به گزارش پارسینه به نقل از فرادید، به گفته پژوهشگران، یافته های تازه نشان می دهد تل الدیر صرفاً یک گورستان نبوده، بلکه یک مرکز بزرگ آیین های تدفینی به شمار می رفته است؛ جایی که سنت های خاکسپاری، باورهای مذهبی و جایگاه اجتماعی افراد طی چندین قرن در هم تنیده شده بودند. این کشفیات همچنین اطلاعات تازه ای درباره تاریخ گورستان های دلتای نیل ارائه می کند و جایگاه تل الدیر را به عنوان یکی از مهم ترین محوطه های باستانی شرق این منطقه بیش از پیش تثبیت می کند.

در این کاوش ها حدود 20 سنگ قبر از جنس سنگ آهک به دست آمده که با دقت فراوان به شکل پیکر انسان تراشیده شده اند. نقش های حک شده بر پهلوها و پشت این سنگ ها، نمادهای مقدس و ایزدان مرتبط با آیین های تدفین را به تصویر می کشند؛ از جمله گریفین، آگاتودایمون و ایزیس ترموتیس. حضور این نقش ها نشان می دهد که در دوره های متأخر تاریخ مصر، سنت های مذهبی مصر باستان با باورهای یونانی و رومی درهم آمیخته بود. کیفیت بالای حجاری ها نیز بیانگر آن است که افراد دفن شده در این گورستان از جایگاه اجتماعی بالایی برخوردار بوده اند.

کاوشگران همچنین مجموعه بزرگی از بخورسوزهای سفالی و چراغ های روغنی تزیین شده با شکل ها و اندازه های گوناگون را کشف کردند. از دیگر یافته های مهم این فصل، تابوت های سفالی انسان نما با بدنه ای بشکه ای شکل و چندین طلسم تدفینی (از جمله طلسم هایی به شکل سوسک سرگین غلطان) بود که همراه با متوفیان دفن شده بودند. این اشیا تصویری روشن تر از آیین های خاکسپاری و اشیای نمادینی که در مراسم تدفین در دوره های مختلف به کار می رفت، در اختیار پژوهشگران قرار می دهد.

این محوطه همچنین دارای توالی طولانی از استقرار انسانی است. لایه های باستان شناختی نشان می دهد فعالیت در این مکان از دوره متأخر مصر باستان آغاز شده و تا پایان دوره روم ادامه داشته است. این تداوم چندصدساله، فرصت ارزشمندی برای مطالعه تحول آیین های تدفین، باورهای دینی و جنبه هایی از زندگی روزمره در طول چندین قرن فراهم می کند.

به باور پژوهشگران، این کشفیات بخش دیگری از تاریخ باستانی منطقه دمیاط را روشن می کند. ترکیب سنگ قبرهای منقوش، اشیای آیینی و تابوت های سفالی نشان می دهد جوامع ساکن شرق دلتای نیل چگونه از طریق آیین های تدفین، به مردگان خود احترام می گذاشتند و هویت فرهنگی و اجتماعی خود را به نمایش می گذاشتند. هر لایه تازه ای که در تل الدیر آشکار می شود، شواهد بیشتری از دگرگونی سنت های محلی و تأثیر تدریجی فرهنگ های بیرونی بر زندگی مذهبی مردم این منطقه به دست می دهد.