علی دایی، خراب شدنی نیست؛ قبل از هرچیز باید روی این اصل و گزاره پافشاری کرد. چه بسا اگر بود، پیش از این، تلاش جریان های مختلف سیاسی - جناحی، می توانست خدشه ای بر چهره مردمی او وارد کند. پس، تلاش برای خراب کردن علی دایی، از ابتدا باطل است. دایی در قلب مردم، حداقل درصد بسیار زیادی از مردم، جا خوش کرده و جریان سازی علیه او بر عبث پاییدن است. می توان از همین خطوط و سطور، پی برد نه جریان امروزی، بلکه جریان فردایی هم بعید است بتواند جایگاه او نزد مردم را دستخوش تغییر و تحول کند. برای آن هایی هم که چنین گزاره هایی را ناپایدار می دانند، مرور بخشی از این جریان و پرونده سازی ها شاید بد نباشد.

از سگ هلال احمر کمتر تا فوتبال نابلد قدبلند

اینکه در همین روزها جریانی تازه به پا خاسته تا وجهه علی دایی را در افکار عمومی تخریب کند، مورد پنهانی نیست؛ مردمی بودن دایی، مثل یک دهه اخیر، فشار روحی - روانی را نزد آن هایی که از این موهبت بهره ای نبرده اند، تشدید می کند. آن ها قبل از ورود به چنین بازی ای، با علم به شکست خوردن در آن، وارد گود شده اند؛ اما ظاهرا تا مردم جواب قانع کننده ای به آن ها ندهند، به در بسته نمی خورند و درس عبرت نمی گیرند. پیش از این جریان کوچک، عده ای با بازوی رسانه ای عریض و طویل به جنگ مردمی بودن دایی رفته اند؛ همان ها که تلاش کردند به مخاطبان شان بقبولانند جایگاه دایی از سگ های هلال احمر پست تر است و یا اینکه فوتبال بلد نیست و خدا به او قد بلندی داده که توپ به سرش می خورد و وارد دروازه رقیب می شود . جالب آنکه هر دو جریان مذکور، ضریب محبوبیت دایی را افزایش داد. تازه این ها که به یمن فضای مجازی در پی تخریب دایی هستند، نباید فراموش کنند پیش تر، آن هایی که می گفتند دایی را پس از مرگ دیگر کسی نخواهد شناخت ، این روزها کجا بوده و چه جایگاهی نزد مردم دارند.

پایدارچی ها هم نتوانستند

بازوی رسانه ای، سرابی بود که عده ای به آن دل خوش کرده بودند تا تخریب دایی را رقم بزنند؛ از آن بدتر اینکه جریان های سیاسی هم در این زمینه شکست خورده اند. حمید رسایی و حزب پایدارچی را هم باید به این گود وارد کرد؛ همان هایی که اسم خیابانی که به نام اسطوره فوتبال ایران شده بود را مثل خاری در گلو می دیدند و هر آن، درخواست تغییر نام خیابان مذکور را می دادند. این نگاه به قدری سطحی و ساده انگارانه بود که تصور می شد با ورود شواری شهر به چنین داستان مضحکی، علی دایی را از یادها پاک می کنند. چه خیال خامی که می پنداشتند محبوبیت دایی به خاطر خیابانی است که به نامش کرده اند.

حال اینکه دیگر، تلاش کنند اموال او را توقیف یا تصاویرش را روی دیوارنگاره های شهر مخدوش کنند، چندان مورد عجیب و غریبی نیست. اینجا هم باز نیاز به طرح یک پرسش کلان است: آیا چنین جریانی موفق شد محبوبیت علی دایی را نزدم مردم کمرنگ کند؟

مربیگری؟ آقای گلی؟ همه را دور بریزید

علی دایی، دست کم این علی داییِ چندسال اخیر ایران، نه بازیکن فوتبال است، نه آقای گل جهان، نه سرمربی و نه کاپیتان تیم ملی. او کاراکتری ورایِ همه این سِمت ها دارد. از این جایگاه، مهم نیست او به عربستان باخته یا گل های مهمی به عربستان زده. مهم نیست طحالش پاره شده، توپ طلای آسیا دارد، در بایرن مونیخ حضور داشته، در لیگ قهرمانان اروپا گلزنی کرده و یا در لیگ برتر ایران در قامت سرمربی قهرمان شده. این ها نه برای دایی اهمیت دارد نه برای آن ها که حب او را در دل جا داده اند.

داییِ جدید همان فردی است که زمان سیل و زلزله در صف اول ایستاده، به یاری مردم شتافته، دست شان را گرفته و اجاره نداده دردی مضاعف بارشان شود. این وجهه دایی به قدری برای جریانی خاص دردآور شده که حساب هایش را مسدود و برایش احضاریه دادگاه صادر کردند. جرم؟ چرا مردم به شما اعتماد کرده و پول های شان را به شماره حساب اعلامی برای کمک به زلزله زده ها واریز می کنند؟

این علی دایی، دیگر شبیه به هیچ کدام از آن علی دایی هایی که تصور می شود خراب شدنی است، نخواهد بود. از این رو، تلاش برای خط انداختن، ولو کوچک و ناچیز برای چهره او، شکست خورده است؛ قرار نیست کوه با هیاهوی سنگ ریزه ها فرو بریزد.

*سجاد فیروزی