روزنامه کیهان در گزارشی به افشاگری رسانه آمریکایی نیویورک تایمز درباره کسری تسلیحات جنگی ایالات متحده پرداخته است.

در این گزارش آمده است: گزارش افشاگرانه رسانه های غربی مثل نیویورک تایمز نشان می دهد عقب نشینی تاکتیکی ترامپ، ناشی از ته کشیدن ذخایر جنگی سنتکام است؛ از این رو، اعتماد دوباره به فریب مذاکره، خطایی مهلک خواهد بود. اکنون زمان خاموشی میدان نیست، بلکه هنگام تثبیت نظم جدید با تداوم حملات کوبنده و شکستن محاصره دریایی است.

ماشین جنگی ایالات متحده در خلیج فارس به گل نشسته است. فاش شدن گزارش های محرمانه پنتاگون و اعتراف صریح رسانه های غربی از جمله نیویورک تایمز نشان می دهد عقب نشینی تاکتیکی ترامپ و مانور مجدد او بر سر آتش بس و دیپلماسی ، نه از سر اقتدار، بلکه ناشی از ته کشیدن ذخایر موشکی و پدافندی سنتکام است. دشمن که در برابر حملات ضربتی و نقطه زن ایران فلج شده، اکنون نیازمند یک دوره تنفس برای بازسازی توان تسلیحاتی خویش است. در این نقطه حساس، هرگونه دل خوش کردن به لبخند دیپلماتیک واشنگتن یا تفاهم نامه های مرده متولد شده، خطای محاسباتی بزرگی است؛ وقت خاموشی میدان نیست، بلکه هنگام تثبیت نظم جدید با حملات کوبنده و شکستن محاصره دریایی است.

در حالی که ترامپ قمارباز در کلام، پُز قدرت می دهد و از مهلت به دیپلماسی سخن می گوید، گزارش های مستند و افشاگری های رسانه های آمریکایی از واقعیت دیگری در پس پرده کاخ سفید خبر می دهند. روزنامه نیویورک تایمز در گزارشی جنجالی به نقل از مقام های آگاه و منابع ارشد نظامی در واشنگتن فاش کرد که ترامپ برنامه های خود برای گسترش و تشدید حملات علیه جمهوری اسلامی ایران را دست کم به طور موقت کنار گذاشته است.

علت اصلی این عقب نشینی ناگهانی، طبق نوشته نیویورک تایمز، این است که تشدید جنگ باعث شده ذخایر موشک های پاتریوت و دیگر مهمات پدافندی ارتش آمریکا در خاورمیانه به سطحی نگران کننده و بحرانی کاهش یابد. این تصمیم پس از جلسه بحرانی روز جمعه ترامپ با اعضای کابینه و مشاوران ارشدش اتخاذ شد؛ جلسه ای که محور اصلی آن، بررسی میزان باقی مانده از سامانه های رهگیر سنتکام بود.

ژنرال دن کین ، رییس ستاد مشترک ارتش آمریکا، در جلسات خصوصی صریحاً و با لحنی هشدارآمیز به ترامپ یادآور شده است که اگرچه از سرگیری عملیات های گسترده روی کاغذ امکان پذیر است، اما ادامه این روند، ذخایر موشک های رهگیر آمریکا را به شکل خطرناکی نابود خواهد کرد. کشته شدن سه نظامی آمریکایی در اردن بر اثر ناکامی و فلج شدن سامانه پاتریوت نیز شوک سنگینی به بدنه فرماندهی ارتش آمریکا وارد کرده و ثابتی بر این واقعیت است که سپر پدافندی آمریکا دیگر کارایی ندارد.

علاوه بر این، نیویورک تایمز به فاکتورهای دیگری نظیر آسیب پذیری شدید متحدان عرب واشنگتن در برابر پاسخ موشکی ایران، نگرانی از بحران عمیق انرژی، فلج شدن اقتصاد جهانی و آوار موج پناهجویان اشاره می کند. تحولات اخیر ثابت کرد که حملات 13 شب متوالی آمریکا نه تنها نتوانست محاسبات نظامی تهران را تغییر دهد، بلکه طبق اعتراف مقام های آمریکایی، موجب انسجام، وحدت ملی و همبستگی بی سابقه ای در داخل ایران برای مقابله با تهدید خارجی شده است.

از همین رو، مشاورانی نظیر جرد کوشنر، ترامپ را متقاعد کرده اند که از درگیری مستقیم عقب نشینی کرده و به ترفند قدیمی یعنی دیپلماسی فرسایشی و فشار اقتصادی روی آورد تا ارتش آمریکا از زیر بار فشار خردکننده موشک های ایرانی خارج شود.

گزارش نیویورک تایمز یک ادعای ایزوله نیست، بلکه بخشی از یک واقعیت بزرگ تر است که سایر رسانه ها و نهادهای تحلیلی غرب نیز صراحتاً به آن اذعان کرده اند.

روزنامه انگلیسی گاردین در گزارشی تاکید کرد که ارتقای توان عملیاتی و تغییرات سخت افزاری در موشک های نقطه زن ایران، یک تحول واقعی در میدان نبرد ایجاد کرده است. به نوشته گاردین، پاسخ های کوبنده ایران پدافند هوایی آمریکا را با چالش بی پاسخ مواجه کرده و مصرف بی رویه رهگیرها باعث شده تا ذخایر استراتژیک موشک های پاتریوت و تاد آمریکا به حدود نصف کاهش یابد.

از سوی دیگر، روزنامه نیویورک پست از دقت مرگبار و حیرت انگیز موشک های ایرانی در هدف گیری دقیق مراکز حساس نظامی آمریکا و مقرهای سازمان جاسوسی سیا در منطقه خبر داده که خسارات سنگین انسانی و تجهیزاتی به ارتش آمریکا وارد کرده است.

همزمان وب سایت خبری سی بی اس افشا کرد که مصرف شتاب زده و بی رویه موشک های گران قیمت نقطه زن در خاورمیانه، دولت ترامپ را دچار بحران و شکاف عمیق داخلی کرده است. فرماندهان ارشد پنتاگون اکنون بر سر یک دو راهی حیاتی مانده اند: آیا کل ذخایر موشکی واشنگتن را در نبرد با ایران بسوزانند یا آنچه مانده را برای بازدارندگی در برابر تهدید چین در اقیانوس آرام حفظ کنند؟

مهم ترین نشانه از ته کشیدن ذخایر تسلیحاتی آمریکا را وب سایت تحلیل نظامی TWZ و پایگاه وارزون فاش کردند. کریستوفر کالیو ، مدیرعامل شرکت اسلحه سازی RTX (ریتیون سابق)، رسماً اعلام کرد که ارتش آمریکا برای نخستین بار پس از 30 سال، ناچار شده است قراردادهایی به ارزش بیش از 5 میلیارد دلار (از جمله یک قرارداد 441 میلیون دلاری فوری) برای خرید مجدد موشک های قدیمی نسل قبل یعنی پاتریوت PAC2 (مدل GEM-T) به امضا برساند.

اینکه ارتش آمریکا پس از سه دهه مجبور می شود برای پرکردن خلأ پدافندی خود به سراغ تکنولوژی های دهه 90 میلادی برود، گواهی روشن بر این حقیقت است که شلیک های مداوم و حجم سنگین موشک های ایرانی، سیستم های پیشرفته مدرن آمریکا را بکلی کلافه و انبار ذخایر آن ها را تخلیه کرده است. پیش تر نیز پنتاگون بیش از 1200 موشک رهگیر پاتریوت (هر کدام به ارزش 4 میلیون دلار) را از دست داده بود و وضعیت فعلی به نقطه ای بحرانی و بی سابقه رسیده است.

حال که دشمن در تله استراتژیک خود گرفتار شده و ماشین جنگی اش به اختلال افتاده است، واشنگتن بار دیگر نقاب مذاکره و تفاهم بر چهره زده است. در روزهای اخیر، همزمان با توقف ناگهانی حملات هوایی آمریکا به خاک ایران، مجدداً زمزمه هایی از دیپلماسی شنیده می شود و برخی مقامات دولتی از پیشرفت مذاکرات در عمان درباره تنگه هرمز بر اساس بند 5 تفاهم نامه قبلی سخن می گویند. این روند نیازمند دقت نظر و هوشمندی مضاعف است؛ چرا که به نظر می رسد فریب آتش بس و ادعاهای دیپلماتیک ترامپ را نباید خورد. در تحلیل ابعاد پنهان این حرکت، چند ملاحظه اساسی مد نظر قرار می گیرد.

نخست اینکه واشنگتن تلاش دارد یک دوره تنفس برای خود ایجاد کند؛ آمریکا که با کمبود شدید موشک پدافندی روبه روست و توان ترمیم پدافندهای مستقر در منطقه را ندارد، به زمان نیاز دارد تا با استفاده از فضای مذاکره، جلوی پاسخ های ایران را بگیرد و به خطوط تولید اسلحه سازی های آمریکایی فرصت دهد تا زاغه های خالی شده سنتکام را دوباره پر کنند.

ملاحظه دیگر تجربه تلخ تفاهم نامه های بی اعتبار است. اصرار برخی جریان های داخلی بر پیگیری تفاهم نامه هایی (نظیر آنچه در اسلام آباد شکل گرفت) که از همان روز اول توسط واشنگتن نقض شد و خود ترامپ صریحاً پایان آن را اعلام کرد، یک خطای محاسباتی تکراری به شمار می رود. طرف آمریکایی نشان داده که به محض مهار التهاب بازار انرژی و پر شدن مجدد انبارهای تسلیحاتی اش، تعهدات خود را نادیده خواهد گرفت.

ملاحظه سوم این است که دیپلماسی فعلی، پوششی برای تثبیت محاصره دریایی است. نکته اساسی اینجاست که آمریکا حملات هوایی به خاک ایران را متوقف کرده، اما محاصره دریایی بنادر جنوبی ایران همچنان برقرار است. ترامپ می خواهد با خروج از زیر ضربات موشکی ایران، محاصره اقتصادی و دریایی ما را بدون دادن هیچ هزینه ای حفظ کند.

حقایق میدان روشن است؛ برای اعمال حاکمیت کامل ایران بر تنگه هرمز و ایجاد نظم جدید منطقه ای، تکیه بر کاغذپاره ها و تفاهم نامه های التماسی راهگشا نیست و تا زمانی که قدرت در میدان تثبیت نشود، دیپلماسی محض حق ایران را استیفا نخواهد کرد.

اکنون جمهوری اسلامی ایران در موضع اقتدار قرار دارد و دشمن به دلیل ضعف های تسلیحاتی عقب نشینی کرده است. بنابراین، خاموشی میدان در این لحظه می تواند فرصت تجدید قوا به طرف مقابل بدهد. در همین راستا، شایسته است اولویت ایران بر شکستن محاصره دریایی در میدان جنگ از طریق تعریف یک معادله بازدارنده و متقابل متمرکز باشد.

برای تثبیت نظم جدید توجه به چند راهکار موازنه ساز حائز اهمیت است.

در وهله اول، پاسخ متقابل به محاصره دریایی اهمیت می یابد. در برابر ادامه محاصره بنادر ایران توسط ناوگان تروریستی آمریکا، بهتر است قانون ضربات متقابل در دستور کار باشد؛ به طوری که در ازای توقف یا توقیف هر کشتی تجاری متعلق به ایران، یکی از مراکز تجاری یا شریان های اقتصادی کشورهای میزبانِ ارتش آمریکا در منطقه هدف قرار گیرد.

ملاحظه بعدی، تنظیم معادله نفت در برابر نفت است. در ازای هرگونه مانع تراشی برای نفت کش های ایرانی، وارد آوردن ضربات مستقیماً متوجه تأسیسات نفتی و صادراتی کشورهای پایگاه داده به ارتش آمریکا باشد. تا زمانی که صادرات نفت ایران به امنیت کامل نرسد، منطقی است که هیچ نقطه ای در خلیج فارس برای متجاوزان و حامیانشان امن تلقی نشود.

همچنین موضوع اخذ عوارض مقتدرانه از تنگه هرمز مطرح است. بدون اتکا به تفاهم نامه های منقضی شده، شایسته است جمهوری اسلامی ایران اعمال حاکمیت کامل بر تنگه هرمز را پیگیری کند و از تمامی کشتی های عبوری عوارض قانونی بگیرد و با شناورهای خاطی نیز مستقیماً در میدان نبرد برخورد شود.

در نهایت، هدف قرار دادن مستقیم ناوگان آمریکا مد نظر قرار می گیرد. ناوهای جنگی آمریکا که در خلیج فارس دست به محاصره زده اند، اکنون از توان پدافندی گذشته برخوردار نیستند و هدف گیری دقیق آن ها با موشک های بالستیک و پهپادهای انتحاری، می تواند اسطوره پدافندی آمریکا را به چالش بکشد.

جنگ زمانی به پایان می رسد که نظم جدید منطقه بر پایه حاکمیت مطلق ایران بر تنگه هرمز تثبیت شود. آمریکا معمولاً با مذاکره و امضای تفاهم نامه ها به این نظم تن نخواهد داد و بیشتر با زبان موشک عقب نشینی می کند.

امروز که ارتش آمریکا با بحران کمبود شدید مهمات دست و پنجه نرم می کند، وقت عقب نشینی یا دل خوش کردن به سراب دیپلماسی نیست. راه ایجاد امنیت پایدار و رفع محاصره بنادر جنوب، از پاسخ های قاطع میدانی می گذرد؛ با تدبیر و ضربات بموقع، می توان دشمن را در همین نقطه ضعف تاریخی متوقف ساخت، محاصره دریایی را شکست و نظم منطقه ای را تثبیت نمود.