به نقل از هفت صبح، در شلوغ ترین خیابان های تهران، جایی که صدای بوق ها و دود موتورها هر لحظه بیشتر می شود، حقایقی تکان دهنده پشت کلاه کاسکت های پیک ها و اتاق های وانت های کنار خیابانی پنهان شده است. سال هاست که ارگان های مختلف از شهرداری و راهور گرفته تا انتظامی، از طرح های مختلف برای ساماندهی پیک های موتوری و وانت بارهای کنار خیابان ها می گویند، اما حقیقت این است که تمام این نقشه ها فقط روی کاغذ زیبا به نظر می رسند و در عمل، هرج ومرج برنده بی چون و چرای این عرصه است. امروز دیگر بحث ساده ترافیک یا جریمه های خط ویژه نیست؛ بلکه ما با بحرانی روبه رو هستیم که از مرزهای ترافیکی عبور کرده و به امنیت ملی و اجتماعی شهر تبدیل شده است.

در این میان، داود محمدی، رییس اتحادیه موتورسواران با صراحت پرده از واقعیت هایی برمی دارد که شاید برای بسیاری تکان دهنده باشد؛گزارش هایی در مورد سرقت های سازمان یافته توسط پیک های موتوری وانتی ها تا تخلفات اخلاقی و حتی جرایم هولناکی چون تجاوز موتورسواران به مسافران و مشتریان در سطح شهر. وضعیتی که نشان می دهد فعالیت پیک های موتوری و وانت های غیرقانونی، دیگر یک ناهماهنگی شهری نیست، بلکه یک بحران امنیتی است که هر روز ابعاد تازه ای به خود می گیرد. او وضعیت تهران در این عرصه را به بمبیی تشبیه می کند؛

شهری که در آن قانون، جای خود را به قدرت میدان داده و هر کسی با یک سیم کارت افغانی و یک موتور، صاحب یک کسب وکار بی نام ونشان شده است. او هشدار می دهد که تا وقتی ارگان های متولی به جای هماهنگی، پا پس بکشند و ابزار لازم را به مجریان قانون ندهند، نه تنها ساماندهی اتفاق نمی افتد، بلکه هر روز شاهد جنایت های بیشتری خواهیم بود. از وانت هایی که در لایه های پنهان شهر، تجهیزات مشکوکی چون پهپاد جابه جا می کنند تا پیک هایی که امنیت خانه ها را به خطر انداخته اند.

آقای محمدی چند سالی است که وضعیت پیک های موتوری و وانت بارها به چالشی جدی برای شهرهای بزرگ و به خصوص تهران بدل شده است. یعنی واقعا نمی شود این ها را ساماندهی کرد؟!

ببینید موضوعی که شما مطرح می کنید درد خود ما هم هست. الان تقریبا 5/2 سال است که در حال رایزنی با استانداری و سایر نهادهای مرتبط هستیم تا به این مسئله ورود پیدا کنند و پشت ما باشند. تنها چیزی که عاید ما شده نامه دادستانی است که در آن تاکید شده از اقدامات ما برای ساماندهی پیک های موتوری و وانت بارها حمایت می کند. اما در عمل هیچ کدام از نهادهایی که باید به ما کمک کنند پا پیش نمی گذارند. این در حالی است که در عمل وضعیت واقعا بحرانی است.

یعنی وضعیت چطور است؟

مثلا الان شما نمی دانید باری که به یک موتوری می دهید واقعا به مقصد می رسد یا نه؟ یا ما موارد متعددی داریم که براساس آنها، فردی سوار پیک موتوری شده و وی را به اطراف تهران برده اند و با چاقو تمام اموالش را سرقت کرده اند و به اصطلاح بعد از لخت کردن وی، رهایش کرده اند. همین طور مواردی از سرقت از منازل یا حرکت های غیراخلاقی یا حتی تجاوز موتورسوارهایی که برای تحویل بار وارد منزل مردم می شوند داریم. خب چه کسی باید راهکار قانونی ساماندهی این پیک ها را ابلاغ کند؟ منِ اتحادیه فقط می توانم روی شرکت های پیک موتوری دارای مجوز نظارت داشته باشم نه روی پیک هایی که موتورهایشان حتی سند هم ندارد و معلوم نیست راکب آن کیست؟

الان هر کسی با یک سیمکارت افغانی می رود و در اپلیکیشن های موجود ثبت نام می کند و می شود پیک موتوری یا وانتی! خب چه تضمینی برای امنیت مردم در برابر اینها وجود دارد؟ ما تصمیم گرفته ایم اول از همه پیک های موتوری مغازه ها و فروشگاه ها و رستوران ها و... را ساماندهی کنیم. ولی اینقدر تعداد پیک ها زیاد شده که واقعا با اینگونه اقدامات چندان تاثیری نخواهد داشت. تا وقتی که پلیس راهور و شهرداری و سایر متولیان پا پیش نگذارند وضعیت به همین منوال خواهد ماند و کسی حریف پیک ها و وانتی ها نیست!

یعنی زور شما به آنها نمی رسد؟

زور ما به کی باید برسد؟ مگر این وانتی ها یا موتورسوارها جا و هویت مشخصی دارند؟ از طرفی اینها اینقدر مافیایی شده اند و شبکه های قدرتمندی دارند که حتی منِ رییس اتحادیه را هم تهدید می کنند و حاضر نیستند تن به قانون بدهند! ما بازدیدهای میدانی زیادی را در سطح شهر انجام می دهیم. من جلوی وانتی را گرفته ام که مدارکش دست من است و از شهرستان اهر آن را خریده و آمده اینجا بار جابه جا می کند. ته قیمت وانت قدیمی اش یک میلیارد می شود.

آن

وقت باری که داخل ماشین جابه جا می کند بیشتر از 5 میلیارد است! آخر با چه اطمینانی به این افراد بار می دهید؟ من در جنگ 12 روزه به نهادهای امنیتی و نهادهای مرتبط نامه زدم که چرا فکری برای این وانت بارها و پیک ها نمی کنید؟ چون اصلا ما اینها را نمی شناسیم و معلوم نیست چه کسانی هستند. مگر نه اینکه همان زمان از پشت تعدادی از اینها پهپاد و وسایل جاسوسی کشف کردند.

مگر نه اینکه ما حکم قضایی برای جمع آوری وانت های کنار خیابان داریم، پس چرا کسی نمی آید کمک کند برای اجرای این قانون؟ مثل بحث بنزین. چطور یک شب مسئولان می خوابند و صبح می گویند بنزین گران شده است؟ شما بیایید بحث حمل و نقل عمومی را از خودروهای شخصی سوا کنید، بعد بگویید حمل و نقل عمومی مسافری یا باری با نرخ بنزین قدیمی کار کنند و شخصی ها با نرخ 10 هزار تومانی. نه اینکه موتورسوار ما مجبور باشد برای جبران افزایش بنزین مصرفی اش روی کرایه بکشد و بعد مشتری شاکی شود.

یعنی شما نمی توانید از پس ساماندهی پیک موتوری ها و وانت بارها برآیید؟

ما فقط می توانیم اخطار بدهیم. ولی اگر به من اختیار و ابزار اجرایی بدهند ظرف 6 ماه تمام اینها را ساماندهی می کنم. مثلا اول موتورها و وانت های شخصی را جمع آوری کرده و به پارکینگ منتقل می کنم، بعد از اینکه آنها را احراز هویت کردیم در شرکت های ثبت شده قانونی تقسیم می کنم. اما همانطور که گفتم کسی پای کار نمی آید.الان بسیاری از این به ظاهر پیک موتوری ها ساغی یا کیف قاپ یا مواد فروش هستند. اینها را حتی به زور هم نمی توانید مجبور به کار کردن در شرکت های پیک موتوری کنید. چرا؟

چون قانون، سفت و سخت پشت ما نیست. مثل تردد در خطوط ویژه. شما نگاه کنید در ترکیه اتوبوس با سرعت بسیار زیاد در خط ویژه تردد دارد و کسی هم در این خطوط رفت و آمد ندارد. اما ما در اینجا دوربین و سرباز گذاشته ایم اما باز هم حریف موتورسوارها و راننده های مختلف نمی شویم که از این خطوط تردد نکنند؟ چند وقت پیش در استانداری بحثی مطرح شد در مورد حمایت از موتورهای برقی. من گفتم؛ آقا شما هنوز نتوانسته اید روی چراغ های راهنمایی و رانندگی سطح شهر پنل خورشیدی نصب کنید تا اگر برق رفت ترافیک گره نخورد. حالا شما می خواهید موتورهای برقی را هم به این آشفته بازار اضافه کنید بدون اینکه برای مسائلی مانند تعمیرات یا شارژ آنها و... فکری کرده باشید! واقعیت این است که اصلا قانون در مورد پیک های موتوری و وانت بارها نداریم.

خب استدلال نهادهای مرتبط برای کم کاری در این حوزه چیست؟

بیشتر حرف شان این است که پیک ها و وانتی ها از این راه نان در می آورند و نباید جلوی کارشان در این شرایط کنونی گرفته شود. در حالیکه این استدلال اصلا درست نیست. مگر مغازه داری که کار نمی کند مالیات نمی دهد؟ اینها نباید بهانه ای برای اجرای قانون شود. از آنطرف وقتی طرف می بیند هیچ نهادی مانع فعالیت وی نمی شود، وقیح تر می شود. یک پدیده دیگری هم در حال شکل گیری است که این پیک های موتوری و وانتی از آنجاییکه برای برآوردن نیازهای اولیه آنها فکری نشده، اکثرا می روند در فضای سبز یا کنار بزرگراه ها دستشویی می کنند یا در فصل سرما هر جا که برسند آتش روشن می کنند. خب اینها همه می تواند سلامت و زیبایی شهر را واقعا خدشه دار کند. واقعیت این است که تهران دارد به دهلی شباهت پیدا می کند.

الان که با افزایش موتورسواران زن، پیک های موتوری با راکبان بانوان هم افزایش پیدا کرده است!

دقیقا. من در همین زمینه هم هشدار داده ام. اضافه شدن بانوان به جمع پیک های موتوری وضعیت را صد چندان بدتر می کند. الان من جرات نمی کنم با راننده وانتی که زن است چندان بحث و دعوا کنم.چرا؟ چون اکثرا چنان وقیح هستند که نمی شود با آنها دهن به دهن گذاشت! کمااینکه فردا ممکن است به شما انگی هم بزنند!

برآورد شما به عنوان رییس اتحادیه از تعداد پیک های موتوری در سطح شهر چقدر است؟

ما الان حدود 400 شرکت ثبت شده داریم که اگر هر کدام 10 پیک هم داشته باشند می شود حدود 400 هزار پیک مجاز. اما برآورد ما این است که چیزی بین 700 هزار تا یک میلیون پیک موتوری (به صورت قانونی یا غیرقانونی) در پایتخت فعالیت دارند.

پس شما معتقدید که ساماندهی این وضعیت بدون همکاری سایر نهادها و متولیان ممکن نیست.

بله. دقیقا. الان می گویند موتورهای سال 83 به قبل پلاک نمی شوند، پس چرا اینها در سطح شهر تردد دارند و بار جابه جا می کنند؟ برای همین معتقدم تا وقتی که بین دستگاه های متولی هماهنگی لازم وجود نداشته باشد، ساماندهی وانت بارها و پیک های موتوری بیشتر به یک شوخی می ماند و بس!