چشم به هم زدیم و رسیدیم به آخرین مسابقه جام جهانی، بازی شماره 104، فینال این تورنمنت بین آرژانتین و اسپانیا که از ساعت 22:30 امشب به وقت تهران در ورزشگاه مت لایف نیویورک برگزار خواهد شد. اسپانیا و آرژانتین دو تیمی هستند که بعد از عبور از مسیرهای پرپیچ و خم، به دیدار نهایی رسیده اند و حالا قرار است بر سر فتح دنیا با هم رقابت کنند. این بازی شاید رویارویی احساس و منطق باشد، شور و عقلانیت، شعر و سیستم... باید این چند ساعت را هم منتظر بمانیم و ببینیم در نهایت غزل دلبرانه مسی و یارانش چیره خواهد شد یا حساب و کتاب یامال و شرکا؟!

آرژانتین در یک نگاه

آرژانتین به فینال رسیده، نه فقط با کیفیت فنی، بلکه با تلفیقی از شاعرانگی، خشونت و شخصیت برنده. آنها بعد از غلبه بر الجزایر، اتریش و اردن در مرحله گروهی، در دور حذفی هم کیپ ورد، مصر، سوییس و انگلستان را در روندی احساسی و پر از فراز و نشیب از پیش رو برداشتند. تیم لیونل اسکالونی در سال های اخیر یاد گرفته لازم نیست همیشه زیباترین تیم زمین باشد؛ گاهی کافی است در لحظه درست، تصمیم درست بگیرد. ستون اصلی آلبی سلسته همچنان لیونل مسی است؛ بازیکنی که نقش او دیگر فقط خلق موقعیت و گلزنی نیست. مسی امروز بیشتر شبیه رهبر یک ارکستر است؛ ریتم بازی را تغییر می دهد، به افزایش سطح بازیکنان اطرافش کمک می کند و حتی وقتی در جریان مسابقه کم تحرک به نظر می رسد، در یک لحظه می تواند سرنوشت بازی را عوض کند.

با همه اینها اما آرژانتین فقط مسی نیست. این تیم از یک نسل قابل تامل بهره می برد؛ بازیکنانی که اغلب سال ها کنار هم بازی کرده اند و شناخت خوبی از یکدیگر دارند. در میانه زمین، آرژانتین توانایی جنگیدن و کنترل کردن دارد و در خط حمله، بازیکنانی دارد که می توانند از کوچک ترین اشتباه دفاعی استفاده کنند. نقطه قوت بزرگ آرژانتین، انعطاف پذیری است. این تیم می تواند مالکیت توپ را به حریف بدهد و منتظر لحظه مناسب بماند؛ می تواند پرس کند و در عین حال می تواند بازی را به فاز هیجان و احساسات ببرد. با این حال شاید بزرگ ترین خطر برای آنها، همین وابستگی به لحظات درخشان مسی باشد؛ آن هم مقابل تیمی مثل اسپانیا که اساسا فرصت های کمی به رقبا می دهد.

اسپانیا در یک نگاه

اسپانیا به فینال رسیده، آن هم با همان فلسفه ای که سال هاست فوتبال این کشور را تعریف می کند؛ تحمیل بازی مالکانه به حریف. البته که در تیم دلافونته جهش تاکتیکی هم دیده می شود. اسپانیای فعلی دیگر آن تیمی نیست که فقط با پاس های بی پایان حریف را خسته کند؛ نسخه فعلی ماتادورها سرعت، نفوذ و تنوع بیشتری دارد. قدرت اصلی اسپانیا در ساختار تیمی است. فاصله خطوط کم است، گردش توپ سریع انجام می شود و بازیکنان به خوبی می دانند در هر لحظه چه نقشی دارند.

این تیم کمتر به یک ستاره وابسته است؛ اگرچه بازیکنان خلاقی در اختیار دارد، اما برتری اصلی اش از هماهنگی جمعی می آید. اسپانیا در میانه زمین می تواند سرنوشت فینال را تعیین کند. توانایی حفظ توپ و خارج هافبک های حریف از جریان مسابقه، مهم ترین سلاح این تیم خواهد بود. اگر اسپانیا بتواند ریتم بازی را کنترل کند، آرژانتین مجبور می شود بیشتر از چیزی که دوست دارد دفاع کند. در مقابل، ضعف احتمالی اسپانیا همان چیزی است که همیشه درباره تیم های مالک توپ مطرح می شود؛ وقتی حریف اجازه بازی نمی دهد و فضاها بسته می شوند، پیدا کردن راه نفوذ سخت تر می شود. مقابل تیمی با تجربه و سرسخت مثل آرژانتین، ممکن است این خطر بیشتر هم شود، چرا که تیم حریف در ضد حملات خطرناک است و ستاره های خلاقی هم دارد که می توانند از کمترین فرصت ها را سود ببرند.

اسپانیا بعد از تساوی برابر کیپ ورد، در مرحله گروهی از سد عربستان و اروگوئه گذشت و در مراحل حذفی هم به ترتیب اتریش، پرتغال، بلژیک و فرانسه را شکست داد. همان طور که می بینید آنها نسبت به آرژانتین از مسیر سخت تری بالا آمده اند و کار بزرگ شان هم برتری برابر فرانسه بود. جالب است که کیپ ورد تنها تیمی محسوب می شود که به اسپانیا نباخت و از این تیم گل هم نخورد. تیم دلافونته در کل مسابقات فقط یک گل دریافت کرده و این یعنی گشودن دروازه آنها حتی برای مسی و رفقا هم کار بسیار سختی به شمار می رود!