| سی ویکم تیرماه مصادف است با شانزدهین سالروز درگذشت کوروش فرامرزی، یکی از برجسته ترین معماران نوگرای ایرانی، که بیش از هر چیز به واسطه طراحی سردر اصلی دانشگاه تهران شناخته می شود. به گزارش ایسنا، فرامرزی که شانزده سال پیش در 73 سالگی درگذشت، خود از فارغ التحصیلان دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران در رشته معماری بود که در زمان طراحی سردر دانشگاه، دانشجوی دانشکده هنرهای زیبا بود. درحقیقت ماجرای طراحی سردر اصلی دانشگاه تهران توسط او بدین شرح بوده است؛ در سال 1343 مسابقه ای به دستور ریاست وقت دانشگاه برای طراحی ورودی اصلی برگزار شد و فرامرزی که در آن زمان از دانشجویان دانشکده بود، برنده این مسابقه شد. در ادامه اجرا و محاسبه ساختار بتنی آن توسط افرادی همچون سیمون سرکیسیان انجام شد و در سال های 1345 تا 1346 به بهره برداری رسید. این اثر در 18 آبان 1378 در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. سردر اصلی دانشگاه علاوه بر ارزش های فنی و ساختاری، واجد مفاهیم عمیق نمادین نیز هست. به گونه ای که فرامرزی آن را به گونه ای طراحی کرده است که اگر مقابلش بایستید، احتمالا دو بال پرنده برای اوج گیری و پرواز دانش یا کتابی باز در برابر دیدگان تعبیر می شود. معمار سردر دانشگاه تهران که بود؟  کوروش فرامرزی باوجود اینکه این بنا یکی از برجسته ترین نمونه های معماری نوگرای ایرانی است و فرمی کاملا مدرن دارد، اما در هندسه و قوس های آن الهام از قوس های جناغی و طاق های شکسته معماری سنتی ایران به چشم می خورد. همچنین این بنا به صورت بتن مسلح نمایان (بتن آرمه اکسپوز) ساخته شده است. یکپارچگی بتن در این سازه به گونه ای است که هیچ گونه تزیینات اضافه ندارد و زیبایی آن صرفا برخاسته از فرم و خلوص سازه است. به هر جهت از مهم ترین اثر فرامرزی هم که بگذریم، باید اشاره کنیم که او علاوه بر معماری علاقه مندی های هنری دیگری هم همچون عکاسی حرفه ای داشت. به همین منظور او در سفرهای عکاسی مشترک با عکاسان برجسته ای همچون نیکول فریدنی حضور می یافت. فرامرزی اما سوای سردر دانشگاه تهران، آثار شاخص دیگری هم داشت که می توان به ساخت مرکز صدا و سیمای شهرهای سنندج و مهاباد، شهرک مسکونی دانشگاه تهران، مجموعه صنعتی صدا و سیما، بیمارستان تهران کلینیک، شهرک ساحلی آکام شهر، کارخانه زامیاد، غرفه ایران در نمایشگاه بین المللی اوزاکا ژاپن و غرفه فرانسه در نمایشگاه بین المللی تهران اشاره کرد. |