به نقل از دیروزبان، ، لاندگرن 68 ساله در کتاب خاطراتش با عنوان مبارزه هایی که ارزش جنگیدن دارند نوشته است که در سال 2015، پس از تشخیص یک تومور سرطانی در کلیه، تحت عمل جراحی قرار گرفت. او پس از آن به فعالیت سینمایی ادامه داد و در فیلم هایی مانند کرید 2 و آکوامن ظاهر شد.

پس از پنج سال بدون نشانه ای از بیماری، پزشکان در سال 2020 تومورهای بیشتری پیدا کردند. بعدها مشخص شد سرطان به کبد، هر دو ریه، ستون فقرات و اطراف کلیه چپ او نیز گسترش یافته است.

وقتی مرگ به یک احتمال واقعی تبدیل شد

لاندگرن در گفت وگو با فاکس نیوز دیجیتال گفت که در آن دوران درباره مسائل مختلفی از جمله وصیت نامه و سرنوشت خانواده اش فکر می کرد، اما شرایط به جایی رسید که حتی جزییات مراسم خاکسپاری خودش را نیز بررسی کرد.

او گفت: برنامه ریزی برای مراسم خاکسپاری خودم واقعا سخت بود. این بازیگر همچنین فاش کرد که در مقطعی به پایان دادن به زندگی خود فکر کرده بود. به گفته او، نگرانی اصلی اش این بود که در مراحل پایانی بیماری به شدت ضعیف شود و خانواده اش مجبور باشند شاهد رنج کشیدن او باشند.

او این موضوع را با برادرش یوهان در میان گذاشت و آنها درباره شرایطی که ممکن بود در آینده پیش بیاید، گفت وگو کردند. دوست قدیمی لاندگرن نیز در خاطرات این بازیگر گفته است که او می خواست در صورت رسیدن به چنین مرحله ای، با افتخار مانند یک وایکینگ از دنیا برود و خانواده اش شاهد فرسوده شدن او نباشند.

تشخیص اشتباه؛ نقطه عطف درمان

در میان این شرایط، مراجعه به پزشک دیگری مسیر زندگی لاندگرن را تغییر داد. پزشکی در بریتانیا به او گفته بود احتمالا تنها دو یا سه سال دیگر زنده خواهد ماند. اما پس از بازگشت به لس آنجلس، او نظر پزشکان دیگری را جویا شد.

دکتر الکساندرا دراکاکی در UCLA تشخیص متفاوتی ارائه کرد. بر اساس آنچه لاندگرن در کتابش نوشته، مشخص شد سلول های سرطانی او دارای جهشی بوده اند که در سرطان ریه نیز دیده می شود و همین مسئله باعث شده بود درمان های قبلی نتیجه مطلوبی نداشته باشند.

لاندگرن می گوید پس از تغییر روش درمان، وضعیتش بهبود یافت و سرانجام در نوامبر 2024 اعلام کرد که سرطان ندارد.

حمایت استالونه و اعتراف درباره استروییدها

در این دوران، سیلوستر استالونه، همبازی او در راکی ، نیز با لاندگرن تماس گرفت. این دو که حدود 40 سال است یکدیگر را می شناسند، در چندین فیلم با هم همکاری داشته اند. لاندگرن گفت واکنش عاطفی استالونه در زمان بیماری برایش بسیار مهم بود.

او همچنین در کتابش درباره مصرف استروییدهای آنابولیک و داروهای افزایش دهنده عملکرد در فاصله سال های 1986 تا 1996 نوشته است. با این حال تأکید کرده که هیچ مدرک قطعی وجود ندارد که نشان دهد این مواد باعث سرطان او شده اند و تنها احتمال داده است که ممکن است در بروز بیماری نقش داشته باشند.

لاندگرن اکنون می گوید قصد دارد تجربه خود را با دیگران در میان بگذارد و از داستان مبارزه اش برای الهام بخشیدن به افرادی استفاده کند که با شرایط دشوار زندگی روبه رو هستند.