به نقل از ایسنا، شما می توانید وزنی مشابه با شخص دیگری داشته باشید، شاخص توده بدنی(BMI) یکسانی با وی داشته باشید و همچنان خطر کاملاً متفاوتی برای مغز شما وجود داشته باشد.

این پیام حاصل انبوهی از تحقیقات در طول سال گذشته است. دانشمندان مدت هاست می دانند که چاقی با افزایش خطر ابتلا به زوال عقل مرتبط است، اما تحقیقات جدید نشان می دهد که فقط میزان چربی که حمل می کنید مهم نیست، بلکه محل تجمع آن نیز مهم است.

چندی پیش یک مطالعه، چربی احشایی (نوعی که در اطراف اندام های شما جمع می شود) را با پیری سریع تر مغز مرتبط می داند. محققان نشان دادند که گلوکز و انسولین احتمالاً مکانیسم های دخیل در این امر هستند.

اکنون مطالعه ای که در مجله Nature Mental Health به رهبری محققان دانشگاه پلی تکنیک هنگ کنگ(PolyU) منتشر شده است، یک گام فراتر رفته است.

آنها توزیع چربی را در برابر اسکن های مغزی و نمرات شناختی بیش از 18 هزار نفر در مجموعه داده های بانک زیستی بریتانیا نقشه برداری کردند.

به گفته محققان، این اولین مطالعه چندوجهی در مقیاس بزرگ در جهان است که به طور سیستماتیک ارتباط بین محل قرارگیری چربی و ساختار، اتصال و عملکرد شناختی مغز را بررسی می کند.

آنچه آنها دریافتند، این است که جایی که چربی خود را حمل می کنید، به شدت با سرعت یا کندی پیر شدن مغز شما مرتبط است.

آنکی کوی(Anqi Qui)، متخصص انفورماتیک عصبی PolyU می گوید: چربی در قسمت های مختلف بدن، مسیرهای کاملاً متفاوتی از تغییر در مغز را ترسیم می کند که نمی توان آنها را به تنهایی با وزن بدن یا BMI تشخیص داد. مدل تحلیلی ما به وضوح نشان می دهد که چگونه چربی در مناطق مختلف باعث آسیب های متفاوتی به سیستم های مغزی می شود.

چربی در بازوها، پاها، بالاتنه و حفره احشایی هر کدام با تغییرات متمایزی در سیستم های جداگانه مغز از جمله مناطقی که به حرکت، احساسات، حافظه و ساقه مغز مرتبط هستند، مرتبط بودند.

پیام کلیدی این پژوهش این است که چربی احشایی تنها نوع چربی است که مستقیماً با آسیب به ماده سفید مغز (سیم کشی که سیگنال ها را بین نورون ها منتقل می کند) مرتبط است.

آسیب ماده سفید ارتباط نزدیکی با زیست شناسی اختلال شناختی عروقی و بیماری عروق کوچک در مغز دارد که همان شرایطی هستند که خطر ابتلا به زوال عقل را بالا می برند.

در حالی که این مطالعه مستقیماً به آنچه می تواند باعث این ارتباط شود، نپرداخته است، محققان فکر می کنند التهاب مزمن و درجه پایین ناشی از چربی احشایی ممکن است به خود مغز سرایت کند و التهاب عصبی را تشدید کند.

محققان می گویند: بافت چربی احشایی عوامل پیش التهابی ترشح می کند که باعث التهاب سیستمیک می شود که به التهاب عصبی و آسیب به ماده سفید کمک می کند. در مقابل، چربی در بازوها، تنه و پاها سطوح پایین تری از ترشح فاکتور التهابی را نشان می دهد.

این مکانیزمی است که با مسیر انسولین و گلوکز که توسط این تیم در اوایل سال جاری مشخص شده بود، همسو است.

نکته مثبت این پژوهش این است که میزان چربی بدن شما چیزی است که می توانید بر اساس آن عمل کنید.

البته این پژوهش هنوز محدودیت های خود را دارد. اگرچه گروه بزرگی را بررسی کرده است، اما هنوز یک مطالعه شهودی است و هیچ عامل عِلّی را به طور مستقیم شناسایی نکرده است.

هنوز کارهای بیشتری باید انجام شود تا بتوانیم رابطه بین این چربی خاص در اطراف اندام هایمان و سلامت کلی خود را به طور کامل بررسی کنیم، اما این مسیر در حال طی شدن است.

کوی می گوید: چاقی منطقه ای یک عامل خطر سلامت قابل مداخله و اصلاح است. کاهش چربی احشایی از طریق مداخلات هدفمند در سبک زندگی می تواند مسیرهای جدیدی را برای پیشگیری و درمان پیشگیرانه بیماری های عصبی ایجاد کند.