به نقل از زومیت،شاید تصور کنید بخش عمده ی ارتباطات میان قاره ها ازطریق ماهواره ها انجام می شود اما واقعیت متفاوت است. بخش اصلی ارتباطات بین المللی اینترنت از کابل های فیبر نوری مدفون در کف اقیانوس ها عبور می کند.

طبق گزارش اتحادیه ی بین المللی مخابرات (ITU)، این کابل ها بیش از 99 درصد ترافیک بین المللی داده را حمل می کنند.

دلیل اصلی، ترکیبی از ظرفیت بسیار بالا، سرعت، تأخیر کم و هزینه ی مناسب انتقال داده است. فیبر نوری می تواند حجم عظیمی از اطلاعات را با استفاده از پالس های نور منتقل کند و کابل ها مستقیماً دیتاسنترها و شبکه های مخابراتی قاره های مختلف را به یکدیگر متصل می کنند.

امروز بیش از 500 سامانه ی کابل زیردریایی در جهان فعال است که در مجموع بیش از 1٫4 میلیون کیلومتر امتداد دارند. تقاضا برای این زیرساخت نیز همچنان در حال رشد است؛ طبق داده های TeleGeography، ظرفیت بین المللی اینترنت در سال 2025 به حدود 1٬835 ترابیت برثانیه رسید.

ماهواره ها برای اتصال مناطق دورافتاده و ایجاد مسیرهای پشتیبان بسیار مهم اند؛ اما برای انتقال حجم عظیم داده میان قاره ها هنوز کابل ها انتخاب اصلی هستند. کابل فیبر نوری می تواند حجم بسیار بیشتری از داده را با تأخیر پایین تر جابه جا کند و به همین دلیل، سرویس هایی مانند رایانش ابری، تراکنش های مالی، ارتباطات دولتی و سرویس های آنلاین به شبکه ی زیردریایی وابستگی شدیدی دارند.

کابل ها صرفاً رشته ای از فیبر نیستند. بخش های مختلف آن ها برای حفاظت از فیبرهای نوری در برابر فشار، خوردگی و فعالیت های انسانی و دریایی طراحی شده اند و در طول مسیر نیز تجهیزات تقویت کننده ی سیگنال قرار می گیرد تا داده بتواند مسافت های بسیار طولانی را طی کند. ساخت و راه اندازی یک کابل زیردریایی جدید نیز می تواند بیش از دو سال زمان ببرد.

البته قرارگرفتن زیر اقیانوس به معنای مصون بودن نیست. ماهیگیری، لنگر انداختن کشتی ها، فعالیت های کف دریا، زمین لرزه و فرسودگی می توانند به کابل ها آسیب بزنند. ITU می گوید هر سال بیش از 200 اختلال در کابل های زیردریایی در سراسر جهان گزارش می شود و گزارش سال 2025 این سازمان نشان می دهد حدود 86 درصد خرابی ها با فعالیت های انسانی مانند ماهیگیری و لنگر انداختن ارتباط دارند.

اهمیت این شبکه زمانی بیشتر مشخص می شود که یک کابل قطع شود. معمولاً اینترنت جهان با یک قطع شدن از کار نمی افتد، چون کشورها و اپراتورها به چند مسیر و کابل مختلف متصل اند و ترافیک می تواند از مسیرهای جایگزین عبور کند. اما کشورهایی که به تعداد کمی مسیر وابسته اند، ممکن است با کاهش شدید ظرفیت و افزایش تأخیر مواجه شوند. ITU همین وابستگی جغرافیایی و تمرکز مسیرها را یکی از مهم ترین تهدیدهای زیرساخت جهانی می داند.

به همین دلیل، با وجود ظهور فناوری هایی مانند استارلینک و دیگر شبکه های ماهواره ای، کابل های زیردریایی همچنان ستون فقرات اینترنت بین المللی باقی مانده اند. شاید میلیاردها نفر هر روز اینترنت را بدون دیدن این زیرساخت استفاده کنند، اما پشت یک تماس ویدئویی، تراکنش بانکی یا ارسال فایل از کشوری به کشور دیگر، ممکن است داده ها از هزاران کیلومتر فیبر نوری در تاریکی مطلق کف اقیانوس عبور کرده باشند.

در واقع اینترنت جهانی تا حد زیادی روی چیزی بنا شده که تقریباً هیچ وقت دیده نمی شود: یک شبکه ی عظیم شیشه ای در اعماق اقیانوس ها.