به نقل از خبرفوری، اما در سال های اخیر، موجی جدید به راه افتاده است. دیگر خبری از تک آهنگ های تبلیغاتی نیست؛ حالا ستاره هایی را می بینیم که موسیقی را به عنوان راه نجات و صدای دوم خود انتخاب کرده اند. از میلانو تا لندن و نیویورک، بازیکنانی همچون ممفیس دپای و رافائل لیائو ثابت کرده اند که در پشت نقاب یک فوتبالیست، هنرمندی نهفته است که می خواهد فراتر از 90 دقیقه بازی، شنیده شود.

رافائل لیائو: وقتی ستاره به حرف می آید

برای رافائل لیائو، وینگر خلاق میلان، موسیقی تنها یک سرگرمی نیست؛ بلکه بخشی از هویت اوست. او که با نام هنری WAY 45 فعالیت می کند، از کد پستی زادگاهش سیشال برای برندسازی استفاده کرده است. لیائو با آلبوم My Life In Each Verse نشان داد که در نوشتن تکست های عمیق درباره فقر، خانواده و سختی های مسیر حرفه ای، تبحری مثال زدنی دارد.

حتی وقتی زلاتان ابراهیموویچ با طعنه از او خواست فوتبال را جدی تر بگیرد، لیائو عقب نشینی نکرد. او معتقد است استودیو تنها جایی است که می تواند بر خجالت ذاتی اش غلبه کرده و احساساتش را عریان بیان کند.

الکس ایووبی؛ پیشگامِ جریان اصلی لیگ برتر

الکس ایووبی، ستاره فولام، با انتشار نخستین آلبوم تاریخ لیگ برتر توسط یک فوتبالیست، نام خود را در کتاب رکوردها ثبت کرد. او با نام هنری 17، تلاش دارد پیامی اجتماعی را به نسل جوان منتقل کند. تک آهنگ Don't Shoot او فریادی علیه خشونت خیابانی است که نشان می دهد ایووبی قصد دارد از تریبون فوتبال برای تغییرات اجتماعی استفاده کند. برای او، موسیقی نه رقیب فوتبال، بلکه مکمل شخصیت اوست؛ راهی برای اینکه مخاطب، او را فراتر از یک بازیکن 90 دقیقه ای ببیند.

ممفیس دپای؛ شورشیِ دنیای موسیقی

شاید جدی ترینِ این لیست، ممفیس دپای باشد. او که سال هاست بخشی از درآمدهای شخصی اش را صرف تولید موسیقی حرفه ای می کند، فراتر از یک ستاره اینستاگرامی عمل می کند. دپای که آلبوم Heavy Stepper را در کارنامه دارد، با ترکیب ترپ و سبک های برزیلی، دنیای موسیقی را با تجربه های زیسته اش از فقر و ثروت گره زده است. جنجال های اخیر موزیک ویدئوی نترس او نشان داد که دنیای هنر برای او حساسیت های خاص خودش را دارد؛ جایی که او معتقد است موسیقی فقط هنر است و نباید با تعصبات فوتبالی سنجیده شود.

مویزه کین و عصر جدید گیمینگ

مویزه کین، ستاره فیورنتینا، با نام هنری KMB، مرز جدیدی را درنوردیده است. حضور قطعه BOMBAY او در بازی ویدیویی مشهور نشان دهنده ورود جدی فوتبالیست ها به جریان اصلی صنعت سرگرمی است. او به خوبی توانسته است دوگانگی زندگی پر زرق وبرقِ یک ستاره و تلاش برای بقا را در اشعارش منعکس کند.

آینده ای پس از مستطیل سبز

آلفونسو دیویس، رایان بابل و دیگر ستاره هایی که گاهی با میکروفون دیده می شوند، همگی یک پیام مشترک دارند: هویتِ ما به فوتبال محدود نمی شود. در دنیایی که فشار رسانه ها و انتظارات هواداران کمر بازیکنان را خم می کند، استودیوی موسیقی برای آن ها به یک پناهگاه امن تبدیل شده است. این ستاره ها نه برای شهرت بیشتر، بلکه برای دیده شدنِ خودِ واقعی شان می خوانند؛ هنری که شاید روزی، پس از خداحافظی با چمن سبز، حرفه اصلی شان شود.