به نقل از اطلاعات، این قابلیت نشان دهنده توانایی رو به رشد امارات در تجهیز هواپیماهای جنگی قدیمی تر به سلاح های بومی پیشرفته است. این ادغام در گروه دفاعی دولتی EDGE به نمایش گذاشته شد. Mirage 2000-9 که در دهه 1990 تهیه شد، یکی از دو نوع جنگنده ای است که در نیروی هوایی امارات در کنار جنگنده های جدیدتر F-16E/F Block 60 که در دهه 2000 خریداری شدند، خدمت می کنند.

خانواده Desert Sting یکی از جاه طلبانه ترین برنامه های سلاح های هدایت شونده بومی امارات را نشان می دهد. این سامانه که در EDGE توسعه یافته، بمب های هوایی متعارف را از طریق افزودن کیت های هدایت مدولار که ناوبری ماهواره ای را با هدایت اینرسی ترکیب می کنند، به مهمات هدایت شونده دقیق تبدیل می کند، در حالی که برخی انواع آن از هدایت لیزری برای دقت نهایی استفاده می کنند.

نتیجه، یک سلاح دقیق نسبتاً کم هزینه است که قادر به درگیری با اهداف ثابت و متحرک با دقتی به مراتب بیشتر از بمب های غیر هدایت شونده است. با این حال، کاربرد این بمب در تلاش های جنگی مداوم به رهبری ایالات متحده علیه ایران، به دلیل قابلیت های مداوم پدافند هوایی ایران که حملات نفوذی حتی با هواپیماهای رادارگریز پیشرفته را بسیار پرخطر کرده، همچنان محدود است.

این جنگنده در مقایسه با بیشتر جنگنده های نسل چهارم دیگر، از جمله نه تنها پلتفرم های دو موتوره مانند MiG-29 و F-18، بلکه سایر پلتفرم های تک موتوره مانند F-16 و J-10، از مانورپذیری بسیار پایین تر و نسبت رانش/وزن ضعیف تری رنج می برد. موتور توربوفن تک موتوره SNECMA M53-P2 آن، رانش بسیار کمتری نسبت به همتایان خارجی خود مانند WS-10 چینی و F110 آمریکایی که سایر طرح های تک موتوره نسل چهارم را پشتیبانی می کنند، تولید می کند.

در حالی که ایالات متحده بسته های ارتقای گسترده ای را برای F-16، به ویژه F-16V که جنگنده ها را به استاندارد نسل 4+ می رساند، توسعه داده، هیچ ارتقایی برای Mirage 2000 ارائه نشده و این هواپیما را به شکلی فزاینده منسوخ کرده است.