ایالات متحده در ادامه سیاست های منطقه ای خود، روند تقویت حضور نظامی در غرب آسیا را با هدف افزایش فشار بر ایران و حفظ هژمونی واشنگتن تشدید کرده است. بر اساس گزارش وال استریت ژورنال ، دولت دونالد ترامپ با اعزام مخفیانه نیروهای عملیات ویژه، اسکادران های جنگنده، هواپیماهای سوخت رسان و استقرار بمب افکن های راهبردی B-1 در وضعیت آماده باش کامل، تلاش می کند گزینه های نظامی را همچنان روی میز نگه دارد.

به گزارش فرارو، در همین راستا، اعزام بیش از 150 نیروی امدادی و پزشکی پنتاگون به مرکز منطقه ای لاندشتول در آلمان، نشان می دهد که فرماندهان آمریکایی سناریوی گسترش درگیری ها و افزایش تلفات را در محاسبات خود لحاظ کرده اند. با این حال، ژنرال بازنشسته جوزف وتل ، فرمانده پیشین سنتکام، معتقد است این آرایش گسترده لزوماً به معنای آغاز جنگ فراگیر نیست، بلکه هدف آن ارتقای انعطاف پذیری کاخ سفید در مواجهه با بحران هاست. هم زمان، نهادهای اطلاعاتی پیش بینی می کنند بخشی از این نیروها برای مقابله با انصارالله یمن مبنی بر محاصره دریایی عربستان در دریای سرخ به کار گرفته شوند.

تلاش های ترامپ برای مدیریت تنش با ایران، به ویژه پس از توقف مذاکرات و نقض خوش بینی های ناشی از تفاهم نامه اولیه، به بن بست راهبردی رسیده است. نشریه فارین پالیسی در گزارشی تحلیلی، این وضعیت را به پدیده روان شناختی-اقتصادی هزینه های غرق شده (Sunk Cost Effect) تشبیه می کند. تجربه تاریخی نشان می دهد رؤسای جمهور آمریکا معمولاً برای توجیه هزینه های سنگینِ درگیری هایی که آغاز کرده اند، به جای مصالحه، سرسختانه به دنبال دستاوردهای حداقلی می روند تا از قضاوت افکار عمومی در امان بمانند.

این الگو پیش تر در مواضع سخت گیرانه هری ترومن در جنگ کره (1951)، لیندون جانسون در جنگ ویتنام و عقب نشینی باراک اوباما از خروج کامل نیروها از افغانستان (2015) نیز دیده شده است. اکنون ترامپ نیز با فشارهای مشابهی دست وپنج نرم می کند. با وجود کاهش اهمیت استراتژیک خاورمیانه و تمرکز واشنگتن بر مهار قدرت های آسیایی، هزینه های سیاسی و نظامی این تقابل از منافع آن فراتر رفته است.

با این شرایط، دستیابی به یک توافق جامع که مستقیماً با میراث سیاسی ترامپ گره خورده، بسیار دشوارتر ارزیابی می شود. هرچند برخی ناظران معتقدند ترامپ با پرهیز از درگیری زمینی رویکردی محتاطانه دارد، اما احتمال اینکه او نیز بدون دستیابی به توافق صلح دوران خود را به پایان برساند بسیار بالاست؛ موضوعی که بار مسئولیت را بر دوش جانشین بعدی او با سرمایه سیاسی تازه تر قرار خواهد داد.

مگان مسرلی، خبرنگار ارشد پولیتیکو ، گزارش می دهد که حمایت از رویارویی با ایران حتی در میان وفادارترین حامیان جریان ماگا به شدت در حال ریزش است. نظرسنجی ها نشان می دهند که در آستانه انتخابات میان دوره ای، بحران تورم و رکوردشکنی قیمت بنزین کاسه صبر رأی دهندگان را لبریز کرده است. بسیاری از حامیان هسته سخت جمهوری خواهان اکنون خواهان پایان فوری این تنش ها هستند، مگر آنکه هزینه های مالی و جانی برای شهروندان آمریکایی متوقف شود.

این ماجراجویی خارجی، برنامه های تبلیغاتی ترامپ را که قرار بود بر کاهش مالیات ها و برنامه های رفاهی متمرکز باشد، کاملاً مختل کرده است. او اکنون در سخنرانی های انتخاباتی ناچار است در موضعی تدافعی، گرانی ها را بهای ضروری برای توقف برنامه هسته ای ایران جلوه دهد. با وجود تلاش مقامات برای موقتی نشان دادن تورم و امید به تثبیت بازار انرژی با کاهش قدرت بازدارندگی ایران در تنگه هرمز، اکثریت رأی دهندگان این فشارهای معیشتی را مستقیماً نتیجه سیاست خارجی دولت می دانند.

تبعات این تنش ها تنها به سیاست داخلی آمریکا محدود نمی شود. بانک جهانی هشدار داده است که تداوم رویارویی نظامی میان تهران و واشنگتن می تواند اقتصاد جهانی را در سال 2026 با تاریک ترین سناریوی دهه های اخیر مواجه کند. ایندرمیت گیل، اقتصاددان ارشد این نهاد، اعلام کرد اختلال در آبراه های حیاتی تنگه هرمز و دریای سرخ می تواند نرخ رشد جهانی را از 2٫9 درصد به 1٫3 درصد کاهش دهد.

در صورت تداوم شش ماهه این بحران، تورم جهانی با جهشی خطرناک به 4٫5 درصد خواهد رسید. این وضعیت بانک های مرکزی را ناچار به حفظ طولانی مدت نرخ های بهره بالا کرده و زنجیره تأمین مواد اولیه در بخش های صنعت و کشاورزی را با اختلال جدی روبه رو می سازد که خطر قحطی را در پی دارد. در این میان، کشورهای کم درآمد که هنوز درگیر تبعات همه گیری کرونا هستند، بیشترین آسیب را متحمل خواهند شد.

هم اکنون 32 کشور کم درآمد و با درآمد متوسط در خطر ناتوانی بازپرداخت بدهی های خود قرار دارند و میانگین نسبت بدهی اقتصادهای نوظهور به 74 درصد رسیده است. در حالی که کشورهایی نظیر پاکستان برای جبران این شوک ها درخواست دریافت تسهیلات 10 میلیارد دلاری از نهادهای بین المللی کرده اند، اقتصادهای بزرگ مانند آمریکا و چین به واسطه بازارهای داخلی قدرتمند خود، ظرفیت به مراتب بیشتری برای دفع این بحران ها دارند.

منبع: فرارو