به نقل از techmazenews، .
کمبود منیزیم یکی از عوامل مهم در افزایش خطر ابتلا به اختلالات شناختی از جمله آلزایمر و انواع زوال عقل است. منیزیم یک ریزمغذی کلیدی برای عملکرد عصبی به شمار می رود و در تنظیم ارتباطات سیناپسی، تعادل کلسیم و تولید انرژی سلولی نقشی اساسی دارد. وقتی سطح منیزیم در خون پایین بیاید، نورون ها آسیب پذیرتر می شوند و احتمال بروز التهاب عصبی و تخریب تدریجی بافت مغز بیشتر خواهد بود. این همان مکانیسمی است که در مطالعات کوهورت اخیر به عنوان حلقه ارتباطی میان کمبود منیزیم و خطر بالاتر آلزایمر شناسایی شده است.

یافته های جدید حاکی از آن است که افراد با کمترین سطح منیزیم سرمی نسبت به افراد در محدوده طبیعی، ریسک بالاتری برای ابتلا به دمانس و آلزایمر دارند. پژوهشگران این اثر را به ترکیب چند عامل نسبت می دهند: افزایش استرس اکسیداتیو، تجمع پروتیین های سمی مانند بتا آمیلویید، و آسیب به رگ های مغزی. همچنین شواهدی وجود دارد که کمبود مزمن منیزیم باعث اختلال در تنظیم پلاستیسیتی سیناپسی می شود؛ فرآیندی که برای یادگیری و حافظه حیاتی است. به همین دلیل، سطح پایین منیزیم می تواند چرخه ای ایجاد کند که از افت حافظه شروع شده و به سمت دمانس کامل پیش برود.

از نظر بالینی، این یافته ها اهمیت ویژه ای دارند زیرا کمبود منیزیم نسبتاً شایع است؛ به ویژه در سالمندان، بیماران مبتلا به دیابت یا بیماری های قلبی و افرادی که رژیم غذایی نامتوازن دارند. به همین خاطر، متخصصان تأکید می کنند که غربالگری منیزیم و اصلاح کمبود آن می تواند یک ابزار ساده و کم هزینه برای کاهش ریسک آلزایمر و دیگر اشکال زوال عقل باشد. با این حال، مصرف مکمل ها باید زیر نظر پزشک انجام شود زیرا همان طور که داده های جدید نشان داده اند، مقدار بیش از حد نیز می تواند مضر باشد. بهترین رویکرد، حفظ یک سطح بهینه از منیزیم از طریق رژیم غذایی غنی (مانند سبزیجات سبز، مغزها و غلات کامل) همراه با نظارت پزشکی است.