محمد عطریانفر در روزنامه ایران نوشت: صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران، بر اساس قانون اساسی، یک رسانه حاکمیتی و ملی است؛ رسانه ای که باید متعلق به همه ملت باشد، نه تریبون یک جریان سیاسی یا بازتاب دهنده سلایق مدیریتی و جناحی. اهمیت این موضوع از آنجا دوچندان می شود که رییس سازمان صداوسیما مستقیماً از سوی مقام معظم رهبری منصوب می شود و انتظار منطقی آن است که این رسانه، بیش از هر نهاد دیگری، اصول بی طرفی، امانت داری و رعایت منافع ملی را سرلوحه عملکرد خود قرار دهد.

در نظام جمهوری اسلامی، رییس جمهوری پس از مقام رهبری، عالی ترین مقام رسمی کشور و مسئول اجرای قانون اساسی و رییس قوه مجریه است. او با رأی مستقیم مردم انتخاب می شود و مشروعیت خود را از اراده عمومی ملت می گیرد. بنابراین، سخنان، مواضع و تصمیمات رییس جمهوری صرفاً اظهارنظرهای شخصی نیست، بلکه بخشی از فرآیند رسمی اداره کشور و اطلاع رسانی به مردم درباره سیاست ها و تصمیمات دولت است.

از این منظر، صداوسیما بر اساس وظیفه ذاتی خود، موظف است سخنان رییس جمهوری را به صورت کامل، دقیق و بدون دخل و تصرف در اختیار افکار عمومی قرار دهد. این وظیفه، بویژه در شرایط حساس سیاسی، امنیتی و اقتصادی، اهمیت بیشتری پیدا می کند؛ زیرا مردم برای شناخت سیاست های رسمی دولت و ارزیابی عملکرد آن، باید به متن کامل اظهارات عالی ترین مقام اجرایی کشور دسترسی داشته باشند.

با این حال، آنچه در سال های اخیر بارها مورد انتقاد صاحب نظران، فعالان رسانه ای و افکار عمومی قرار گرفته، رویه ای است که در آن بخش هایی از سخنان رییس جمهوری حذف، تقطیع یا به شکلی گزینشی بازتاب داده می شود. گاه مهم ترین محورهای یک سخنرانی در اخبار دیده نمی شود و تنها بخش هایی منتشر می شود که تصویری ناقص از پیام اصلی ارائه می دهد. چنین رویکردی نه با اصول حرفه ای رسانه سازگار است و نه با رسالت رسانه ای که عنوان ملی را بر خود دارد.

ممکن است گفته شود رسانه در انتخاب و تنظیم اخبار دارای اختیار حرفه ای است. این سخن در اصل درست است، اما اختیار حرفه ای هرگز به معنای تغییر محتوا، حذف بخش های مؤثر یا جهت دهی به افکار عمومی از طریق انتشار ناقص اخبار نیست. میان ویرایش خبری و سانسور تفاوتی روشن وجود دارد. ویرایش برای رعایت اختصار و استانداردهای رسانه ای انجام می شود، اما هنگامی که حذف مطالب، مفهوم سخنان یک مقام رسمی را تغییر دهد یا بخش های مهم آن را از دید مخاطب پنهان کند، دیگر نمی توان آن را صرفاً یک ویرایش حرفه ای دانست.

نقد دولت، حق رسانه و حتی از وظایف آن است. هیچ کس انتظار ندارد صداوسیما به رسانه تبلیغاتی دولت تبدیل شود. اما نقد زمانی منصفانه و معتبر است که ابتدا متن کامل سخنان و مواضع دولت در اختیار مردم قرار گیرد. مخاطب باید بتواند بدون واسطه سخنان رییس جمهوری را بشنود و سپس تحلیل ها و نقدهای موافق یا مخالف را مقایسه کند. حذف بخشی از واقعیت و سپس نقد همان روایت ناقص، با اصول انصاف رسانه ای سازگار نیست.

از سوی دیگر، صداوسیما از بودجه عمومی کشور اداره می شود؛ بودجه ای که از محل منابع متعلق به همه مردم تأمین می شود. بنابراین، این سازمان در برابر همه شهروندان مسئول است و نمی تواند در انعکاس اخبار مربوط به نهادهای قانونی کشور، بویژه رییس جمهوری که با رأی ملت انتخاب شده است، معیارهای دوگانه به کار گیرد. اگر رسانه ملی در بازتاب اخبار یک قوه یا یک مسئول رسمی، رفتار گزینشی داشته باشد، این ذهنیت در جامعه شکل می گیرد که معیار انتشار اخبار، ملاحظات جناحی است، نه منافع ملی.

امروز که ایران با فشارهای خارجی، تهدیدهای امنیتی و جنگ پیچیده رسانه ای روبه روست، سرمایه اجتماعی و اعتماد عمومی از هر زمان دیگری ارزشمندتر است. حفظ این سرمایه، بیش از هر چیز، نیازمند شفافیت و امانت داری در اطلاع رسانی است. صداوسیما اگر می خواهد عنوان رسانه ملی را به معنای واقعی کلمه حفظ کند، باید بدون ملاحظه های سیاسی، سخنان رییس جمهوری و دیگر مسئولان رسمی کشور از جمله رییس پارلمان و رییس دستگاه قضایی را کامل و دقیق در اختیار مردم قرار دهد.