از زمانی که اعضای تیم ملی از جام جهانی بازگشته اند، روز و بلکه ساعتی نیست که یک حاشیه جدید نسازند و حیرت و شگفتی به دنبال نیاورند. آخرین این حواشی مربوط به حمله تند و باورنکردنی علیرضا بیرانوند به علی دایی بود. درحالی که دایی حرف خاصی به بیرانوند نزده بود، دروازه بان تیم ملی ناگهان با دو استوری تهاجمی به او تاخت و اقدام به اتهام زنی علیه اسطوره فوتبال ایران کرد.

استوری های منتشر شده از سوی بیرانوند، با ادبیات غالب این دروازه بان تفاوت اساسی دارد و خیلی ها به شوخی نوشته اند او حتی نمی تواند یک دور از روی این نوشته ها بخواند، چه برسد به اینکه چنین متنی بنویسد! هر چه هست اما، جانمایه کلام این است که بیرانوند دایی را با القابی همچون رانت خوار و فرصت طلب خطاب کرده. غیر از جایگاه ملی و محبوبیت بسیار زیاد دایی که باعث می شود چنین حمله ای به او با واکنش های منفی گسترده ای همراه شود، نکته اینجاست که این وصله ها هرگز به شهریار نمی چسبد. او چگونه رانت خواری است که کنکور داده، در بهترین دانشگاه مهندسی تهران درس خوانده، از اردبیل به تیم ملی رسیده، پیراهن پرسپولیس را به تن کرده و تا بایرن مونیخ رفته؟ او چگونه رانت خواری است که این همه سال، به دلایل غیرمشخص از فوتبال طرد شده و شرایط لازم را برای حضور در این عرصه ندارد؟

تازه باید در نظر داشت کسی این حرف ها را می زند که خودش سابقه فسخ غیرقانونی قراردادش را دارد که البته رسیدگی به آن پرونده بیش از یک سال طول کشیده، کسی که همین حالا در مورد تحصیلات دانشگاهی اش هزار ابهام وجود دارد و در رشته ای دکترا می خواند که حتی اسمش را هم درست نمی داند!

اینکه چنین فردی به دایی بگوید رانت خوار، دود از سر آدمی بلند می کند، اما پرسش اساسی کماکان چیز دیگری است؛ اینکه چرا لختی آرام نمی گیرید و این همه اصرار دارید خودتان را هر لحظه بیشتر از قبل از چشم ها بیندازید؟

مجموعه این تیم ملی هر چه بیشتر تلاش می کند خودش را توجیه کند و جواب نقدها را بدهد، وضعیت بدتر می شود؛ از هومن افاضلی که می گوید حرف ما را فقط دانشگاهی ها می فهمند تا علیرضا جهانبخش که به جای فضای مجازی با میلیون ها کاربر، از صف نانوایی بازتاب می گیرد! بیرانوند هم که از همه بدتر بوده و از همان روز اول داستان درست کرده. اصلا آقای دکتر بهتر نیست مدتی این داستان ها را کنار بگذاری و به درس و مشقت برسی؟!