به طوری که میزان مصرف افراد بسیار فراتر از حد توصیه شده یعنی دو گرم سدیم در روز است.

پژوهش های فراوانی نسبت به ارتباط میان مصرف بالای نمک و فشار خون بالا، بیماری های قلبی-عروقی و حتی آسیب مستقیم به دستگاه عصبی مرکزی هشدار می دهند. با این که دستورالعمل های بهداشت عمومی به طور گسترده بر کاهش مصرف نمک برای حفظ سلامت قلب تأکید دارند، اطلاعات بسیار اندکی درباره تأثیر محدودیت شدید و بلندمدت نمک بر عملکرد مغز وجود داشته است.

بیشتر آزمایش های پیشین که این پرسش را بررسی می کردند، روی موش های آزمایشگاهی استاندارد انجام شده بودند که باکتری های طبیعی روده آنها با باکتری های روده انسان تفاوت قابل توجهی دارد. پژوهشگران برای مرتبط کردن یافته ها با زیست شناسی انسان، در این پژوهش از یک مدل موش انسانی شده استفاده کردند.

پژوهشگران کار خود را با 32 موش نر سالم آغاز کردند و برای از بین بردن باکتری های طبیعی روده به آنها آنتی بیوتیک دادند. سپس، آنها میکروبیوم های روده را که از نمونه های مدفوع 10 اهداکننده انسانی سالم گرفته شده بود، به این موش ها پیوند زدند.

پس از انسانی سازی دستگاه گوارش، موش ها به طور تصادفی به سه گروه تقسیم شدند و به مدت 14 هفته یکی از سه رژیم غذایی اختصاصی را دریافت کردند.

1. گروه با میزان نمک عادی، رژیم استاندارد حاوی 0٫5 درصد نمک مصرف کردند.

2. گروه کم نمک، رژیم حاوی 0٫1 درصد نمک را برای شبیه سازی محدودیت شدید سدیم دریافت کردند.

3. گروه پرنمک، رژیم حاوی 8٫0 درصد نمک را به منظور شبیه سازی مصرف بسیار بالای سدیم مورد استفاده قرار دادند.

نتایج این پژوهش نشان دهنده اهمیت مصرف متعادل و معمول نمک برای سلامت کلی مغز و روده هستند. کمبود نمک باعث می شود مغز از سیگنال های شیمیایی حیاتی نشأت گرفته از روده محروم بماند؛ در حالی که مصرف بیش ازحد آن می تواند آسیب های التهابی را ایجاد کند.

پژوهش های آتی می توانند پایین ترین سطح ایمن مصرف نمک را بررسی کنند و بسنجند که آیا بازگرداندن متابولیت های خاص میکروب های روده می تواند مشکلات حافظه و تفکر مرتبط با عدم تعادل در مصرف نمک را کاهش دهد یا خیر.

این پژوهش در مجله Food Research International به چاپ رسید.