پارسینه گزارش می دهد، حمید رضا اسکندری- چند روز پیش، روز سالمند بود مناسبتی که بهانه ای شد تا دوباره درباره آدم هایی حرف بزنیم که سال های زیادی از زندگی شان را برای خانواده، فرزندان و جامعه گذاشته اند.

اما واقعیت این است که سالمندان به یک روز در تقویم احتیاج ندارند آنها به توجه و احترام در تمام روزهای سال نیاز دارند.

در جامعه ما گاهی وقتی کسی پا به سن می گذارد، آرام آرام از متن زندگی کنار گذاشته می شود. کمتر از او نظر می خواهیم، کمتر پای حرف هایش می نشینیم و گاهی حتی حوصله شنیدن خاطرات تکراری اش را نداریم. انگار با بالا رفتن سن، ارزش آدم ها هم کمتر می شود در حالی که تجربه، خاطره و سال هایی که پشت سر گذاشته اند، چیزی نیست که بتوان به سادگی جایگزینش کرد.

بعضی سالمندان هم به دلایل مختلف راهی خانه های سالمندان می شوند. شاید در بسیاری از موارد این تصمیم به دلیل شرایط زندگی، بیماری یا ناتوانی خانواده اجتناب ناپذیر باشد و نباید کسی را صرفاً به خاطر این انتخاب قضاوت کرد. اما چیزی که نباید هیچ وقت از یاد ببریم، این است که نباید با سپردن یک سالمند به خانه سالمندان نباید آنها را فراموش کرد.

من خودم هر وقت حالم خوب نباشد و حتی در مناسبت های مختلف، به کهریزک هم به بخش سالمندان و هم به بخش معلولین سرکشی می کنم. شاید خیلی ها تصور کنند رفتن به چنین جایی باید حال آدم را بدتر کند، اما برای من بارها اتفاقی کاملاً متفاوت افتاده است.

وقتی کنار آنها می نشینم، با آنها صحبت می کنم و لبخندشان را می بینم، حال خودم بهتر می شود. گاهی حتی احساس می کنم من برای کمک کردن به آنها رفته ام، اما در نهایت این خودم هستم که چیزهای زیادی از آنها می گیرم ، آرامش، محبت و یادآوری این حقیقت ساده که زندگی، با تمام سختی هایش، هنوز ارزشمند است.

شاید ما سالمندان را فقط به چشم کسانی می بینیم که نیاز به کمک دارند، اما آنها چیزهای زیادی برای بخشیدن به ما دارند تجربه، محبت، خاطره و قصه هایی از روزهایی که ما شاید هیچ تصویری از آنها نداریم.

یک سالمند ممکن است امروز برای راه رفتن به کمک احتیاج داشته باشد، اما همین دست هایی که امروز می لرزد، شاید سال ها کودکی ما را در آغوش گرفته باشد. همین چشمانی که امروز کم سو شده، شاید سال ها با نگرانی مراقب بزرگ شدن ما بوده است.

پس بیایید سالمندان را فقط در روز سالمند به یاد نیاوریم.

گاهی یک تلفن کوتاه کافی است.

گاهی یک دیدار ساده.

گاهی نشستن کنارشان و گوش دادن به حرف هایی که شاید برای ما تکراری باشد، اما برای آنها هنوز پر از خاطره است.

اگر امروز با سالمندان با احترام رفتار کنیم، در واقع داریم فرهنگی می سازیم که فردای روزگار، خودمان همان رفتار را از دیگران انتظار داریم.

سالمندان بار اضافی زندگی نیستند بخشی از زندگی، تاریخ و هویت ما هستند. تا وقتی کنارمان هستند، قدرشان را بدانیم و اگر به هر دلیلی از ما دورند، فراموششان نکنیم.