به نقل از ایسنا، پیکر جواد مجابی - نویسنده، شاعر، طنزپرداز، نقاش و منتقد ادبی و هنری - که بیش از شش دهه در عرصه فرهنگ و هنر ایران فعال بود و 14 شهریورماه در 87سالگی و پس از یک دوره بیماری در تهران درگذشت، صبح امروز (چهارشنبه 18 شهریور) از مقابل خانه اش در کوی نویسندگان به سمت امامزاده طاهر کرج تشییع شد.

مراسم تشییع پیکر این نویسنده با پخش صوتی از شعرخوانی او آغاز شد؛ صدای مجابی در آغاز این مراسم، فضای کوی نویسندگان را در حالی پر کرد که دوستداران، اهالی فرهنگ و هنر و جمعی از نویسندگان برای وداع با او گرد هم آمدند.

پوریا سوری که اجرای مراسم را بر عهده داشت، صحبت های خود را با شعری با مطلع دلم را به خاک وطن بسپارید آغاز کرد و گفت: یکی از خردمندترین، ارزشمندترین و مهم ترین نویسندگان و انسان های ایران در میان ما نیست و قرار است او را بدرقه کنیم.

او با تشکر از چهره های فرهنگی و هنری و اهالی کوی نویسندگان، گفت: حتما دکتر مجابی هم از حضور شما خوشحال است. ما سعی کردیم بر رویه استقلالی که همیشه دکتر مجابی بر آن تاکید داشت و عمری را در آن راه پیمود، پیش برویم و مراسمی درخور ایشان در جایی که ایشان قریب چند دهه زندگی کردند، شعر و داستان نوشتند، نقاشی کردند و... برگزار کنیم.

سپس پیکر جواد مجابی در میان سوگواری حاضران وارد مراسم شد.

امیرحسن چهلتن - داستان نویس - در مراسم تشییع پیکر جواد مجابی، ضمن عرض تسلیت به دوستان و دوستداران ادبیات و خانواده این نویسنده، گفت: امروز گرد هم آمده ایم تا آخرین دیدار را با یک چهره فرهنگی بسیار قدیمی داشته باشیم. به خصوص این فقدان را به خانواده دکتر مجابی، ناستین، پوپک و حسین تسلیت می گویم.

او ادامه داد: من البته یار غار دکتر مجابی نبودم اما آشنایی ما به بیش از 50 سال پیش برمی گردد؛ زمانی که من بسیار جوان بودم و این شانس را داشتم که با چهره های ادبی حشر و نشر داشته باشم. ممکن بود میان دیدارهای ما ماه ها فاصله بیفتد و گاهی نیز به اقتضای شرایط، هفته ای دو بار یکدیگر را ببینیم؛ به خصوص زمانی که هر دو عضو هیئت دبیران کانون نویسندگان بودیم. در این مدت طولانی، دیدارهای بسیاری داشتیم، گپ وگفت های متعدد و خاطرات زیادی شکل گرفت.

چهلتن سپس به مرور خاطرات خود با جواد مجابی در ماجراهایی همچون اتوبوس ارمنستان و قتل محمد مختاری و محمدجعفر پوینده پرداخت.

این نویسنده در ادامه به یکی از آثار جواد مجابی اشاره کرد و گفت: نزدیک به 50 سال پیش، در تابستان سال 1358، مجابی داستانی در کتاب جمعه شاملو با عنوان مرگ در کاسه سر منتشر کرد. به نظر من، او در آن داستان چگونگی مرگ خودش را پیش بینی کرده بود.

سپس رضا سرور - نمایشنامه نویس و منتقد تئاتر - متنی درباره جواد مجابی خواند. در بخش هایی از این متن آمده است: گفته شده است که با مرگ هر هنرمند، زندگی او به سرنوشت تبدیل می شود. در این گفته حقیقتی نهفته است؛ زیرا مرگ همان لحظه سرنوشت سازی است که در آن، جریان پرتلاطم زیست هنری با رسیدن به نقطه فرجامین، فرم نهایی و قابل ارزیابی خود را می یابد و بدل به میراثی برای آیندگان می شود. میراث هنری مجابی دامنه گسترده ای دارد و طیف آن از نگارش داستان، شعر، نمایشنامه، فیلمنامه، نقد ادبی، سفرنامه و روزنامه نگاری تا تألیف تاریخ طنز ادبی ، تاریخ نقاشی معاصر ایران و شناخت نامه ها را شامل می شود. این طیف متنوع فعالیت هنری مجابی در امتداد میراثی قرار دارد که هدایت از پایه گذاران آن بود و بر اساس آن، هنرمند برای ارتباط گیری هرچه وسیع تر با مردم، ناگزیر از استفاده از رسانه های متفاوت بود.

در بخش دیگری از این متن عنوان شده است: مجابی به عنوان نویسنده ای جامع الاطراف، طی شش دهه فعالیت پربار هنری، آثار متنوعی آفرید. در میان این آثار گوناگون، به وضوح می توان دید که ذهنیتی واحد در فراسوی آنها نهفته است. این ذهنیت واحد، چه به هنگام آفرینش آثار ادبی و چه در نگارش آثار تحقیقی، همواره سه مؤلفه را به دقت در نظر دارد: تاریخ نگری، طنز و تمثیل. مجابی همیشه نگاهی تاریخی به موضوعات داشت. گاه این نگاه تاریخی، مانند آنچه در رمان تاریخ احضار یک ملت را بازنمایی می کند، خود را نشان می دهد؛ گاهی مانند آنچه در منظومه بر بام بم می بینیم، شاعر تاریخ تیره و اندوه بار میهن را از ورای کنگره های ویران می نگرد و گاهی همین تاریخ نگری خود را در میل سوزان او به نگارش تاریخ طنز ادبی یا تاریخ نقاشی معاصر نشان می دهد. در هر فرم و قالبی که مجابی به آن پرداخت، فهم هر پدیده ای تنها در چشم انداز تاریخی آن معنا می یافت.

سرور در پایان این متن، با اشاره به یکی از آخرین گفت وگوهایش با مجابی گفت: اگرچه من تصاویر متعددی از او در ذهن دارم، اما تصویری که امروز در خاطرم هست، برآمده از یکی از آخرین گفت وگوهایمان است. در بحبوحه جنگ، هنگام صحبت درباره ایران، مجابی به ناگهان مکث کرد و گفت از میان تمام حرف هایی که درباره ایران گفته شده، گفتار مصدق را از همه شاعرانه تر و زیباتر یافته است: این وطن معشوقه ماست. چه درون وطن باشی و چه در غربت، خیال معشوق دمی تو را به خود وام نمی دهد. مجابی عمری عاشقانه برای اعتلای فرهنگ وطنش کوشید و عاقبت، تا ساعاتی دیگر، در آغوش معشوق خویش آرام خواهد گرفت.

سپس یغما گلرویی - شاعر و ترانه سرا - شعری را که در وصف مجابی سروده بود برای حاضران خواند.

محمد حسینی - داستان نویس - نیز در مراسم تشییع پیکر جواد مجابی با اشاره به مطلبی که پس از درگذشت این نویسنده منتشر شده و تیتر آن آخرین نویسنده کوی نویسندگان درگذشت بود، گفت: در بزرگی آقای مجابی هیچ حرفی نیست، اما می خواهم از ناستین عزیز تشکر کنم که چراغ حضور نویسنده در کوی نویسندگان را روشن نگه داشته است.

او در حالی که بغض داشت، ادامه داد: من هم مثل بسیاری از دوستان، در همین خانه بزرگ شدم و رشد کردم. در تمام این سال ها، بیش از 30 سالی که افتخار داشتم از نوجوانی و جوانی وارد فضای جدی ادبیات شوم، تنها کسانی که شاید من و برخی از دوستانم را جدی می گرفتند، افراد ساکن این خانه بودند. از ناستین عزیز تشکر می کنم؛ فضایی که برای آقای مجابی فراهم کرده بودید، اصلا کار ساده ای نبود. آرامشی که برای او فراهم کرده بودید، کار ساده ای نبود و می دانم چقدر تلاش می کردید تا ما هم تربیت شویم و شاید روزی بتوانیم کاری برای این کشور انجام دهیم.

حسینی با اشاره به جایگاه مجابی در ادبیات ایران اظهار کرد: آقای مجابی شاعر، داستان نویس، طنزپرداز و منتقد بود و درباره بزرگی او تردیدی وجود ندارد. همه شما که امروز اینجا هستید، این را می دانید و بسیاری از کسانی که امروز اینجا نیستند نیز این را می دانند. اما واقعیت این است که تا کسی از آب این خانه و از در این خانه وارد نشده باشد، نمی تواند بداند او چقدر بزرگ بود؛ بسیار بزرگ تر از آن چیزی که جامعه فرهنگی و ادبی ایران از او سراغ دارد.

او گفت: مجابی مردی بود که هرگز ناامید نمی شد، هرگز نمی رنجید و هرگز به شما اخم نمی کرد. کوچک ترین موفقیت شما را ستایش می کرد و به اطرافیانش قوت قلب و اعتماد می داد.

این نویسنده با بیان اینکه در این مراسم آمادگی ذهنی برای صحبت درباره داستان نویسی و ادبیات مجابی ندارد، افزود: پیش از این گفته ام و بعد از این هم حتما درباره داستان نویسی و ادبیات او خواهم نوشت، اما عظمت مردی که اینجا خوابیده است، واقعاً به من اجازه نمی دهد که امروز درباره آثارش حرف بزنم.

پوریا عالمی - نویسنده و طنزپرداز - نیز در این مراسم گفت: قرار بود چند خطی از پسرک چشم آبی بخوانم، اما در یکی دو شبی که به این مراسم فکر می کردم دیگر به ادبیات فکر نمی کردم؛ به امکانی فکر می کردم که جواد مجابی و ناستین (همسر مجابی) برای ادبیات ایجاد کردند و به تبدیل کردن ادبیات به زندگی.

او ادامه داد: برای همین، در یکی از صفحه های دفترم چند خطی درباره احترام به جواد مجابی، ناستین و پوپک نوشتم: اعتبار هر سرزمینی به کوه ها و رودها و جنگل ها و انسان هایش است و اعتبار کوه ها و جنگل ها و انسان ها به استمرارشان و ایستادنشان. در روزگاری که کوه ها و رودها و جنگل ها دست از ایستادن برداشته اند، صاحبان این خانه دست از بودن و زندگی برنداشتند.

عالمی افزود: در روزهای تاریکی و خستگی، چراغ این خانه همیشه روشن بود. در روزهایی که سکوت سراسری و فراگیر بود، امکان گفت وگو در این خانه شعله کوچک شمعی بود که ترس ما را از شب می ریخت.

این نویسنده با اشاره به نقش جواد مجابی در حمایت از نسل جوان ادبیات گفت: جواد مجابی نویسنده ای گشاده دست و جاری بود که در کنار خود فرصت رشد را برای نهال ها و جوان ترها فراهم می کرد و به آنها فرصت سایه گستری در کنار درختان کهنسال این خانه را می داد.

گریه و حزن به پوریا عالمی مجال ادامه سخنرانی را نداد.

سپس ناستین جوادی - همسر جواد مجابی - در این مراسم گفت: به فرهنگیان بزرگی که امروز در خانه فرهنگی کوچک ما جمع شده اند، خوش آمد می گویم. ای تنهاتر از من، کجای جهان ایستاده ای؟ اینک و امروز رفیق روشنفکر ما، شاعر میهن زخمی ما، تصویرگر دوران، جان ما، روزنامه نگار دوران جنون آمیز ما، سرپرست خانواده فرهنگی ما، همسر و پدرمان، ما را تنها گذاشته است، اما راه پایان نیافته است.

او ادامه داد: خانواده فرهنگی او که طی 50 سال بر نظم و هندسه ای مشخص بنیان نهاده شده، راهش را ادامه خواهد داد. دریغ و درد که درست در فرصت دستیابی به مهم ترین دغدغه زندگی اش که با شوق و هیجانی زایدالوصف شب و روزش یکی شده بود، آن موجود موذی که مغز او را هدف گرفت و او نتوانست کار شگرفش را به پایان برساند.

ناستین جوادی افزود: اما دیدن سیل خودجوش و خروشان فرزندان نادیده مان که از عصر روز شنبه، 14 شهریور 1405، فضای مجازی را فروزان کرد، مهر تأییدی بود بر اینکه جواد مجابی مسیر درستی را پی نهاده و پیموده است. پرتو ستاره های روشن و درخشان از قلب کلمات و عکس ها زبانه کشید و به عیان دیدم که تکه های جان بی تاب شاعر در تک تک آنان سوگوار و هم پیوسته، جهان او را گسترش می دهند.

همسر جواد مجابی در ادامه با اشاره به همراهی برخی از چهره های فرهنگی و ادبی در مدت بیماری او اظهار کرد: اما سهم آن دسته از نامداران دیدنی که از روز 12 اردیبهشت تاکنون همواره برای بهبود احوال ناخوش او و ما به یاری آمدند، قصه ای نامکرر و درازآهنگ است؛ قصه ای که نوشته خواهد آمد.

ناستین جوادی در پایان با اشاره به سال هایی که در کنار جواد مجابی به مطالعه و شعرخوانی می پرداختند، گفت: روزها و سال هایی که متن های کهن را می خواندیم، شعر مانند همیشه راه را در دوران و روزگاران دشوار هموار می کرد. به دلیل عشق مجابی به شور پرشرر مولوی، شعری از او می خوانم: ای بی تو حرام زندگانی / خود بی تو کدام زندگانی...

پوپک مجابی - دختر جواد مجابی - نیز در مراسم بدرقه پدرش گفت: زمانی که قرار شد، درباره پدرم صحبت کنم، ترجیح دادم بگذارم خود او با شما سخن بگوید و از میان شعرهایش بخشی را بخوانم.

او با اشاره به مجموعه شعر عاشقانه های جدید گفت: زمانی که این مجموعه قرار بود منتشر شود، پدرم به دلیل مشغولیت، گردآوری آن را به من سپرد. در این مسیر، با انبوهی از شعرهایی مواجه شدم که او طی سال ها سروده بود و بارها در جمع خانواده و دوستان، شعرهای تازه اش را می خواند و با فروتنی نظر آنها را می پرسید. در جریان گردآوری این اشعار دریافتم که برای پدرم، معشوق از میهن جدایی ناپذیر است و در نهایت این مجموعه حول سه محورِ محبوب، میهن و یاران از دست رفته شکل گرفت.

او در ادامه با خواندن بخش هایی از شعرهای پدرش، از نسبت عمیق او با ایران، مردم و سرزمینش گفت و به شعری اشاره کرد که به باورش حال وهوایی پیشگویانه دارد؛ شعری که در آن از رفتن، ماندن و خاطره ای سخن گفته می شود که پس از رفتن شاعر نیز در این شهر و در شعر این کشور باقی خواهد ماند.

در پایان محمود دولت آبادی - نویسنده پیشکسوت - نیز در مراسم بدرقه جواد مجابی گفت: یکی از جنبه هایی که درباره او کمتر گفته شده، آشنایی عمیقش با ادبیات قدیم ایران بود.

او افزود: در بیش از 10 سال اخیر، در گفت وگوهایی که با هم داشتیم، بیشتر درباره ادبیات قدیم صحبت می کردیم. گاهی جواد در تماس تلفنی نزدیک به یک ساعت درباره یک بیت از یک قصیده صحبت و آن را تفسیر می کرد و من بیشتر شنونده بودم.

دولت آبادی همچنین با اشاره به خانواده مجابی گفت: به ناستین، پوپک و حسین خسته نباشید و تسلیت می گویم. در این دوران سخت فهمیدم که بیماریِ یک عزیز، برای خانواده و همراهان او گاهی از خود بیماری دشوارتر است. ناستین فقط همسر جواد نبود؛ برای او مانند مادر بود و در تمام این سال ها با عشق و صبوری از او مراقبت کرد.

او در پایان در حالی که به شدت متاثر بود با خواندن چند بیت شعر از فقدان این نویسنده و شاعر یاد کرد.

به گزارش ایسنا، در مراسم تشییع پیکر جواد مجابی افرادی همچون محمود دولت آبادی، هوشنگ گلمکانی، یغما گلرویی، اصغر همت، شهاب مقربین، پری ملکی، توکا ملکی، اسدالله امرایی، گلی امامی، علیرضا مجابی، یوسف علیخانی، محمد حسینی، محمد قاسم زاده، علیرضا رییس دانایی، نگار اسکندرفر، مهشید میرمعزی، قباد آذرآیین، پوریا عالمی، حافظ موسوی، مهرو نونهالی، مهشید نونهالی، محمدعلی جعفریه، امیر حسین زادگان، احمد غلامی، ابوالحسن تهامی، احترام برومند، احمد پوری، فرهاد عابدینی، بهرنگ و کاوه کیاییان، محمد ولی زاده، کاظم سادات اشکوری، علی مسعودی نیا، علیرضا بهنام، سجاد گودرزی، بهزاد شیشه گران، کاوه فولادی نسب و... حاضر بودند.

جواد مجابی متولد سال 1318 بود و در طول فعالیت حرفه ای خود، شعر، داستان، رمان، طنز، نقد ادبی و هنری، روزنامه نگاری و نقاشی را تجربه کرد و آثار متعددی در این حوزه ها از خود به جا گذاشت.

او در سال های فعالیت خود تنها به نوشتن ادبی محدود نماند و بخش مهمی از کارنامه اش به شناخت و نقد هنرهای تجسمی ایران اختصاص داشت.

از جمله آثار مجابی می توان به شب ملخ ، شهربندان ، بنفشه های سراشیب ، باغ گمشده ، عبید بازمی گردد ، نیشخند ایرانی و مومیایی اشاره کرد.

بر اساس اعلام خانواده جواد مجابی، برای این نویسنده به جز آیین تشییع، مراسم دیگری برگزار نخواهد شد و پس از خاکسپاری، خانه مجابی به مدت هفت روز پذیرای دوستان، همکاران و دوستداران او خواهد بود.