احمد زیدآبادی، کارشناس مسائل سیاسی، با انتشار یادداشتی با عنوان مجرم شناخته شد در کانال تلگرامی خود نوشت: هیئت منصفهٔ مطبوعات عباس عبدی را با اکثریت آراء مجرم شناخت!آقای عبدی بعد از وقایع اسفبار دی ماه، داوطلبانه قلم را زمین گذاشت و از مطبوعات خداحافظی کرد.این موضوع با نارضایتی شدید مخاطبانش روبرو شد به طوری که بسیاری از آنها حتی دوستانش از جمله مرا زیر فشار گذاشتند تا او را برای ازسرگیری فعالیت رسانه ای اش متقاعد کنیم.

این کارشناس در ادامه افزود: از این رو، آقای عبدی پس از مدتی سکوت مطلق، بل اصرار دوستان و آشنایان، بار دیگر قلم به دست گرفت و نخستین یادداشت خود را در روزنامهٔ اعتماد منتشر کرد. به محض انتشار، یک جمله از آن یادداشت با حساسیت برخی محافل روبرو شد و موجبات شکایت دادستان از او را فراهم کرد.عبدی در یادداشت خود نوشته بود: بدتر اینکه، اکثریت مردم هم با تصمیماتی که یک اقلیت رانتی از کف خیابان تحمیل کنند، همدلی نخواهند داشت.بعد از بروز حساسیت ها آقای عبدی توضیح داد که منظورش از اقلیت رانتی شمار معدودی از تجمع کنندگان بوده است یعنی همان کسانی که با شعارهای تند خود در تجمعات، بعدها مورد اعتراض نهادهای رسمی هم قرارگرفتند.

زیدآبادی نوشت: توضیح منطقی آقای عبدی افاقه نکرد و پرونده اش تحت سه عنوان مجرمانه به دلیل همان یک جمله به جریان افتاد!حالا با مجرم شناخته شدن عباس عبدی از سوی هیئت منصفه او احتمالاً برای مدتی مشخص به محرومیت از فعالیت در رسانه ها و فضای مجازی محکوم خواهد شد. به نظرم این چیزی نیست که باعث ناراحتی شخص او شود چرا که پیش از آن با تصمیم خود از فعالیت مطبوعاتی دست شسته بود و تنها با تقاضا و فشار دوستان و مخاطبان در تصمیم خود تجدیدنظر کرد.واقعیت این است که نوشتن دائمی و پیگیر در کشور ما به لحاظ شخصی حاصلی جز دردسر و ناراحتی و فشارهای همه جانبه از همه سو ندارد و چه بهتر که نویسنده، محملی قضایی هم برای دوری از این فضا پیدا کند!

وی بیان کرد: مخاطبان آقای عبدی اما از ننوشتن او سخت ناراحت می شوند و ممنوعیت احتمالی اش از فعالیت مطبوعاتی را مجازاتی علیه خود می دانند. عباس عبدی در چهار دههٔ گذشته و به طور خاص در سال های اخیر از انگشت شمار روزنامه نگارانی بوده که به صورتی پیوسته و خستگی ناپذیر در رسانه های کشور یادداشت سیاسی روزانه نوشته است. مخاطبانش قلم او را صدای خردورزی و هوشیاری و پختگی و سنجش عقلانی و اعتدال گفتاری و ادب و آداب روزنامه نگاری سیاسی در جامعه ای می دانند که تمسک به عقل و اعتدال و ادب، برای عده ای به صورت بزرگترین اتهام و گناه در آمده است!از این رو واقعاً می خواهند که این صدا خاموش نشود.