به نقل از همشهری آنلاین، رسانه های رژیم صهیونیستی از چندین سال پیش سامانه ضد موشکی لیزری رژیم صهیونیستی که با نام های ماگین اور و اور ایتان شناخته می شود، را به عنوان تحولی تاریخی در معادله جنگ ها معرفی می کردند و مدعی بودند این سامانه ها تنها با چند دلار هزینه، قادر به رهگیری موشک های متخاصم هستند و ذخایر آنها و توانایی مقابله با موشک ها، گلوله ها و پهپادها در آنها پایانی ندارد.

با وجود تبلیغات گسترده رسانه های صهیونیستی، آنچه در جنگ های اخیر فاش شده و رسانه های صهیونیستی نیز به آن اذعان کردند، شکاف عمیق میان دستاورد میدانی این فناوری و تصویر ارائه شده از سوی رژیم صهیونیستی را نشان داد.

ایده تبلیغاتی اور ایتان به این ترتیب است که این سامانه به جای شلیک یک موشک رهگیر از سامانه گنبد آهنین که هزینه اش ده ها هزار دلار برآورد می شود، از پرتو لیزری استفاده می کند که هزینه انرژی لازم برای شلیک آن از چند دلار فراتر نمی رود.

یووال آزولای، گزارشگر صنایع نظامی در روزنامه کالکالیست ، مدعی شد که یک مقام ارشد دفاعی، هزینه رهگیری با لیزر را چند شِکِل برآورد کرده است، در حالی که هزینه رهگیری با گنبد آهنین ده ها هزار دلار است. وی همچنین از همان منبع نقل کرد که می توان پرتو لیزر را در حدود 90٪ روزهای سال به سمت تهدیدات هدایت کرد و نسخه اصلی آن برای تاثیرگذاری در بردی تا حدود 10 کیلومتر طراحی شده است.

با وجود این تبلیغات، سامانه مذکور در جنگ اخیر در برابر سخت ترین آزمون قرار گرفت و این سامانه در برابر موشک های بالستیک ایران کاملا شکست خورده و رصد این موشک ها خارج از محدوده توانایی لیزرهای صهیونیستی باقی ماند. به همین علت بود که رژیم صهیونیستی ارقام روشنی در مورد تعداد رهگیری های انجام شده توسط این سامانه، نرخ موفقیت آن یا منطقه ای که وظیفه حفاظت از آن را داشته، ارائه نکرد.

رهگیری نشدن موشک های بالستیک به خودی خود شکست برای این سامانه محسوب نمی شود، زیرا اور ایتان برای جایگزینی سامانه های حیتس و تاد طراحی نشده است. اما رسوایی که در این زمینه برای رژیم صهیونیستی به بار آمد، این بود که جنگ ثابت کرد که ادعای حل شدن بحران دفاع هوایی رژیم صهیونیستی توسط لیزر محدودیت های زیادی دارد.

فعالیت این سامانه ها در جریان دور درگیری ها در جبهه شمال بسیار محدود بود. این در حالی بود که ده ها پهپاد وارد حریم هوایی سرزمین های اشغالی شده بودند، ولی ارتش صهیونیستی هیچ گزارشی از تاثیر این سامانه لیزری در رهگیری پهپادهای مذکور منتشر نکرد.

این سامانه مرحله آزمایشی خود را به پایان رساند و عملیاتی شدن آن اعلام شد و اولین واحدهای آن به ارتش اسراییل تحویل داده شد. با این وجود رسانه های صهیونیستی هیچ داده ای درباره موفقیت آن در یک حمله هم زمان یا در شرایط جوی و عملیاتی متغیر ارائه نمی دهند.

یک مطالعه انجام شده توسط مؤسسه مطالعات امنیت داخلی اسراییل (INSS) توضیح می دهد که پرتو لیزر هنگام عبور از جو، بخشی از قدرت خود را از دست می دهد و تحت تأثیر رطوبت، گرد و غبار، دود، مه و ابرها قرار می گیرد. همچنین، این سامانه به خط دید مستقیم و تثبیت دقیق و طولانی مدت روی هدف نیاز دارد تا بتواند آسیب ایجاد کند. به این ترتیب هرچه فاصله بیشتر شود یا هدف با سرعت بیشتری حرکت کند، عملیات ردیابی و تمرکز پرتو دشوارتر می شود.

تنها حدود 30 درصد از برق مصرفی به پرتو فعال تبدیل می شود و باقی مانده به حرارتی تبدیل می شود که باید دفع شود. با افزایش قدرت لیزر، سامانه های خنک کننده بزرگ تر و از نظر مهندسی پیچیده تر می شوند؛ این مسئله نصب سامانه های قدرتمند بر روی سکوهای متحرک یا استفاده مداوم از آن ها را دشوارتر می کند.

از سوی دیگر، لیزر به صورت متوالی عمل می کند؛ یعنی روی یک هدف تمرکز کرده و سپس به هدف بعدی می رود. بنابراین، سامانه در برابر انبوه پهپادها یا شلیک های پرحجم با مشکل مواجه می شود، مگر اینکه تعداد زیادی سامانه متصل به رادارها و حسگرها مستقر شود.

این محدودیت ها نشان می دهد که عبارت رهگیری با چند دلار تنها زمانی صحیح است که فقط هزینه برق مصرفی پرتو محاسبه شود. هزینه کامل سامانه های مذکور شامل باتری، سامانه هدایت، خنک کننده، رادار، نگهداری، نیروی انسانی، زیرساخت های الکتریکی و حفاظت از سایتِ سامانه است. قیمت هر سامانه ده ها میلیون شِکِل برآورد شده و ایجاد پوشش دفاعی مؤثر در طول مرزهای سرزمین های اشغالی، نیازمند سرمایه گذاری های میلیاردی است.

فرمانده پیشین سامانه دفاع هوایی گفت که گرچه لیزر یک پیشرفت تکنولوژیک خیره کننده است، اما نباید انتظارات مبالغه آمیزی پیرامون آن شکل بگیرد و اینگونه نشان داده شود که یک شبه تمام مشکلات دفاع هوایی رژیم صهیونیستی حل می شود.

وی تأکید کرد که این سامانه همچنان کوتاه برد و به شرایط جوی حساس است و در وضعیت فعلی، عملکرد آن عمدتاً بر پهپادها و اهداف سبک و کند تمرکز دارد، نه موشک های بالستیک و تهدیدات دوربرد ایران.

توسعه سامانه ماگین اور به دلیل مشکلات در تمرکز پرتو، خنک سازی و موانع آب وهوایی و بودجه ای، بین 15 تا 20 سال طول کشیده است. این تعویق های مکرر بهره برداری دقیق میدانی از این سامانه را در هاله ای از ابهام قرار داده است.