به گزارش "ورزش سه" و به نقل از تسنیم، تصمیم یانیک سینر و نواک جوکوویچ برای انصراف از مسترز مونترال بار دیگر نگاه‌ها را به سمت یکی از قدیمی‌ترین مسابقات تنیس جهان معطوف کرده است؛ تورنمنتی که در سال‌های اخیر بیش از هر زمان دیگری با کاهش حضور ستاره‌های بزرگ و پرسش‌هایی درباره جایگاهش در تقویم حرفه‌ای تنیس مواجه بوده است.

یانیک سینر، تنیسور شماره یک جهان با انتشار بیانیه‌ای اعلام کرد که برای حفظ شرایط جسمانی خود در این رقابت‌ها شرکت نخواهد کرد.

این تنیسور ایتالیایی گفت: همیشه از دست دادن چنین تورنمنت مهمی دشوار است اما در شرایط فعلی معتقدیم بهترین تصمیم تمرکز بر سلامت من است. مشتاقم در آینده دوباره در مونترال به میدان بروم.

در مقابل، نواک جوکوویچ بدون ارائه توضیحی رسمی از حضور در این مسابقات انصراف داد؛ تصمیمی که با توجه به برنامه مسابقاتی او در سال‌های اخیر چندان غیرمنتظره نبود.

مسترز کانادا از قدیمی‌ترین رقابت‌های تنیس جهان محسوب می‌شود. نخستین دوره این مسابقات در سال 1881 برگزار شد و از نظر قدمت تنها ویمبلدون و اوپن آمریکا سابقه بیشتری دارند. با این حال، تاریخ پرافتخار این رویداد نتوانسته مانع از کاهش تدریجی اهمیت آن در میان ستاره‌های تنیس شود.

انصراف سینر و جوکوویچ نخستین ضربه بزرگ به جدول مسابقات امسال است اما احتمالاً آخرین مورد نخواهد بود. کارلوس آلکاراس، نفر سوم رنکینگ ATP همچنان دوران درمان مصدومیت مچ دست خود را پشت‌سر می‌گذارد و حتی حضور او در مسترز سینسیناتی نیز قطعی نیست. از همین رو بسیاری از ناظران معتقدند فهرست غایبان مونترال ممکن است در روزهای آینده طولانی‌تر شود.

در چنین شرایطی، مسئولان مسابقات امیدوارند حضور بازیکنانی مانند الکساندر زورف، دانیل مدودف، فلیکس اوژه آلیاسیم و دیگر اعضای جمع 10 نفر برتر جهان بتواند بخشی از جذابیت رقابت‌ها را حفظ کند، هرچند غیبت دو چهره شاخص تنیس جهان بدون تردید از ارزش فنی و رسانه‌ای مسابقات خواهد کاست.

درباره جوکوویچ، تصمیم اخیر در ادامه روندی است که طی چند فصل گذشته دنبال کرده است. قهرمان 24 دوره گرنداسلم دیگر مانند سال‌های اوج دوران حرفه‌ای خود در تمامی مسابقات مسترز شرکت نمی‌کند و تمرکز اصلی‌اش را روی گرنداسلم‌ها گذاشته است. او در فصل 2026 تنها در ایندین ولز و رم به میدان رفت و مسابقات میامی، مونته‌کارلو و مادرید را از دست داد. با توجه به اینکه آخرین حضور او در کانادا به سال 2018 بازمی‌گردد، انصراف از مونترال تصمیمی قابل پیش‌بینی به نظر می‌رسید.

شرایط سینر متفاوت است. ستاره ایتالیایی فصلی کم‌نظیر را پشت سر گذاشته و موفق شده هر پنج مسترز نخست سال 2026 را فتح کند؛ رکوردی که فشار جسمانی سنگینی نیز برای او به همراه داشته است.

این فشار در رولان گاروس آشکار شد؛ جایی که سینر پس از تحمل گرمای شدید و مشکلات جسمانی در دور دوم برابر خوان‌مانوئل سروندولو از آرژانتین شکست خورد. پیش از آن، او سه عنوان متوالی مسترز در مونته‌کارلو، مادرید و رم را کسب کرده بود؛ موفقیتی که اگرچه جایگاهش را در صدر رنکینگ تثبیت کرد اما هزینه بدنی قابل توجهی نیز برای او داشت.

به همین دلیل، تیم فنی سینر این بار رویکردی متفاوت را در پیش گرفته است. همان‌طور که او پیش از ویمبلدون بدون حضور در هیچ تورنمنت چمنی قهرمان شد، اکنون نیز قصد دارد تنها در مسترز سینسیناتی شرکت کند تا با آمادگی کامل راهی اوپن آمریکا شود.

وضعیت مشابه در بخش زنان

چالش‌های مسترز کانادا تنها به رقابت‌های مردان محدود نمی‌شود. در بخش زنان نیز طی سال‌های اخیر برخی از مهمترین ستاره‌های تور WTA ترجیح داده‌اند این مسابقات را از برنامه خود حذف کنند.

آرینا سوبولنکو، نفر نخست رنکینگ جهان سال گذشته در مسابقات کانادا حضور نداشت و هرچند هنوز تصمیم خود را برای دوره جدید اعلام نکرده است، اما با توجه به روند سال‌های اخیر، غیبت دوباره او چندان دور از انتظار نخواهد بود.

در سوی دیگر، انتظار می‌رود بازیکنانی مانند کوکو گاف، ایگا اشویانتک، جسیکا پگولا و آماندا آنیسیمووا راهی تورنتو شوند اما عملکرد سال گذشته نشان داد که حتی حضور ستاره‌ها نیز تضمینی برای رقابت در مراحل پایانی نیست. در دوره قبل، هیچ‌ یک از چهار مدعی اصلی نتوانستند از مرحله یک‌هشتم نهایی عبور کنند.

کاهش جذابیت مسابقات برای ستاره‌های بزرگ

نگاهی به نتایج دو فصل گذشته نیز از تغییر تدریجی جایگاه مسترز کانادا در تقویم حرفه‌ای تنیس حکایت دارد.

در بخش مردان، الکسی پوپیرین و بن شلتون با استفاده از غیبت یا حذف زودهنگام مدعیان اصلی موفق شدند عنوان قهرمانی را به دست آورند؛ اتفاقی که در سال‌های گذشته کمتر در مسابقات مسترز مشاهده می‌شد.

در بخش زنان نیز ویکتوریا امبوکو در سال 2025 با عملکردی فراتر از انتظار قهرمان شد اما او به دلیل مصدومیت، فرصت دفاع از عنوان خود را در فصل جاری نخواهد داشت.

این نتایج نشان می‌دهد که مسترز کانادا بیش از گذشته به تورنمنتی تبدیل شده است که فرصت را برای ظهور مدعیان جدید فراهم می‌کند؛ موضوعی که از یک سو به افزایش رقابت در سطح تور کمک می‌کند اما از سوی دیگر، غیبت مداوم ستاره‌های بزرگ از جذابیت رسانه‌ای و فنی مسابقات می‌کاهد.

فرمت مسابقات عامل اصلی بحران است؟

بسیاری از بازیکنان و کارشناسان، ریشه اصلی کاهش استقبال ستاره‌های تنیس از مسترز کانادا را نه در تاریخ و اعتبار این مسابقات، بلکه در ساختار تقویم حرفه‌ای ATP و WTA می‌دانند.

در سال‌های اخیر، تورنمنت‌های مسترز 1000 و هزار امتیازی زنان به فرمت دو هفته‌ای تغییر کرده‌اند؛ تصمیمی که اگرچه فرصت بیشتری برای برگزاری مسابقات و افزایش درآمدهای تجاری فراهم کرده اما فشار مضاعفی را به بازیکنان تحمیل کرده است.

پس از پایان رقابت‌های مونترال و تورنتو، بازیکنان باید بلافاصله راهی مسترز سینسیناتی شوند؛ مسابقه‌ای که آن هم با فرمت دو هفته‌ای برگزار می‌شود. تنها چند روز بعد نیز اوپن آمریکا، آخرین گرنداسلم فصل، آغاز خواهد شد؛ تورنمنتی که تقریباً برای همه ستاره‌های تنیس، مهمترین هدف نیم‌فصل دوم به شمار می‌رود.

در چنین شرایطی، بسیاری از بازیکنان ترجیح می‌دهند به جای حضور در تمامی مسابقات، برنامه خود را مدیریت کنند تا با آمادگی کامل وارد گرنداسلم‌ها شوند. تصمیم سینر و جوکوویچ نیز بیش از هر چیز در همین چارچوب قابل ارزیابی است.

البته این نخستین بار نیست که چهره‌های بزرگ مسترز کانادا را از برنامه خود حذف می‌کنند. پیت سمپراس در دوران حرفه‌ای خود شش بار در این مسابقات شرکت نکرد و راجر فدرر نیز پس از سال 2011 تنها دو بار در این تورنمنت به میدان رفت. با این حال، تفاوت امروز در آن است که غیبت ستاره‌ها دیگر به یک استثناء تبدیل نشده، بلکه به روندی تکرار شونده بدل شده است.

جوایز مالی می‌تواند معادله را تغییر دهد؟

یکی دیگر از موضوعاتی که در سال‌های اخیر بارها مطرح شده، میزان جوایز مالی مسابقات است. قهرمان مسترز کانادا اندکی بیش از یک میلیون دلار دریافت می‌کند؛ رقمی که در مقایسه با درآمد کلی ستاره‌های بزرگ و ارزش گرنداسلم‌ها، انگیزه تعیین‌کننده‌ای برای پذیرش ریسک فشردگی تقویم ایجاد نمی‌کند.

سال گذشته نیز گزارش‌هایی منتشر شد مبنی بر اینکه ایلان ماسک، میلیاردر آمریکایی به خرید امتیاز برگزاری این مسابقات و انتقال آنها از مونترال و تورنتو به شهر آستین در ایالت تگزاس علاقه‌مند است. بر اساس این گزارش‌ها، هدف از این طرح، افزایش سرمایه‌گذاری و بهبود شرایط برگزاری رقابت‌ها عنوان شده بود.

با این حال، از زمان انتشار آن تاکنون هیچ اقدام رسمی یا پیشرفت ملموسی در این زمینه اعلام نشده و مسابقات همچنان در کانادا برگزار می‌شوند.

آینده مسترز کانادا

با وجود سابقه تاریخی و جایگاه ویژه این رقابت‌ها، نشانه‌ها حاکی از آن است که مسترز کانادا با یکی از حساس‌ترین مقاطع تاریخ خود روبرو شده است. ادامه غیبت ستاره‌های بزرگ می‌تواند از جذابیت فنی، رسانه‌ای و تجاری این مسابقات بکاهد؛ هرچند در مقابل، فرصت بیشتری برای درخشش نسل جدید و بازیکنان کمتر شناخته‌ شده فراهم می‌کند.

بسیاری از کارشناسان معتقدند بازگشت به فرمت یک‌ هفته‌ای می‌تواند بخشی از مشکلات فعلی را برطرف کند و بازیکنان را به حضور در این رقابت‌ها ترغیب کند اما ATP و WTA که طی سال‌های اخیر با هدف افزایش درآمدهای تجاری، مدت زمان برگزاری مسابقات را افزایش داده‌اند، تاکنون نشانه‌ای از تغییر این سیاست نشان نداده‌اند.

در نتیجه، انصراف یانیک سینر و نواک جوکوویچ را نمی‌توان صرفاً غیبت دو ستاره در یک تورنمنت دانست. این تصمیم، بازتاب تغییری بزرگ‌تر در تنیس حرفه‌ای است؛ تغییری که در آن، مدیریت انرژی و اولویت‌بندی مسابقات بیش از گذشته بر برنامه‌ریزی بازیکنان تأثیر می‌گذارد. اگر این روند ادامه پیدا کند، برگزار کنندگان مسترز کانادا ناچار خواهند بود برای حفظ جایگاه یکی از قدیمی‌ترین تورنمنت‌های جهان، راهکارهایی فراتر از اتکا به تاریخ و اعتبار این رقابت‌ها پیدا کنند.