شأن حقوقی و نظارتی خبرنگار را به رسمیت می شناسند و هوش و قدرت تحلیل خبرنگار را دست کم نمی گیرند.

اهمیت دسترسی رسانه های محلی به اطلاعات را کمتر از رسانه های سراسری نمی دانند.

رسانه ها را به همسو و غیرهمسو تقسیم نمی کنند.

منتقدان خود را بیش از دیگران تکریم می کنند.

فضایی ایجاد می کنند که خبرنگار برای طرح سؤال، احساس امنیت و احترام داشته باشد.

مواضع خود را به اقتضای این که با کدام رسانه گفت و گو می کنند، تغییر نمی دهند.

از تغییر موضوع یا بازی با واژه ها برای گریز از سؤال های اصلی خبرنگار می پرهیزند.

از کلی گویی، ابهام آفرینی و پاسخ های غیرمرتبط اجتناب می ورزند.

از دایره واژگانی گسترده بهره جسته و در استخدام واژگان دقت و وسواس به خرج می دهند.،

از اعداد، ارقام و داده های کمی بیشتربن بهره را می گیرند.

در مواجهه با شدیدترین نقدها نیز از ادبیات تند، تحقیرآمیز و افراطی پرهیز می کنند.

می کوشند چارچوب گفتمانی رسانه های مختلف را درک کنند تا گفت وگویی مؤثرتر با آنان داشته باشند.

برای دیده شدن تلاش نمی کنند و تنها هنگامی سخن می گویند که سخنی دقیق، لازم و مسؤولانه برای گفتن دارند.

کمتر از مفاهیمی چون عدالت ، صداقت و انسانیت سخن می گویند و واژگان بزرگ را خرج اقدامات بزرگ می کنند .