پارسینه گزارش می دهد/حمید رضا اسکندری/این روزها کافی است سری به بازارهای روز و میوه فروشی ها بزنیم تا تغییر قدرت خرید مردم را با چشم ببینیم. بسیاری از خانواده ها دیگر مانند گذشته خرید نمی کنند و حتی خرید مواد غذایی ضروری نیز برایشان دشوار شده است.

روز گذشته برای خرید مرغ به بازار روز رفته بودم. چیزی که بیشتر از همه توجهم را جلب کرد، فروش زیاد پای مرغ بود محصولی که زمانی دور ریز محسوب میشد، امروز برای بعضی خانوارها به گزینه ای ارزان تر برای تأمین بخشی از غذای روزانه تبدیل شده است. در طرف دیگر، میوه فروشی ها خلوت تر از گذشته به نظر می رسند و مردم کمتر میوه می خرند چون وقتی درآمد کفاف هزینه های زندگی را نمی دهد، خانواده ناچار است اولویت بندی کند.

مسئله فقط این نیست که یک خانواده امروز کمتر گوشت، مرغ، لبنیات یا میوه می خرد. مسئله بزرگ تر، پیامدهای ادامه دار این وضعیت بر سلامت جامعه و به خصوص کودکان است.

کودکی که باید در سال های مهم رشد خود پروتیین، ویتامین ها و مواد معدنی مورد نیاز بدنش را دریافت کند، اگر به دلیل گرانی نتواند رژیم مناسب سن خود را داشته باشد، ممکن است با مشکلات تغذیه ای و اختلال در رشد مواجه شود. سازمان جهانی بهداشت نیز تأکید می کند که سوءتغذیه می تواند شامل کمبود ویتامین ها و مواد معدنی باشد و تغذیه ناکافی و مزمن می تواند رشد جسمی و حتی توانایی های شناختی کودکان را تحت تأثیر قرار دهد.

این یعنی موضوع فقط گرانی مواد غذایی نیست موضوع، سلامت نسل آینده کشور است.

وقتی یک خانواده مجبور می شود بین خرید میوه، گوشت، مرغ، تخم مرغ، لبنیات و سایر مواد غذایی ضروری یکی را انتخاب کند، دیگر نمی توان گفت مردم صرفاً در حال مدیریت هزینه هایشان هستند. سفره بخشی از مردم جامعه در حال کوچک تر شدن و حتی حذف آن است و اینجا باید از مسئولان پرسید:

آیا قرار است مردم هر روز بیشتر از سبد غذایی خود کم کنند و بعد با بسته های حمایتی محدود، مشکل را حل کنیم؟

یک میلیون تومان کالابرگ، اگرچه در شرایط سخت اقتصادی می تواند کمک کننده باشد، اما به تنهایی درمان درد سفره مردم نیست. وقتی قیمت مواد غذایی به شکلی افزایش پیدا می کند که قدرت خرید خانواده ها کاهش می یابد، حمایت واقعی باید به گونه ای باشد که دسترسی مردم به غذای سالم و کافی را تضمین کند، نه اینکه تنها بخشی از هزینه های از دست رفته را جبران کند.

این را باید گوشزد کنیم که کودک نباید قربانی وضعیت اقتصادی خانواده اش شود.

هیچ پدر و مادری نباید مجبور شود بین پرداخت اجاره خانه، هزینه درمان، خرید لباس و لوازم مدرسه و خرید غذای سالم برای فرزندش یکی را انتخاب کند.

غذا یک کالای لوکس نیست حق اولیه زندگی و سلامت انسان است.

اگر امروز میوه، شیر، تخم مرغ، گوشت و دیگر مواد غذایی از سفره بخشی از مردم حذف شود، هزینه واقعی این اتفاق شاید سال ها بعد با افزایش بیماری ها، مشکلات رشد، در جامعه خود را نشان دهد. تغذیه مناسب در سال های ابتدایی زندگی نقش مهمی در رشد و سلامت آینده کودک دارد.

بنابراین مسئولان باید موضوع امنیت غذایی مردم را بسیار جدی تر از یک مسئله اقتصادی کوتاه مدت ببینند.

اگر امروز برای سفره مردم تدبیر نکنیم، فردا باید برای سلامت جامعه هزینه بسیار بیشتری بپردازیم.

مسئولان باید بدانند کوچک شدن سفره مردم فقط یک عدد در گزارش های اقتصادی نیست. بسیاری از مردم امروز دیگر حتی با سیلی هم نمی توانند صورت شان را سرخ نگه دارند،

پشت هر سفره کوچک، یک خانواده نگران و پشت هر سفره کودکانه، آینده یک نسل قرار دارد.

نباید اجازه دهیم گرانی، مردم را از ابتدایی ترین حق خود که خوردن غذای سالم و کافی است محروم کند.