به گزارش "ورزش سه"، مسئله دروازه‌بانی بارسا برابر سویا یکی از بزرگ‌ترین پرسش‌های حل‌نشده بود. پس از مصدومیت خوان گارسیا و اشتباه شزنی مقابل ریسینگ سانتاندر، تردیدها درباره اینکه چه کسی باید جانشین گارسیا شود، در فضا کاملاً حس می‌شد.

در نهایت، هانسی فلیک تصمیم گرفت دومینیک لیواکوویچ را به جای دروازه‌بان لهستانی به میدان بفرستد. این سرمربی بعداً در نشست خبری توضیح داد: «گاهی اوقات باید کاری را که قلباً احساس می‌کنید درست است انجام دهید. امروز احساس کردم او باید بازی کند و ما این تصمیم را گرفتیم. این به معنای عدم اعتماد ما به تک نیست.»

این یک حضور نخست در سناریویی بسیار دشوار بود؛ به دلیل جو خصمانه ورزشگاه حریف که همیشه فشار می‌آورد، سطح بالای حریف که احتمالاً دشوارترین امتحان بارسا تا اینجای فصل محسوب می‌شد، و شرایطی که در نیمه اول رقم خورد؛ جایی که شاگردان لوئیس گارسیا پلاسا بازی را بسیار خوب مدیریت کردند و توانستند مجموعه آبی‌واناری را برای ایجاد تردید تحت فشار بگذارند.

به عنوان حسن ختام، این ملی‌پوش کروات دید که فوفانا با یک ضربه سر در محوطه ۶ قدم میزبان را پیش انداخت. با این حال، فراتر از گل خورده، واقعیت این است که لیواکوویچ روز نسبتاً آرامی را درون دروازه پشت سر گذاشت و در کنار آن، ویژگی‌های فردی خود را به عنوان یک سنگربان به نمایش گذاشت.

بازیکن  31 ساله پیشین فنرباغچه به هیچ وجه نمی‌خواست در زمان مالکیت توپ کار را پیچیده کند. او با آگاهی از اینکه در این زمینه تبحر خاصی ندارد، از هرگونه موقعیت پرخطر، چه در خروج برای پیش‌دستی روی پاس‌های بلند و چه در بازی‌سازی هنگام تحت فشار قرار گرفتن توسط سویا، اجتناب کرد. لیواکوویچ نشان داد که او دروازه‌بانی است که هنگام قرار گرفتن روی خط دروازه و زیر چارچوب احساس امنیت بیشتری دارد؛ اگرچه در ضربات ایستگاهی کمی تردید نشان داد، اما شوت‌های راه دور و نه چندان خطرناک بازیکنان میزبان را با اطمینان مهار کرد.

علاوه بر این، این دروازه‌بان ثابت کرد که در تمام لحظات کاملاً در جریان مسابقه قرار دارد. او حرکت نجات‌بخش رودری روی کوریا را در آستانه پایان نیمه اول، که اگر رخ نمی‌داد مهاجم سویا را در موقعیت تک‌به‌تک قرار می‌داد، مانند یک گل جشن گرفت. دست‌های باز و فریادی بلند برای تشویق عملکرد درخشان هم‌تیمی‌اش از صحنه‌های جالب این دیدار بود.

این جزئیات نشان می‌دهد که سازگاری او با تیم بی‌نقص است؛ درست مانند جشن او در یکی از گل‌های رافینیا که کاملاً سرخوشانه به سمت بازیکنان ذخیره که در حال گرم کردن بودند دوید تا آن‌ها را در آغوش بگیرد. پس از مسابقه، لیواکوویچ توضیح داد که دنی اولمو یکی از مهره‌های کلیدی در این روند بوده است؛ کسی که در دینامو زاگرب با او هم‌بازی بوده و در این ماه‌های نخست در باشگاه به عنوان راهنمای او عمل کرده است.

لیواکوویچ در این باره توضیح داد: «اولمو به من کمک کرد تا جا بیفتم. همه جوان هستند، اینجا مثل یک خانواده است و سازگاری با سایر دروازه‌بان‌ها نیز آسان است. آن‌ها کار من را راحت می‌کنند.» او با پیروزی، که بهترین حس ممکن هنگام شروع کار با یک تیم جدید است، نخستین بازی خود را به اتمام رساند.