به نقل از همشهری، ساکنان جزیره خارگ، جنگ و مصائبش را کم ندیده اند؛ از جنگ 8 ساله تا جنگ های 12 و 40 روزه. حالا هم نوبت جنگ های گاه و بی گاه و تهدیدهای توییتی ترامپ است. خوب یا بد، اما آنها یاد گرفته اند چطور میان گرم و سرد شدن جنگ ها، سرگرم زندگی باشند. درست مانند روزهای اخیر که سر و صدای جنگ می آید...هوا گرم است و شرجی و بوی تلخ نفت می دهد. بوی نفت را بادی ملایم با خود می آورد؛ از میدان های نفتی جنوب و جنوب غرب جزیره به شمال و شمال شرق آنکه محدوده ای مسکونی است و بیش از 6هزار نفر در آن ساکنند. جاشوها و ماهیگیران اسکله صیادی و مسافربری مروارید در تک و تای ترمیم تور و تعمیر قایق و صید کخو، هامور هستند، فروشندگان بازار قدیمی ماهی فروشان دادِ حراج می کشند، زنان لابه لای رفت و روب خانه هایشان ادویه تند بندری به قلیه ماهی یا میگوپلو می ریزند، دختران با صدف های ساحل آدمک هایی برای فروش می سازند، پسران هم یا به دکان ها کارگری می کنند یا بر سکو و دکل های برافراشته نفت مشغول کارند... ساکنان جزیره خارگ، در سایه جنگ و صلح های ناپایدار سرگرم زندگی اند... گزارش زیر، روایت احوال این روزهای ساکن بومی و غیربومی مهم ترین پایانه صادرات نفتی ایران است.

این روزها، ساکنان خارگ در موقعیت نزدیک با جنگ هستند؛ خیلی نزدیک. مرتضی احمدی زاده، از بومی های جزیره در توضیح این موقعیت نزدیک به همشهری می گوید: نزدیک یعنی خود خط مقدم. دبیر بازنشسته است و چند سالی است در محدوده شمال جزیره، کرکره بنگاه مسکن را بالا داده: بیشتر ساکنای قدیمی جزیره ترسشون از جنگ ریخته. چون هم بمبارونای جنگ ایران و عراق رو دیدن و هم با جغرافیای خاص محل زندگی شون کنار اومدن.

بخشی از جغرافیای خاص خارگ را بهانه می کند تا از انفجارهای جنگی شب های اخیر بگوید: جنس خاک جزیره، مرجانیه؛ خیلی سفت و سخته. برای همین وقتی موشکی رو می زنن کیلومترا دورتر، مثلا سمت میدونای نفتی پایین جزیره، ما که بالای جزیره هستیم، صدا و لرزش انفجار اونو حس می کنیم... .

پسرش، میثم احمدی زاده در یکی از همان میدان های نفتی مشغول به کار است. او نیز از حال و هوای زندگی در جنگ می گوید: چه نگران باشیم و چه نباشیم کار و زندگی مون همین جاست و جز این خونه، خونه دیگه ای نداریم که بخوایم بریم... . مکث می کند و دوباره می گوید: اصلا چرا بریم؟ این سؤال پرتکرار شمار زیادی از جزیره نشینان است: راستش شاید یه وقتایی بترسیم اما نمی ریم... نیروهای نظامی این شب ها از دور تا دور جزیره محافظت می کنن و خیلی از اهالی هم داوطلبن که پا به پای اونا به گشت و مراقبت های امنیتی مشغول شن... . پایان حرف های میثم به تاریخ خارگ می رسد؛ به حمله هلندی ها و عراقی ها و حالا هم آمریکایی ها... در هیچ یک از حملات، خارگ خالی از جمعیت ایرانی ها نشد.

دورتر از مرتضی و پسرش، حوالی اسکله مروارید، بساط بازارماهی فروشان مثل همیشه در بلوار طالقانی پهن است. چند 10غرفه، مقابل هم در طول میسری 700تا 800متری ردیف شده اند. غرفه هایی برای فروش انواع خوردنی و ادویه های محلی، سبزی و میوه های بومی و بسیاری ماهی های تازه از آب گرفته شده. رشید دوستداری یکی از غرفه داران است. او بیشتر از جنگ از اخبار جنگ شکایت دارد: اخبارش، سوهان اعصابه و توی دل آدم رو خالی می کنه. پی حرف هایش به نکته متفاوتی می رسد: ولی راستش اهالی خارگ با این اثرِ داغون اخبار جنگ هم کنار اومدن که کوچه و خیابونا تو این روزا و شبا خالی و خلوت نیست.

زهرا فارسی یکی از مشتریان همیشگی این بازار قدیمی است که هم اخبار جنگ را شنیده و هم گاهی از صدای انفجارهای شبانه اش از خواب می پرد: استرس که دارم اما چاره ندارم... معمولا سرمو با خرید و کارای خونه گرم می کنم و مراقبم پسرام خیلی تو ساحل بازی نکنن.

بی بی زینت مکرمی همراه نوه بزرگش ماهی خشک می فروشد؛ خودش اینجا و کامران در فضای مجازی: نوه ام توی گوشیش یه عکس نشونم داد... . چه عکسی؟ عکس یه تابلو که اول جاده ورودی شهرا و روستاها می زنن، از اونا. روی تابلو نوشته بود، به جزیره خارگ خوش آمدید. جمعیت 85میلیون نفر . بغض می کند، مثل همان نوبت نخست که عکس را دیده بود: خیلی به دلم نشست، نه نه جان... این جوری که مردم شهرهای دیگه و کل ایران، غصه مون رو می خورن، کمتر از سر و صدای موشک و این هواپیماهای خُردو (به زبان محلی یعنی کوچک) که یهو میان بالا خونه ها می ترسم.

مانند عکسی که بی بی زینت پسندیده، این روزها در شبکه های مجازی بسیار به اشتراک گذاشته می شود: دَم مردم گرم. این چند باری که به شهرای جنوبی کشور به خصوص اسکله های ماهیگیری که قایقا پهلو داشتن، حمله شده، مردم بی تفاوت نبودن... همدردی کردن... شاید همدردی شون، ساده به نظر بیاد یا عملا هیچ و پوچ باشه و اثری تو وضعیت ما نداشته باشه ولی حداقل دلگرم کنندس. این را حمید یزدان پناه می گوید که صیاد است و این روزها فکرش مشغول صیادان اسکله روستای بنود در عسلویه است که قایق هایشان در حمله موشکی اخیر نظامیان آمریکایی، سوخت و خاکستر شد.

دورتر از بازار ماهی فروشان، به سمت فرودگاه شهدای خارگ که موقعیتش مانند خطی از میان منطقه مسکونی و منطقه عملیاتی جزیره گذشته است، 2خواهر، خدیجه و منیره محمدی، کنج دکانی کوچک به ساخت آدمک های صدفی نشسته اند. خدیجه می گوید: صدا انفجار و موشک شاید توی جزیره ما کمتر از باقی جزیره ها یا شهرهای ساحلی جنوب باشه ولی تعداد تهدیدای جنگی، کم نیست. منیره، سر حرف او را می گیرد: جنگ، بده... شمال و جنوب وشرق و غرب کشور نداره... . باز هم منیره: فقط خدا نکنه که این شرایط، عادی شه و بهش عادت کنیم... . ساکنان بومی و غیربومی خارگ، زندگی در شرایط جنگی را بلدند اما می ترسند از تکرار و تکرار جنگ. ناهید کیان فر از ساکنان غیربومی جزیره است: همسرم از کارکنای یکی از میدونای نفتی جزیره س. از اسفند پارسال که جنگ شروع شد باهاش اومدم اینجا. نگرانشم. همراه همسرش است و هنوز هم دلش شور می زند. ناهید، عصر بسیاری از روزها با زنان دیگر کارکنان میادین نفتی در بوستان گلرنگ خارگ جمع می شوند؛ تا با هم بودن و گفت وگو از ترس از جنگ، بکاهد.