هفته نامه "امید جوان" در مطلبی با عنوان میدان سیاست، سریال مختارنامه نیست نوشته است: فضای سیاسی کشور با بهره برداری رادیکال ها از شعار و پرچم خون خواهی رهبر شهید دچار التهاب شده تا جایی که علیه رییس جمهور پزشکیان و حتی محمد باقر قالیباف، شعار "مرگ بر سازش گر" سر داده می شود و انگار تنها تغییر طی بیش از 45 سال این است که بر مهندس بازرگان انگ "سازش کار" می زدند و بر اینان "سازش گر".

این در حالی است که سیاست دو رو دارد: ستیز و سازش و گاه صلح، بیش از جنگ، ضرورت دارد یا به مصلحت است و در تاریخ اسلام دو صلح مشهور (حدیبیه در زمان پیامبر و صلح امام حسن) نافی ادعای تطابق هر صلحی با خیانت است و تازه در صلح امام حسن علیه السلام ایشان کل حکومت را واگذار کرد و صلح در معنی حقوقی کامل آن مد نظر بود در حالی که اکنون قرار بر واگذاری امری سیاسی یا حکومتی یا جغرافیایی نیست و تنها هدف، مدیریت تنش است تا مردم از این فشار اقتصادی و معیشتی و روانی و نگرانی خلاص شوند.

میدان سیاست، سریال مختارنامه نیست که به ماجراهای انتقام مختار ثقفی از قاتلان امام حسین و یاران شهید او می پردازد و البته آمیزه ای از خیال هنری و واقعیت تاریخی است چون می دانیم امام سجاد بر قیام مختار مُهر تأیید نزد اگرچه طبعا از کیفر جانیان ناخرسند نبود.

در قسمت 18 سریال که این شب ها برای دهمین (یا شاید چهلمین بار!) از شبکه آی فیلم پخش می شود هم در استناد قیام به تأیید امام سجاد تشکیک و تصریح می کنند که اگر هم شخص مختار را ستوده باشد به منزلهٔ فرمان قیام و انتقام به سبک او و خون ریزی نیست که به نوشته برخی مورخان انگیزه های قدرت طلبی هم داشته و دست آخر هم قربانی رقابت داخلی با زبیریان شد.

شیعهٔ علی به سیرهٔ او و فرزندان او باید عمل کند هر چند هر گاه دست عدالت یا ملک الموت گریبان جنایت کاران را بگیرد احساس خوش آیندی خواهد داشت...