به گزارش "ورزش سه"، تابستان جاری نیز گواهی بر همین قاعده است. سه نوجوان تاکنون به ترکیب اضافه شده‌اند و این قطعاً پایان کار نیست.

دورتموندی‌ها سال‌هاست هنری را به حد کمال رسانده‌اند که تقریباً تمام دنیا به آن حسادت می‌کنند؛ تبدیل شدن به الگویی بی‌بدیل از یک انکوباتور و پرورشگاه برای بااستعدادترین فوتبالیست‌ها. استراتژی BVB مدت‌هاست بر یک مکانیسم ساده استوار است: کشف استعداد زودتر از دیگران، دادن دقایق بازی ارزشمند در بالاترین سطح، فروش با سود چندبرابری و تکرار همین چرخه. سوال اینجاست: آیا الگویی که بر پایه تجارت مداوم جوانان بنا شده، در زمین بازی هم سودی دارد یا صرفاً برای به حرکت درآوردن ماشین مالی باشگاه است؟

پنجره نقل‌وانتقالات جاری نشان می‌دهد که در وستفالن هیچ‌کس قصد ندارد از مسیر انتخاب‌شده عقب‌نشینی کند. برعکس، تحرکات بازار نشان می‌دهد باشگاه بیش از پیش در تور انداختن استعدادهای جوان غرق شده است. سه بازیکن به تیم اضافه شده‌اند که هیچ‌کدام هنوز بیست ساله نشده‌اند.

اولین نفر ژوان گادو، مدافع ۱۹ ساله‌ای است که دورتموند برای خرید او از ردبول سالزبورگ نزدیک به ۲۰ میلیون یورو پرداخت کرد. او یکی از جذاب‌ترین مدافعان میانی نسل جدید در فرانسه است. او با ۱۹۵ سانتی‌متر قد، شرایط فیزیکی عالی را با تجربه آکادمی پاریس و بازی در تیم اصلی در بوندس‌لیگای اتریش ترکیب کرده است. سرعت و توانایی بازی‌سازی او از عقب زمین بسیاری از کارشناسان را یاد ابراهیما کوناته می‌اندازد.

انتقال کاوا پراتس به دورتموند در فوریه ۲۰۲۶ رسماً تایید شد، اما این مدافع برزیلی تنها پس از رسیدن به سن قانونی در این تابستان توانست به آلمان منتقل شود. مبلغ پایه پرداختی به کروزیرو حدود ۷ میلیون یورو بود که با پاداش‌ها می‌تواند به ۱۲ میلیون یورو برسد. او بازیکنی چپ‌پا است که در پست تخصصی دفاع چپ بازی می‌کند، اما به لطف شرایط فیزیکی عالی و چندپسته بودن، توانایی بازی در پست مدافع میانی و وینگ‌بک چپ را هم دارد. او سابقه بازی در تیم اصلی کروزیرو و همچنین قهرمانی در جام جهانی زیر ۱۷ سال اخیر را در کارنامه دارد.

آخرین خرید تاییدشده جاستین لرما است. مانند پراتس، باشگاه قرارداد او را بسیار زودتر اعلام کرده بود؛ دورتموند از می ۲۰۲۴، زمانی که این بازیکن اکوادوری تنها ۱۶ سال داشت، روی او دست گذاشته بود. او محصول آکادمی ایندپندینته دل‌واسی است؛ همان آکادمی که بازیکنانی چون مویسس کایسدو و کندری پائس را پرورش داد. او در ۱۵ سالگی برای تیم اصلی به میدان رفت. پست اصلی او هافبک هجومی است، اما در نقش هافبک وسط بازی‌ساز یا وینگر هم عملکرد خوبی دارد.

بستن ترکیب برای فصل پیش رو همچنان ادامه دارد. مدیران باشگاه برنامه‌هایی برای تقویت خط هجوم دارند و هدفشان جذب دست‌کم دو بازیکن دیگر است. هدف اصلی نقل‌وانتقالات، کونستانتینوس کارتساس از خنک است؛ مذاکرات برای جذب این ملی‌پوش ۱۸ ساله یونانی در مراحل بسیار پیشرفته‌ای قرار دارد. این هافبک بااستعداد که یکی از بزرگ‌ترین امیدهای فوتبال اروپا به شمار می‌رود، ممکن است بیش از ۳۰ میلیون یورو هزینه داشته باشد.

خرید جدید دوم احتمالاً سعید الملا خواهد بود؛ مسن‌ترین فرد این لیست که در اواخر آگوست ۲۰ ساله می‌شود. این وینگر چپ و ملی‌پوش تیم جوانان آلمان، فصل درخشانی را در کلن پشت سر گذاشت؛ جایی که در تمام مسابقات لیگی به میدان رفت، ۱۳ گل به ثمر رساند و ۵ پاس گل داد.

الگوی فعلی دورتموند دیروز متولد نشده است؛ این حاصل تکاملی است که بیش از دو دهه جریان دارد. نمادهای طراوت جوانی در دورتموند در گذشته توماس روسیتسکی یا نوری شاهین تنها ۱۶ ساله بودند که رکورد جوان‌ترین بازیکن تاریخ بوندس‌لیگا را شکست. 

اما تحول واقعی در عصر یورگن کلوپ رخ داد. در آن زمان بود که جهان درباره استعدادهای پرورشی و جوانانی که با پشیز خریداری شده بودند شنید: ماریو گوتزه پیش از آنکه بایرن مونیخ او را وسوسه کند به «پدیده» فوتبال آلمان تبدیل شد، و روبرت لواندوفسکی از لخ پوزنان به عنوان مهاجمی آینده‌دار آمد تا پس از چهار سال به عنوان کابوس مطلق مدافعان جدا شود.

با گذشت زمان، آلمانی‌های وستفالن تصمیم گرفتند این پدیده را به یک مدل تجاری دائمی تبدیل کنند. جذب جود بلینگام از بیرمنگام سیتی در سال ۲۰۲۰ یک شاهکار بود. این بازیکن انگلیسی در نوجوانی وارد دورتموند شد، در نقش یک رهبر پخته شد و با مبلغی بیش از ۱۰۰ میلیون یورو به عنوان یک بازیکن کاملاً کلاس جهانی راهی رئال مادرید شد. سناریوی مشابهی قبلاً در حماسه‌های نقل‌وانتقالاتی ارلینگ هالند، جادون سانچو یا عثمان دمبله پیاده شده بود.

مدیریت دورتموند وقتی دید این مکانیسم بار دیگر جواب داده چه کرد؟ دقیقاً همان فرمول را تکرار کرد و به سراغ برادر کوچک‌تر، جوب بلینگام رفت که از همین حالا اسکوت‌های ثروتمندترین باشگاه‌ها دور او می‌چرخند. 

تازه‌ترین نمونه؟ کریم ادیمی که پس از سه سال حضور در زردومشکی‌ها به بارسلونا فروخته شد. به این ترتیب دورتموند پیام روشنی به استعدادهای جوان می‌فرستد: «پیش ما بیا. شانس بازی پیدا می‌کنی، رشد می‌کنی و وقتی غول‌ها در زدند، سر راهت قرار نمی‌گیریم.»

با نگاهی به صورت‌های مالی دورتموند، خودداری از تحسین کار دشواری است. باشگاه پس از بحران اوایل قرن، اوضاع را سامان داد، درآمدهای هنگفتی از فروش بازیکنان کسب می‌کند و الگوی ثبات مالی در بوندس‌لیگا است. اما صرفاً با تجارت بازیکن نمی‌توان جام به ویترین افتخارات اضافه کرد. اینجاست که به اصل معضل می‌رسیم: آیا چنین سیاستی از نظر ورزشی هم برای دورتموند می‌صرفد؟

از یک سو، زردومشکی‌ها خود را در میان مدعیان اصلی بوندس‌لیگا حفظ می‌کنند و به طور منظم در لیگ قهرمانان حضور دارند (با فینال ماندگار سال ۲۰۲۴). این نشان می‌دهد که این مدل اجازه می‌دهد تیم در درازمدت در سطح بالایی باقی بماند. خون تازه، پویاست و گرسنگی بازیکنان جدید برای موفقیت اغلب جبران‌کننده نقص تجربه است. دورتموند عملاً با مشکل بازیکنان «اشباع‌شده» مواجه نمی‌شود.

از سوی دیگر، جابه‌جایی دائمی امکان ساخت یک امپراتوری و دودمان واقعی را سلب می‌کند. درست زمانی که تیم بدون کلام یکدیگر را درک می‌کند و بازیکنان کلیدی به اوج خود می‌رسند، پیشنهادی غیرقابل رد کردن به باشگاه می‌رسد. دورتموند مدام در حال ریست کردن پروژه خود است. در حالی که بایرلورکوزن توانست ظرف چند سال یک ماشین کامل و هماهنگ برای برد بسازد و بایرن مونیخ دهه‌هاست در سطح مالی و ورزشی کاملاً متفاوتی عمل می‌کند، BVB همواره در فاز «بازسازی» و «پروژه آینده‌دار» قرار دارد.

هواداران در دورتموند می‌توانند ستاره‌های فوق‌العاده‌ای را تحسین کنند، اما به ندرت شانس دیدن یک تیم پخته را دارند. در آنجا بازیکنی که تنها چند فصل را در سیگنال ایدونا پارک بگذراند به اسطوره تبدیل می‌شود. سرزنش مدیران دورتموند برای اتخاذ چنین استراتژی سختی است؛ در واقعیت فوتبال امروز که تحت سلطه باشگاه‌های دولتی و الدورادوی مالی لیگ برتر قرار دارد، مدل آن‌ها از نظر اقتصادی کاملاً امن است.

اما تا زمانی که اولویت، پرورش و فروش بلینگام‌ها، سانچوها و در آینده احتمالاً لرمای بعدی باشد، دورتموند تنها یک ایستگاه بین‌راهی برای رسیدن به بزرگی باقی خواهد ماند. باشگاهی خواهد بود که بینندگان بی‌طرف و مفسران را شگفت‌زده می‌کند، اما برای هواداران خود حسرت همیشگی به جا می‌گذارد. در ورزش سطح بالا، در نهایت آنچه حساب می‌شود جام‌هاست، نه تراز مثبت حساب بانکی.